Sommige mensen zien hun eigen huisdier als een vorm van ‘de natuur in huis halen’. Daar was ik het altijd al redelijk mee eens. Maar nu onze Berner Sennenhond sinds gisteren een pupje heeft vind ik het helemaal. Wat een feest om te zien hoe moeder natuur hond Zarah al haar moedergevoelens laat ‘botvieren’ op haar pup. Het beschermen, het warmhouden, het aanbieden van de tepels, de zachtaardige manier van omgaan met de pup. En wat een feest om te kijken naar het kleine wurmpie. Nog blind en hulpeloos maar al wel volledig geprogrammeerd om tepels te vinden. En die piepgeluidjes…
De naam van dit wonderschone schepseltje van nog geen 5 ons: Innocence.

Af en toe werp ik een blik op Birdpix, gewoon om eens te zien wat al die vogelfotografen iedere keer weer weten vast te leggen. Tussen al die foto’s stond dit juweeltje van Karel Mauer. Via deze link kun je zijn website checken. Leuk detail: deze fotograaf schildert ook.

Mooie beeldreportage van de natuurfotograaf Michael Poliza in Stern, check hier de pdf.  En klik hier voor het begeleidende verhaal op de NOS-site.

Ditmaal waren de rollen omgedraaid. Meestal ligt er met kerst bij mij in de Vogezen wel sneeuw en is Nederland in grijs en groen gehuld. Maar (zo heb ik vernomen) dit jaar was Nederland in wit gehuld.
Omdat ik voor het echte kerstgevoel wel behoefte had aan sneeuw ben ik naar de Ballon d’Alsace geweest. Met z’n 1247 meter gegarandeerd een flink wit pak in de winter.
Dat klopte ook. Het was schitterend, met zicht op de Alpen en knisperverse sneeuw. Irritant was wel het sneeuwkanon dat op volle toeren stond te spuiten. Waarom? Er lag volgens mij toch sneeuw genoeg. Sommige mensen kunnen blijkbaar niet tegen stilte….

Net als Daniël kan ik ook niet uitgepraat raken over de schoonheid van een sneeuwlandschap. Een cadeautje voor natuurfotografen.
De ongemakken zijn er natuurlijk ook, maar neem ik graag voor lief. De kleine landweggetjes hier in de Vogezen zijn met dit weer niet allemaal even goed toegankelijk. Daar waar niet geschoven wordt waag ik mij (als Nederlander van het platte vlak) niet graag. Maar zo’n weggetje levert wel de mooiste plaatjes.! Hoewel een geschoven weg (dit is mijn ’straat’) er ook nog wel fotogeniek uitziet.

Sneeuw is de grote uitwisser. Als er genoeg vlokken vallen - hoeveel zijn er wel niet naar beneden komen dwarrelen, allemaal kunstwerkjes op zichzelf die stuk voor stuk uniek zijn, die allemaal hun eigen vingerafdruk achterlaten - dan verdwijnen langzaam de details uit het landschap. Sneeuw is een zachte kracht, die scherpe takken inpakt en schreeuwerige steden de mond snoert. Sneeuw doet vergeten, maar onder de sneeuw vechten de ondergesneeuwden terug.

Mollen bijvoorbeeld. Ik liep in een weiland waar nog niemand had gelopen, en dacht na over die sensatie van de eerste zijn in een onbedorven sneeuwlandschap. Maar helaas, na een tijdje zag ik dat  iemand me voor was geweest: het sneeuwdek was iets opengebroken. Een mol had zich een weg naar buiten gebaand, zag dat het sneeuwde en dook weer onder.

Dat kunnen we dus leren van dieren. Als het sneeuwt, blijf dan binnen.

Ophef over een winnaar. De winnende foto van de Wildlife Photographer of the Year westrijd, de Spanjaard José Luis Rodríguez, wordt verdacht van bedrog. Mogelijk is de schitterende plaat van de springende wolf in scene gezet, en is de wolf een dierentuinbewoner. Er wordt nu een onderzoek gedaan om keiharde bewijzen te vinden. En zolang dat er niet is ‘moeten we ons oordeel nog opschorten’ aldus de ‘grand lady’ achter deze wedstrijd, Rosamund Kidman Cox.
Bijgaande foto toont de mogelijke dierentuin waar de plaat gemaakt zou zijn en de inwoner die mogelijk figureert op de winnende foto. Een Finse journalist is er flink ingedoken, zie hier zijn engelstalige relaas.
Ben benieuwd hoe dit afloopt. Krijgen o.a. Ruben Smit en Han Bouwmeester die direct al twijfelden aan deze foto gelijk? Wordt vervolgd.

De serie Verborgen Paden, die ik maak voor Grasduinen, kende vandaag een nieuw hoogtepunt. Ik probeerde een onbekend pad in de Flevopolder (lees Grasduinen van feb. en je weet welke) te lopen, maar de paden waren onvindbaar. Het hele land was bedekt met een dikke laag sneeuw en nergens was een aanwijzing. Gelukkig was de route gemarkeerd, alleen was het eerste paaltje helemaal ondergesneeuwd. Na enig zoeken wees een boer de juiste richting: die kant op. Zijn vinger richtte zich op een witte wereld zonder sporen. Daar ging ik dan.

 Twaalf kilometer lang struinde ik door een onbevlekt landschap. Halverwege spotte ik leven: een bloeddruppel hupte van tak tot tak. Met veel te koude vingers toch nog gepobeerd een foto te maken. Dit roodborstje was mijn vuurvliegje in een wereld zonder kleur. Zo hoort winterwandelen te zijn.

Lang geleden, toen ik mijn opleiding aan de kunstacademie in Utrecht volgde, was ik gek op band-dia-series maken. Als liefhebber van mooi beeld en klassieke muziek kon ik hierbij het beste van twee werelden combineren.
Maar hoe gaat het met zo’n liefhebberij, die verwatert.
Totdat ik jaren later voor Grasduinen allerlei fotofestvals ging bezoeken en in aanraking kwam met allerlei beeld- en klankpresentaties. Bij sommige dacht ik ‘mwah…, kan beter’ en andere inspireerden mij om het zelf weer eens te gaan proberen. Vorige week heb ik dan eindelijk de stap gezet. Van de Boinx-site heb ik het geweldige programma Fotomagico gedownload en nu kan ik, een stuk efficiënter dan vroeger, weer beelden en klanken gaan combineren.
Binnenkort ga ik mijn eigen oude dia’s inscannen. Maar tot die tijd kan ik werk van een fotograaf die bij mij in de buurt woont en die best aardige plaatjes maakt (…) lenen. Muziek uit I-tunes erbij en ‘knutselen maar’. Interessant geleend beeld voor een diaporama (zoals band-dia-series tegenwoordig heten).

Ik geef het onmiddellijk toe, het is puberhumor, maar wel geweldige puberhumor. Deze T-shirts zijn te koop via www.zazzle.co.uk. Voor de heren is er een T-shirt met de tekst I love great tits, maar die voor de dames Stop staring at my tits  is ook briljant. Leuke premie voor Grasduinen-lezers, want koolmezen zijn geinige diertjes.