Net op de dag dat Nasa meldt dat 2009 het op een na warmste jaar ooit was (althans, sinds ze dat keurig bijhouden in boekjes), stond ik buiten in de knisperende kou. Ik liep het Paddenpad bij Wapenveld voor de rubriek Verborgen Paden en onderweg had ik het steeds warm, koud, warm en weer koud. Geen griep hoor, maar ik moest foto’s maken en dan koel je razendsnel af.

Stoeiend met stramme vingers vroeg ik mij af: hoe doen die koene sneeuwridders Vermeer en Munier dat toch? Ik bedoel, in de gebieden waar zij zijn is geen horeca en het is er nog veel kouder dan hier. Waarschijnlijk hebben zij het ook gewoon koud, alleen zijn ze dat thuis weer vergeten bij het zien van al die fraaie beelden. Want dat is het raadselachtige aan kou: eenmaal binnen vergeet je snel hoe koud kou buiten kan zijn.