Eén van de leuke kanten van mijn werk: babbelen met wereldberoemde fotografen. Vanavond belde Jim Brandenburg mij. Ik had hem gevraagd één van zijn foto’s toe te lichten omdat we die in de komende Grasduinen gaan plaatsen.

Eerder sprak ik al eens met Jim op festivals, maar nog nooit zo uitvoerig. Wat een geïnteresseerde man! Eigenlijk moest ik de vragen stellen, maar al gauw draaide hij de rollen om en vroeg mij alles over de mentaliteitsverschiilen tussen Fransen en Nederlanders.

Hij was net even in Nederland geweest en had daar -echt waar- een Grasduinen gekocht… Hij complimenteerde mij met mijn Morvan reportage.

Enfin, na een heel lang gesprek besloten we elkaar deze herfst te ontmoeten. Ik kijk ernaar uit!

De beroemdste foto van Jim; deze foto bracht zoveel geld op dat hij daarvan zijn huis in Minnesota heeft laten bouwen.

Sinds 28 december 2009 hangt er bij mij in huis een roze wolk. Op die dag is pup Inno geboren. En zo’n lekker humpie neemt veel tijd en aandacht in beslag. Wekenlang speelde ze al in de sneeuw rondom het huis. Nu de temperatuur hier in de Vogezen al weer ruim boven de 10 graden uitkomt wordt het tijd om de kleine ook mee te nemen tijdens een wandelingetje. En dat gaat nogal eenvoudig. Auto’s rijden hier zelden, dus kan ze bijna overal vrij ronddartelen. Af en toe toch maar aan de lijn, ze moet ook leren wat dat voor een ding is…

Ik moest vandaag denken hoe we dat in Nederland deden met een pup. Daar vonden we op de Veluwe ook altijd wel een leuke wandelstek waar een pup zijn of haar gang kon gaan. Zoals bijvoorbeeld  de Sysselt  en het Edese bos bij Ede. Ik ontdekte dat de speciale hondenroute die we voor Grasduinen daar ontwikkeld hebben nog steeds online staat. Liefhebbers klikken hier!

Deze foto’s van kooikerhondjes op de Edese hei zijn van Karen Slotboom. Dank!

Vanaf zondag 28 februari kan iedereen volop meegenieten van wat er zich allemaal afspeelt in een vogelnest. Vogelbescherming Nederland heeft webcams opgesteld bij de nesten van de steenuil, torenvalk, kerkuil, ooievaar, boerenzwaluw, koolmees, boomklever en, spectaculair: bij de oehoe. Op www.beleefdelente.nl zijn de avonturen van de vogels 24 uur per dag te volgen. Aanstaande zondag zijn de eerste beelden al te zien als Beleef de Lente een preview heeft en vanaf 1 maart kunnen ook de clips, forums en weblogs op internet én op de iPhone worden bekeken.

De Duitse fotograaf Konrad Wothe was in Slowakije op zoek naar een bijzondere grondeekhoorn: de siesel.
“Voorafgaand aan deze missie maakte ik een verkenningsreis naar Slowakije in juni 2008. Ik bekeek de beste locaties en legde contacten. O.a. met Stefan Danko, aan wie ik veel dank verschuldigd ben.
Stefan toon de mij een geweldige siesel kolonie in een ongebruikt weiland vlakbij Strazne bij de Hongaarse grens. Er waren veel jonge siesels te vinden en af en toe huppelden hele siesel-families langs. De dieren waren niet echt schuw en accepteerden mijn camera. Ik had slechts 2 dagen de tijd om hen te observeren, maar ik ging ervan uit dat ik een jaar later tijdens mijn Wild Wonders missie tijd genoeg zou hebben om ze te observeren.
Hoe anders ging het! Toen ik in 2009 terugkeerde op dezelfde plek ontdekte ik dat het weiland nu zeer intensief begraasd werd en dat de bodem bijna kaal was.
De siesels hadden zich verdeeld over de omringende weides. De dichte populatie werd niet langer beschermd. Het gevolg was dat de siesels makkelijk ten prooi vielen aan roofvogels en huiskatten. Ik vond slechts 7 volwassenen. Slechts 1 paar met 3 kleintjes, die de volgende dag ook verdwenen waren.
Gids Stefan toonde me een andere kolonie. Kleiner en minder fotogeniek maar gelukkig kon ik nog wel een aantal mooie platen maken. Vooral ook van de schattige kleine sieseltjes.

Wat me zorgen baart is de snelle terugloop van het aantal siesels in Slowakije.”

Een film die je absoluut moet bekijken! Je hoeft er de deur niet voor uit. Het kan gewoon hier.

Aangrijpend om de vreselijke gevolgen van de ontbossing in Indonesië te zien door de ogen van een orang-oetan, genaamd Green.

De film werd ook tijdens het NVN-festival getoond. Helaas hadden weinig bezoekers daar aandacht voor de aftiteling. Terwijl daar nu juist alle ’schuldige’ bedrijven werden vermeld. Helemaal kijken dus!

Vandaag heb ik een luchtig interview met Harry Geurts van het KNMI. Het gesprek is luchtig, want het gaat over wolken. Laat dat nou net een van mijn favoriete onderwerpen zijn. Ik vond dat de Grasduinen-lezer maar eens iets moest lezen over wolken. Want wolken heb je in alle soorten en maten en iedere wolk heeft zijn eigen verhaal. Kortom: wolken spreken de taal van de hemel. En in april heb je fraaie wolken boven het land, dus er is een actuele aanleiding.

Ik had als wolkenfan natuurlijk al eens wat gelezen over wolken en de mooiste vind ik de hoge wolken, de cirrus, ook wel veegwolken genoemd. In de voorbereiding ontdekte ik dat mensen die wolken kijken een naam hebben: nefologen, een nog nauwelijks gebruikte term. Maar om nu te zeggen dat ik nefoloog ben. Iedereen is toch nefoloog?  Wel moet ik bekennen dat ik een mooie wolk niet alleen bekijk maar ook fotografeer, voor in mijn wolkenarchief. Een soort wolkenverzameling dus. Het leuke (of rare) is: een wolkenverzameling is nooit compleet, want iedere wolk is anders. Mijn vriendin meent overigens dat dit het begin van wolkengekte is. Een luchtige gekte, dat dan weer wel.

Foto: Robin Utrecht / ANP

Voor de liefhebbers: vandaag kon je weer heerlijk sneeuwwandelen. Met een Grasduinen-route natuurlijk of met een Groene Wissel-route. Groene Wissels zijn rondwandelingen van 10 tot ruim 20 km. Ze beginnen en eindigen bij hetzelfde treinstation. De wandelingen zijn zo makkelijk te bereiken met openbaar vervoer en lopen door mooie streken verspreid over Nederland.

Ik was afgelopen zaterdag op het NVN festival in Arnhem. Voor een ieder die daar niet was: je hebt wat gemist! Als je iets met natuurfotografie hebt kon je daar de hele dag je hart ophalen aan presentaties van zeer uiteenlopende fotografen. De ‘arty’ types zoals Wilco Dragt, Melchert Meijer zu Schlochtern en hoofdgast Jim Brandenburg naast de meer biologie gerichte, verhalende fotografen zoals Johan Elzenga, VNF Friesland en Sergey Gorshkov. Deze laatste Rus bleek een echte waaghals te zijn. Zijn favoriete onderwerp -beren- fotografeert hij het liefst op pakweg 3 meter afstand. met gevaar voor eigen leven dus! Alles voor de natuurfotografie, is zijn motto. In zijn geval geldt dat zeker. Als miljardair hoeft hij zijn plaatjes niet voor het geld te schieten…. Zijn presentatie was adembenemend, hoewel hij nauwelijks te verstaan was.

Het slotstuk van Jim Brandenburg was voor velen hét hoogtepunt. Al de anecdotes en filosofieën van deze man zijn fascinerend. Voor mij persoonlijk was het iets minder boeiend. Exact dezelfde presentatie van Jim zag ik ook al op de Duitse GDT beurs en op het Franse Montier en Der festival.

De mooiste uitspraak kwam van Klaus Nigge. ‘Ik heb vandaag heel veel mooie platen langs zien komen, maar ik heb eigenlijk niets gezien!’ En daarmee doelde hij op de fotopresentaties, de diaporama’s, waarbij allemaal prachtige overvloeiingen worden gemaakt, maar waarbij de foto zelf maar 1 seconde in beeld is. ‘Eigenlijk heb je wel 10 seconden nodig om een foto goed in te prenten’, aldus Nigge.

Over 2 jaar is er weer een NVN festival!

Stel je eens voor: op een dag klopt er een wetenschapper aan je deur en die vertelt dat je naam niet deugt, wetenschappelijk gezien. En dat je naam per direct wordt aangepast. Reden voor een identiteitscrisis of is het gewoon geschuif met letters?

Hoe dan ook, 12 dagvlinders en nog meer nachtvlinders hebben een nieuwe wetenschappelijke naam gekregen. Op de site van de Vlinderstichting vind je een uitgebreide toelichting. Als je voortaan een heideblauwtje ziet, roep je niet meer: ‘He, een Plebeius argus.’  Nu roep je: ‘Daar! Een Plebejus argus.’ Alleen voor de heel tere oortjes is dit verschil beluisterbaar.

Soms word ik dol van de natuur- en milieuclubs. Alles wat ook maar een beetje leuk en populair is, wordt direct met een loep bestudeerd: nu zijn de rozen die op Valentijnsdag worden gegeven weer niet goed.

 Dit schrijft Natuur en Milieu:

Meer dan de helft van de door de Algemene Inspectie Dienst (AID) gecontroleerde rozenkwekers gebruikt illegale bestrijdingsmiddelen. Met alle nare gevolgen voor mens en natuur. Natuur en Milieu roept Valentijnsgeliefden daarom op hun bloemenman te vragen om biologische rozen. De AID, die is belast met controle in de bloemensector, gaat met fluwelen handschoenen te werk. De dienst deelt hooguit een paar kleine boetes uit waar de telers om lachen. Waarom grijpt de AID niet in, en waarom zorgt hij er niet voor dat we onze Valentijn verantwoorde rozen kunnen geven?

Natuur en Milieu roept iedereen op hun bloemenman te vragen om biologische rozen. Als ze die niet verkopen, wat waarschijnlijk het geval is, vraag dan om biologische bloembollen. Als ook die er niet zijn, verklaar dan je liefde met een kaartje (Let op: wel een kaart op FSC-papier, red.). Overigens komen de meeste Valentijnsrozen niet uit Nederland. In deze periode worden massaal rozen ingevlogen uit het buitenland.

Foto: Koen Suyk / ANP

 Nu moet de liefde ook al weer correct en verantwoord zijn. Maar ik weet het, ze hebben gelijk. Maar soms word ik een beetje moe van mensen die gelijk hebben. En daarna word ik er moe van dat ik daar moe van word. Conclusie: ik ben moe. Valentijnsmoe.