Heb je plannen om binnenkort naar Parijs te gaan? Denk dan ook eens aan de Jardin des Plantes. Een fantastische botanische tuin gesticht in 1650 door Lodewijk de 13e om zijn medicinale planten te kweken. Je kunt je alvast oriënteren  op hun site. Helaas is de Engelse versie nog niet klaar….
Alle aanwezige planten staan gerubriceerd op de site, met hun latijnse naam. Zoals de Fagus sylvatica var. tortuosa op de foto (Photo Wikimedia commons, jardin des plantes)

Theo Bosboom, Notoire prijzenbinnenhaler op internationale fotofestivals. Bijgaand nog een foto waarmee hij de tweede prijs in de categorie ‘onderwater’ haalde op het Asferico-concours. Ook niet gek, toch?

Vorig jaar had Theo zijn eerste reportage en een portfolio  in Grasduinen, binnenkort komt er meer en we blijven samenwerken met deze befaamde fotograaf!

De Vrienden van de Voetveren houden weer een gedichtenwedstrijd. Dit meldt het persbericht:

Na het grote succes van de vorige pontjespoëziewedstrijd, die in 2002 gehouden werd, is het tijd voor een nieuwe gedichtenwedstrijd. Als de kwaliteit net zo hoog is als de vorige keer kunnen we er weer een mooi boekje van maken.

Oh ja, het onderwerp is natuurlijk de pont. Inzenden voor 1 augustus. Zie de site voor meer informatie.

Goed nieuws uit Berlusconiland.! Onlangs werden de prijswinnaars van de Italiaanse fotowedstrijd Asferico bekendgemaakt.. Veel Nederlanders vielen in de prijzen, waaronder de fotograaf van deze wereldplaat. Wie dat is? Dat lees je morgen.

Vorige week was ik met een vriendin op pad in de duinen. Zij werkt daar als boswachter en ik liep een dagje mee. In een paar uur tijd kreeg ik de veelzijdigheid van het boswachterbestaan goed mee: we begonnen met een patrouilleronde, vervolgden met een klopjacht op twee mensen die zich buiten het toegestane gebied bevonden, raapten ondertussen lege colaflesjes tussen de duindoorns vandaan en tuurden af en toe naar de boomtoppen om eekhoornnesten te inventariseren.
In mijn hoofd had het beroep‘boswachter’ altijd een romantische bijklank gehad, maar terwijl de wind door mijn dunne jas heen waaide en mijn blaas op knappen kwam te staan, begreep ik dat het soms ook behoorlijk afzien kan zijn.
Tijdens onze wandeling viel ook de aantrekkingskracht van het boswachteruniform op: voorbijgangers groetten uitermate vriendelijk (met uitzondering van de paar toegangskaartloze wandelaars die stilletjes probeerde weg te sluipen) en vaak stopten ze even voor een praatje of een vraag. Zo vertelde een ouder echtpaar opgewonden over de jonge konikpaarden die ze hadden gezien en deed een man zijn beklag over de vossen die enkele decennia geleden in het gebied waren uitgezet – naar zijn mening hadden ze oorspronkelijke bewoners als fazanten vrijwel volledig uitgeroeid.

Konikpaarden (ANP/Koen Suyk)

Aan het eind van de dag kwamen we een man tegen die met zijn Leica-verrekijker naar een den stond te turen. Hij klampte ons aan: ‘Weet u wat voor vogel daar zit? Is het nou een zanglijster of niet?’ We spitsten onze oren voor het deuntje van de zanglijster. Mij klonk het vertrouwd genoeg in de oren, maar ik mis dan ook de vogelkennis van collega Paul. De andere twee waren het erover eens dat de zang iets eigenaardigs had, een raar rollend geluid. De kijker bood geen uitkomst – de vogel zat verscholen tussen de dennentakken. Voor een spotvogel was het nog te vroeg in het jaar, daar waren ze het over eens, maar wat het wel kon zijn? Het raadsel bleef onopgelost. Toch leek de man tevreden dat hij een luisterend oor had gevonden, en gedrieën bleven we nog een tijdje staan luisteren. Toen het gezang wegstierf, vertrokken mijn vriendin en ik op onze laatste missie: het vinden van een geschikte plasplek. Officieel is wildplassen natuurlijk verboden, maar gelukkig kennen boswachters en hun gevolg enkele privileges. Toen ik me eenmaal achter een struik had geposteerd, kwam de man er opeens weer aan, met zijn verrekijker de omgeving afspeurend. Gauw hees ik mijn broek op en zodra ik tevoorschijn kwam, klampte hij me aan. Of ik wist welke vogel dat heldere, klaterende geluid produceerde dat hij zojuist had gehoord…

Sommigen konden niet wachten op de eerste lentedag. Eindelijk eens wat warmte na die lange winter.

Fotograaf Niels Kooyman kan echter geen genoeg krijgen van de kou. Hij maakte onlangs al zijn derde reis naar het Noorse Dovrefjell, om daar de muskusossen in de sneeuw te fotograferen. Kwa temperatuur viel het erg mee deze keer, vertelt Niels. Het was 21 onder nul, terwijl het  de week ervoor nog min 30 was! De fotograaf liep toch enige schade op: hij kreeg gevoelloze vingertoppen. En dat gaat nog wel een paar weken duren. Behoorlijk lastig voor een fotograaf!

Bijgaand een paar van zijn beelden. Let vooral op het oranje ijs: dat is ter plekke bevroren muskusossenpis!

Als één van de Nederlandse top-natuurfotografen een nieuwe site heeft is dat nieuws. Het gaat in dit geval om Edwin Giesbers. Hier vind je hem.
De site is in vergelijking met de oude flink ‘opgestrakt’. En er staan veel schitterende nieuwe platen op. En let ook eens op alle prijzen die deze Nijmegenaar al gewonnen heeft.

Even gaan kijken dus!

‘Grasduinen moet meer stelling nemen’. Dat horen we regelmatig van lezers en daar ben ik het mee eens. De voorgaande blog over de Oostvaardersplassen is een mooi voorbeeld. Daar moeten we een mening over hebben als redactie. Ik ben het eens met de brievenschrijfster en heb de petitie ondertekend.

Natuur moet vooral zoveel mogelijk natuur blijven en bijvoeren vind ik doorgaans een gruwel. Maar als de nood zo hoog wordt in een gebied om de simpele reden dat de mens er een hek om heeft gezet, dan moet de mens er ook maar voor zorgen dat  het een beetje prettig leven is voor de dieren daar. En volgens mij is dagelijks eten een groot plezier voor veel dieren en de afwezigheid daarvan een negatieve stresssituatie.

Tijd voor weer eens een pittig artikel over dit onderwerp in Grasduinen?

Deze koeien staan ook achter een hek, maar hebben zat te te eten. Bovendien wonen ze in de dromerige, pittoreske  Morvan en niet in een vergeten buitenwijk van Lelystad. De foto is van Vincent Munier.

De manier waarop Staatsbosbeheer de Oostvaardersplassen beheert, roept regelmatig discussie op. Vandaag ontvingen we een woedende reactie per mail van Catharina Boon, zij is het zacht gezegd niet eens met Staatsbosbeheer. Een fragment uit haar mail:

De Oostvaardersplassen een Nationale schande. Elk jaar laten ze daar de dieren verrekken, het kan 90 dagen duren voor zo’n dier pijnlijk aan zijn einde komt. Sommige dieren staan wel een week bij het hek van de Oostvaartsedijk, ze hebben niets te eten. Aan de andere kant van het hek  groeit het gras. Welke psychopaat bedenkt een dergelijk martelbeheer?

Tsja, ze heeft een punt. Op de redactie verschillen de meningen. Maar ben je het eens met Catharina, dan kun je hier een petitie ondertekenen.

Ruben Smit was altijd natuurfotograaf, maar is sinds een tijdje ook natuurfilmer. Het aardige is: hij filmt met zijn camera, want dat kan dankzij de technische mannen en vrouwen van Nikon, Canon, enzovoort. Het resultaat is domweg goed. Kijk op zijn website als voorbeeld. En ik denk dat Ruben een van de eersten in Nederland is die snapt dat filmen met je camera een belangrijk ‘ding’ wordt. Tijd voor Grasduinen om een natuurtube te beginnen.