De winnende foto van de Wildlife Photographer of the Year die uiteindelijk is gediskwalificeerd houdt de gemoederen bezig.

Martijn de Jonge vraagt zich bijvoorbeeld af wat de reactie van Vincent Munier zou zijn. De Franse fotograaf jureerde de middensectie van de Wildlife Photographer wedstrijd, dat wil zeggen dat hij samen met een 6-tal andere juryleden  uit zo’n 15000 beelden selecteerde om er vervolgens 800 door te zenden naar de finale jury.

Vincent vindt het net als alle andere fotografen natuurlijk een goede zaak dat de wedstrijdorganisatie zo kritisch is. En dat er goed gehandeld is in deze zaak.

Wouter van de Weerd vraagt zich al een tijdje af of het wel de goede kant opgaat met de natuurfotografie. “Enerzijds verbaas ik me erover hoeveel (bijna) winnende foto’s gemaakt zijn door lokvoer te gebruiken. Alle commotie om de “bitterballen-vossen” heeft dus nog niet bijgedragen om dit soort fotografie uit te bannen. Hoewel het moeilijk of niet te controleren is, zou ik het een goede zaak vinden als bij foto-wedstrijden de voorwaarde wordt opgenomen dat er geen gebruik mag zijn gemaakt van lokvoer voor het maken van de foto.”

Maar ook het artikel in de Grasduinen over groothoek-fotografie vindt hij een slecht voorbeeld. “Zonder kanttekeningen wordt beschreven hoe je in een aantal weken het vertrouwen van een groep wilde wolven kan winnen, zodat je ze van zeer dichtbij (liggend!) kan fotograferen met een groothoeklens. Of hoe een vos gewend raakt aan de aanwezigheid van een fotograaf. Of hoe een roodborst verstoord wordt door een kastje met foto-apparatuur in een boom op te hangen en daarin vervolgens constant de gemaakte foto’s te bekijken. Stel dat slechts 1 procent van de Grasduinen-lezers dit voorbeeld allemaal gaan volgen, dan zou dit toch een enorme ongewenste verstoring met zich mee gaan brengen!”

Kijk, dat zijn nou de kritische lezers die Grasduinen nodig heeft! Overigens heeft Wouter blijkbaar niet gezien dat er in het artikel wel degelijk een kanttekening is geplaatst bij groothoekfotografie. Omdat het zeker verstorend kan werken.

Het is aan iedere respectabele fotograaf om voor zichzelf de grenzen te bepalen. Voor de één is dat absoluut geen lokvoer, voor de ander is dat een bescheiden, niet frequente hoeveelheid. Grasduinen respecteert beide opvattingen.

We blijven alert op mensen die over de schreef gaan en we blijven handreikingen geven hoe je wel verantwoord te werk kunt gaan.

Foto: deze keer maar niet, anders moet ik weer die jokkebrok tevoorschijn halen!

De Britse onderwaterfotografe Linda Pitkin neemt voor Wild Wonders een duik in de Middellande zee op zoek naar de bruine tandbaars.

“We zijn in in de buurt van Bonifacio op zuid Corsica, en het waait. Ik word bijna van mijn sokken geblazen. Duiken zit er op deze eerste dag van mijn Wild Wonders missie niet in. Samen met mijn man en duikgenoot Brian ben ik op deze plek om de oversteek te maken naar de Lavezzi eilanden.

Hopelijk zal dat morgen wel lukken. Ik ben als onderwater fotograaf gebonden aan het aantal duiktochten dat ik tijdens mijn verblijf vanaf de boot kan maken.

De volgende ochtend ligt onze boot de Galiote in de haven te wachten, tot de woelige zee wat rustiger zal worden. ’s Middags kunnen we inderdaad vertrekken naar de Lavezzi eilanden en de eerste duik maken. Günther, de kapitein, gaat voor anker in een rustige baai. Volgens hem moet ik hier het dier van mijn missie, de bruine tandbaars, kunnen vinden. Ik heb al over de hele wereld gedoken maar nog nooit in de Middelllandse zee, het is een groot avontuur voor mij.

Als ik voor het eerst onderwater ben gegaan ben ik teleurgesteld. Niets te zien! Maar plotseling zie ik een bijna verstopte tandbaars en even later nog één! Ze zijn een beetje bang voor mij, maar dat verandert snel in nieuwsgierigheid. Het zijn flinke exemplaren, zo’n 60 centimeter groot. Ik gebruik mijn 10-17 zoomlens om ze vast te leggen. De eerste bruikbare platen zijn gemaakt, hoewel het water wel wat troebel is. Dat komt door de stevige wind die het bodemzand in beweging heeft gebracht.

Als de Galiote verhuist naar een volgende baai zwemmen de andere (toeristen) duikers mee. Fotograferende duikers zoals Brian en ik gedragen zich doorgaans anders dan gewone duikers. Wij blijven liever langer op één plek. Zeker als we ‘beet’ hebben. Het gevolg is dat wanneer wij eindelijk boven water komen de boot nergens te zien is. Uiteindelijk vindt kapitein Günther ons en haalt ons op. We overnachten aan boord van de Galiote.

De dag erna gaan we duiken bij Perduto, in de hoop barracuda’s te zien. We vinden ze op de verwachte plek! Een beschutte plek met veel minder stroming dan in het omringende water. Om er te komen moeten we ploeteren door een sterke stroming waarbij je jezelf moet vast houden aan de rotsen om niet meegesleurd te worden. Mijn handen zijn flink gehavend door de scherpe rotsen. Een andere fotograferende duiker heeft zijn toestel thuisgelaten vanwege de sterke stroming. Maar ik zet door!

De barracuda-school blijkt uit zo’n 50 tot 100 exemplaren te bestaan. Indrukwekkend! Ik probeer de schaarse tijd hier onder water zo goed mogelijk te benutten en blijf foto’s maken.

Als ik boven kom is de stroming zo sterk dat ik aanvankelijk niet op de boot kan komen. Uiteidelijk worden we met een kleine zodiac gered. Die middag lukt het vanwege de stroming helaas niet om de meest beroemde bruine tandbaarsplek, Merouville (wat letterlijk tandbaars-stad betekent) te bereiken. We bezoeken daarom dezelfde baai als gisteren en ik zie wederom twee buine tandbaarzen.

De dag erna kunnen we gaan duiken bij Merouville, maar er blijkt net een boot met 40 duikers te liggen. Daarom kiezen we een andere plek, waar je niet constant mensenbenen in je vizier hebt.

Als we ’s middags alsnog naar Merouville willen blijkt er weer te veel wind te zijn, helaas1. We kiezen dus maar voor een baai in de luwte waar je prachtige sponzen en zoantharia anemonen kunt vinden.

Een nieuwe dag. Aanvankelijk staat er zo’n sterke stroming dat duiken bij Merouville onmogelijk is. Wat een teleurstelling! Maar later proberen we het nog een keer. Er blijkt nog maar weinig stroming te zijn. Dus het lukt! De bruine tandbaarzen zijn geweldig! Ze begroeten kapitein Günther als een oude bekende en blijven de hele tijd bij ons. We duiken naar zo’n 30 meter diepte. Na een half uur moeten we helaas terug. Met nog twee dagen te gaan hoop ik op nog zo’n buitenkans.”

Net op de dag dat Nasa meldt dat 2009 het op een na warmste jaar ooit was (althans, sinds ze dat keurig bijhouden in boekjes), stond ik buiten in de knisperende kou. Ik liep het Paddenpad bij Wapenveld voor de rubriek Verborgen Paden en onderweg had ik het steeds warm, koud, warm en weer koud. Geen griep hoor, maar ik moest foto’s maken en dan koel je razendsnel af.

Stoeiend met stramme vingers vroeg ik mij af: hoe doen die koene sneeuwridders Vermeer en Munier dat toch? Ik bedoel, in de gebieden waar zij zijn is geen horeca en het is er nog veel kouder dan hier. Waarschijnlijk hebben zij het ook gewoon koud, alleen zijn ze dat thuis weer vergeten bij het zien van al die fraaie beelden. Want dat is het raadselachtige aan kou: eenmaal binnen vergeet je snel hoe koud kou buiten kan zijn.

Het tijdschrift Landleven heeft ‘iets’ met natuur. Maar wat dat precies is vraag ik me af, gezien de merkwaardige tip die in hun laatste editie staat:

Heeft u alles al geprobeerd om mollen te verjagen? Probeer dan eens carbid. Misschien heeft u nog wat over van oud en nieuw. (hmm, tuurlijk).

Graaf een paar gaten ter hoogte van de hoofdgang van de mollen en plaats er brokjes carbid in. Giet een scheutje water bij het carbid. Hierdoor komt acetyleengas vrij, dat de mollen verjaagt. (OK, dat kan). De mollen kunnen er ook door stikken. (Pardon?)

Ik zal de redactie van Landleven eens vragen wat ik tegen al die vossen in mijn tuin moet doen.

foto Vincent Munier

… de veldgids Europese zoogdieren. Vijf jaar later dan gepland. Of de gids goed is, daarover hakt mijn collega Paul Bohre een knoop door in de boekenrubriek ‘Lezen!’ van Grasduinen.

Wat biedt de Veldgids Europese Zoogdieren: veel informatie over herkenning, lichaamsbouw en schedels, leefwijze en tips voor waarnemingen. Daarmee is de gids tevens een prima blader- en naslagwerk voor iedere natuurliefhebber, aldus de makers.

Even wat getallen: 368 p., 12,5 x 21 cm, genaaid gebonden, full colour met talloze tekeningen, kaartjes en foto’s. ISBN: 978 90 5011 260 4. Prijs: € 32,95.

Eerste indruk: gedegen gids, maar hier en daar zijn de illustraties wel heel klein. Van het weekeinde maar eens wat dieper in dit langverwachte boek duiken.

Eerder schreef ik al over de twijfel die ontstaan was bij de winnende foto van de Wildlife Photographer of the Year wedstrijd. De organisatie van de wedstrijd stelde een onderzoek in en heeft vandaag zijn conclusies bekend gemaakt. En die zijn niet mals!!!!

Op de foto blijkt een soort circusdier te staan dat een kunstje uitvoert en dus geen wilde wolf. Een doodzonde in deze prestigieuze wedstrijd!

De maker, José Luis Rodríguez, ontkent.

Hier kun je er alles over lezen.

Ik hoop dat we dit bij de Grasduinen Natuurfotowedstrijd nooit gaan meemaken.

Vorig jaar september bezocht ik samen met fotograaf Vincent Munier de Morvan in midden Frankrijk. ‘Idyllisch’ is denk ik de beste beschrijving voor dit gebied. Een prachtige reis en ik schreef ter plekke kladblokken vol.

Nu gaat het artikel verschijnen in het maartnummer van Grasduinen en werd het dus tijd om in de aantekeningen en de door Vincent gemaakte foto’s te duiken. Dat is altijd weer een leuke ervaring. Aanvankelijk denk ik ‘help ik weet er niets meer van’ ,  maar al lezend en kijkend komt alles weer terug en beleef je de reis voor een tweede keer. Met iets meer afstand, dat wel, maar dat komt het verhaal wel ten goede, lijkt me.

Enfin hier alvast een klein voorproefje van de maestro:

Op de redactie is zo’n beetje iedereen wel aan het verhuizen, verbouwen, kinderkamers aan het opknappen of klussen. Logisch dus dat onze aandacht af en toe naar binnen is gericht, naar onze binnenbiotopen. Ikzelf ga bijvoorbeeld binnenkort verhuizen en het wordt tijd dat ik voor mijn 37ste mijn studenteninterieur eens wat upgrade naar een grote-mensen-inrichting. Wel een beetje eco-style natuurlijk.

Al surfend kwam ik via de Ikea-website (vraag me niet hoe) terecht in Amerika bij de, het bloed kruipt waar het niet gaan kan,  American Museum of Natural History. Daar is nu een tentoonstelling gaande over spinnenzijde. Als ik het allemaal goed begrijp kun je daar naar een tapijtje kijken die is gemaakt van spinnenzijde. Hoeveel spinslaven waren daarvoor nodig? Meer dan 1miljoen!

Kijk, zo’n natuurproduct wil ik best in huis hebben.

Hoe het allemaal precies in elkaar steekt, zie de website. Fascinerend voer voor de zondagmiddag.

Dat is toch ook wel ironisch: in Nederland wemelt het van de stukjes postzegelnatuur, maar een van de grootste natuurgebieden van Nederland krijgt een eigen postzegel. Terecht hoor, de schoonheid van het wad moet op welke manier dan ook worden verspreid: desnoods door postbodes.

Het thema van de zegel is ‘Waddenzee Werelderfgoed’. De zegel wordt uitgebracht ter gelegenheid van de Unesco werelderfgoed- benoeming van de Waddenzee en ter viering van het 45-jarig bestaan van de Waddenvereniging in 2010. Op de postzegel van 44 eurocent zijn de silhouetten te zien van vijf waddenzeebewoners: de zeehond, zeebaars, strandkrab, mossel en eidereend. De 56 silhouetten hebben afwisselend de kleuren donkerblauw en rood: de frisse kleuren van het logo van de Waddenvereniging.
De postzegel is ontworpen in opdracht van de Waddenvereniging door BBK Door Vriendschap Sterker uit Amsterdam. Het frisse gestyleerde ontwerp past goed in de Nederlandse ontwerptraditie. De postzegels zijn, zolang de voorraad strekt, verkrijgbaar bij de Collect Club in Groningen, via de Online winkel op www.tntpost.nl/collectclub en bij de reguliere verkooppunten.

De Vereniging van Samenwerkende Reisboekhandels heeft  Hot - Life in the Australian outback uitgeroepen tot het beste reisfotoboek van 2009! De jury motiveerde haar keuze als volgt:

Thijs Heslenfeld is een van Nederlands beste reisfotografen. Ook in dit boek over zijn geliefde Australie weet hij exact de juiste toon te vinden die de outback bezingt. Zelf zegt hij dat hij het leven in de outback wil laten zien. Niets meer en niets minder. Maar dat is natuurlijk niet waar. Want niet iedereen zal schoonheid zien in verdroogde karkassen in het rode zand, van autobanden op een stapel, van achtergelaten gereedschap in een stoffig schuurtje. Er zit natuurlijk heel veel outback in dit boek, maar ook veel Heslenfeld. Zijn gevoel voor ritme, voor patronen en voor juist hele zachte kleurnuances maakt het een zeer persoonlijk fotoboek. Details van veren, zachtgroene tinten in gebroken flessen. Zelfs een foto van een roadtrain die voorbij dendert krijgt bij hem een zachte glans. Werkelijk een zeldzaam mooi fotoboek.

Twee beelden uit het bekroonde boek