En toen stond ik sinds lange tijd ineens weer met mijn voeten in het gras van het Groene Hart. Voor Verborgen Paden. Welk pad het is verklap ik pas in het augustusnummer, maar misschien kunnen insiders het zien aan de ’skyline’ op de foto. Ik was lang - een week of 8 - niet echt buiten geweest en wandelde nog wat onwennig door het hoge, natte gras. Vreemd eigenlijk, dat ik zo snel ben vergeten hoe mooi en prettig de natuur kan zijn. Ineens begrijp ik waarom veel stadsmensen nooit in natuurgebieden komen. Ze vergeten het simpelweg. Natuurbezoekjes moet je bijhouden. Wat dat betreft is het net een relatie. Daarom straks nog even naar het bos, om de schade in te halen.