Grasduinen lezers zijn (soms) lekker eigenwijze mensen. Voor de maandelijkse wedstrijd Foto van de Maand is er altijd een thema. Soms voldoet 95% van de inzendingen aan dit thema, andere maanden zit er wel zo’n 15% ‘ander spul’ tussen. Is de opdracht te vaag? Te moeilijk? Of zijn Grasduinenlezers gewoon lekker eigenwijs en sturen ze gewoon die foto in die ze willen, of hij nou in het thema valt of niet? Ik hou het op het laatste.
Niks mis mee, een beetje eigenwijzigheid. -De beste proffotografen zijn het ook!- Alleen wel jammer dat ze uiteraard geen maandprijs kunnen winnen.
Bijgaand voorbeeld is van Jan van Noort. Op zich een foto die niet heel ver van het thema afzit. Dat is deze maand namelijk herfstlandschap. In oktober was het thema herfstmacro, daar zou deze foto beter bij gepast hebben. Enfin fraai is ie wel…

Een dierentuin of dolfinarium geeft mij altijd een wat ongemakkelijk gevoel. Op zich leuk om al die beesten te kunnen bekijken, en vaak zijn er ook allerlei prima projecten in een dierentuin om bepaalde bedreigde soorten te ‘redden’. Maar toch blijf ik me afvragen of die dieren het naar hun zin hebben.

Dolfijnen zijn super intelligent en daardoor zeker niet op hun plek in een kunstmatige omgeving. De dierenbeschermingsorganisatie WSPA is een actie begonnen om te voorkomen dat er in Europa nog nieuwe dolfinaria kunnen komen. Een mooi streven lijkt me. Kijk maar eens op hun site.

Gisteren was ik in Montier en Der. Daar was het jaarlijkse natuurfotofestival. Een fenomeen waarvan ik geen gelijke ken. Het dorpje in de Champagnestreek staat volledig op zijn kop. Iedere feestzaal, gymzaal, vergaderzaal, partytent, enzovoort wordt omgetoverd in een plek die de meest schitterende natuurfoto’s kan verwelkomen. Dat wringt natuurlijk wel eens hier een daar, een klimrek met een laken erover waarop een Frans Lanting foto hangt is een bijzondere sensatie. Maar dat is ook gelijk de charme van dit festival.

Als je in 1 (of 2) dagen helemaal op de hoogte wilt zijn hoe het met de natuurfotografie staat is dit de perfecte plek. Er zijn natuurlijk heel veel Franse fotografen te zien, inclusief hun eigen AFPAN wedstrijd. Maar daarnaast waren ook de GDT winnaars van dit jaar tentoongesteld en de BBC winnaars van 2008 waren er ook.  En de (wel bekende) Life tentoonstelling van Frans Lanting was er te zien. Er was niet veel Nederlands werk te zien, maar ik ontdekte de volgende:

Ruben Smit in de Wild Wonders of Europe tentoonstelling.

David Pattyn, winnaar in de AFPAN wedstrijd.

Wendy Kreeftenberg, ook een AFPAN winnaar.

Verder zag ik nog foto’s van Marsel van Oosten en Jasper Doest en Jan Smit bij de GDT winnaars. En dat is vast nog niet alles.

Tussen alle exposerende fotografen staan natuurlijk ook de nodige commerciële stands.

In de stand van Nikon hield Vincent Munier een boeiende presentatie over de Nikon D3S. Dat Munier hier een supersterstatus heeft bereikt, wist ik. Maar nu maakte ik weer een opmerkelijk voorbeeld daarvan mee:  na afloop van de presentatie hoorde ik een mevrouw tegen haar partner zeggen dat ze nu eindelijk de kans waar ging nemen om deze super fotograaf even ‘aan te raken’. Hoop voor haar dat het gelukt is, de wachtrij van mensen die even iets tegen de fotograaf wilde zeggen was lang….

Ju kunt nog tot en met zondag 22 november afreizen naar Montier!

Een heel andere herfst dit jaar. Normaal dragen de beukenbomen tot pakweg maart nog hun bruine herfstbladeren. Maar dit jaar heeft de droogte van augustus tot oktober grote gevolgen voor het bladerdak. De beuken zijn al kaal! Jammer, maar wel leuk dat je nu zo lekker kunt schuimen door enorme bladerhopen op de paden!

Deze foto van Vincent Munier is duidelijk in een andere herfst genomen, let vooral op de subtiele eekhoorn!
Dat is gelijk een leuk bruggetje naar een onderwerp wat nu al mijn aandacht heeft. Groothoekfotografie van dieren. Het is een trend: dieren lekker groot in beeld brengen en toch heel veel omgeving laten zien. Munier gaat aan deze “mode” voorbij. Echte ‘groothoekers’ zoals Marco de Paauw en Stefano Unterthiner vind je in de Grasduinen van januari.

Sinterklaas heeft voet aan wal gezet, vanaf nu is het grote aftellen tot oud en nieuw begonnen.  En als de vuurwerkrookwolken zijn opgetrokken ligt 2010 schoon en helder voor je voeten. Bij een nieuw jaar hoort een nieuwe kalender. Maar welke? Het aanbod is ieder jaar weer gigantisch. 3 tips van Natuurgek:

TIP 1

Op de website van Plantlife kun je mooie plantenkalender kopen. De foto’s, onderstaand beeld is van augustus, zijn van amateurs, maar dat ziet niemand.

TIP 2

Wat te denken van een nieuwe wadden-kalender, te bestellen via de Waddenvereniging.

TIP 3

En bij de KNNV kun je een persoonlijke natuurkalender samenstellen. Hoe? Klik hier en je weet het.

Zoals eerder vermeld op Natuurgek ben ik in Schotland geweest. Op de terugweg nam ik de vroege veerboot. Net als de overige dagen was het weer vertrouwd Schots: grijs, regen, grauw en hier en daar een lichte plek in de bewolking. Ik stond op het achterdek van de veerboot toen een andere veerboot naar Mull passeerde. Ik staarde de boot na, die langzaam kleiner werd. Het was net of de ruimte om die boot heen maar bleef groeien, vooral de grijsblauwe hemel drukte steeds zwaarder op het veerbootje. Toen moest ik ineens denken aan een zin uit het boek Walging van Jean-Paul Sartre. De zin is niet van Sartre zelf, maar van prof. dr. E. A. D. E. Carp die de mooiste openingszin in een voorwoord ooit heeft geschreven. De zin luidt:

‘Hoe een mens, vereenzaamd ronddolend, in grenzeloze verveling, losgeslagen van alle gemeenschapsbanden zijn wereld bekijkt, in zich opneemt, kritiseert en veracht, hoe een gevoel van walging die mens bekruipt, hoe de zinloosheid van zulk een bestaan deze mens als het ware tegen de keel slaat, dat alles beschrijft op meesterlijke wijze de existentialist Jean-Paul Sartre.

Eventjes dacht ik dat. Daarna stapte ik van de boot en reisde vrolijk naar huis.

OK, toegegeven, het Twentse plaatsje Goor is niet voor iedereen ‘om de hoek’. Maar als je er niet te ver vanaf woont is de presentatie die Han Bouwmeester er aanstaande donderdag houdt zeker een aanrader. Het gaat over de korhoender, en dan met name in Finland. Daar gaat het stukken beter met deze vogel dan in Nederland. En passant presenteert Han ook nog wat andere Finse en Nederlandse onderwerpen. Ik durf te wedden dat mijn favoriet, de laplanduil, er ook bij zit.
Donderdag 19 november, De Klokkenkamp in Goor, aanvang 20.00 uur. Kijk even op Han zijn site.

Gisteren heb ik de klimaatfilm The Age of Stupid gezien, en ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik ervan moet denken. Enerzijds vind ik het goed dat er weer een documentaire is over de opwarming van de aarde. Mensen zijn over het algemeen toch geneigd alles wat vervelend is snel te verdringen en af en toe is het wel goed om ons geheugen weer op te frissen. Door voortdurend aandacht te besteden aan klimaatverandering kan het probleem niet aan onze aandacht ontsnappen. Toch loop je door een te uitgebreide berichtgeving ook de kans dat mensen ‘klimaatmoe’ worden, dat ze denken: ‘ik weet het allemaal wel’ en vervolgens gewoon doorgaan met hun oude manier van leven.

Als mensen horen dat ik aardwetenschapper ben vragen ze vaak wat ik denk van de invloed van de mens op het klimaat. Ze willen bevestigd (of juist ontkracht) zien dat wij de oorzaak zijn van de opwarming. Dat het klimaat verandert, daar is elke aardwetenschapper het over eens. Maar of de mens of de natuur de oorzaak is, daarover verschillen de meningen.

Zelf denk ik dat de waarheid in het midden ligt. Natuurlijke processen hebben in het verleden een rol gespeeld en er is geen reden waarom ze nu niet meer van invloed zouden zijn. Maar tegelijkertijd oefent de mens zoveel impact uit op de aarde dat we niet kunnen verwachten dat we geen sporen achterlaten. De wisselwerking tussen die verschillende factoren is zo complex dat er nog steeds geen ideaal computermodel bestaat dat de invloed van ons handelen kan voorspellen. Daarom hanteer ik de stelregel ‘baadt het niet, dan schaadt het ook niet.’ Zolang we niet weten hoeveel geweld wij het klimaat aandoen, kan het nooit kwaad om milieubewust te handelen. In de documentaire stelden ze een persoonsgebonden CO2-budget voor: iedereen krijgt een chipkaart met een bepaald ‘bedrag’ aan CO2-vervuiling dat je per jaar mag opmaken. Overschrijd je die limiet, dan kun je CO2 bijkopen van mensen die zuiniger leven.

Door de film werd ik me pijnlijk bewust van mijn eigen CO2-uitstoot. Ik leef behoorlijk duurzaam, maar ga redelijk vaak met het vliegtuig op vakantie. Een ideale manier om natuur te ontdekken waar ik anders niet snel zou komen, zoals het poollandschap van Spitsbergen bijvoorbeeld, waar ik dit voorjaar op studiereis was. Als ik de overweldigende natuur daar ervaar, raak ik extra gemotiveerd om klimaatvriendelijk te handelen – maar ja, door mijn vliegreis help ik dat schitterende landschap wel extra snel om zeep. Daarom probeer ik mijn verre reizen te beperken en ook dicht bij huis de mooie plekken te ontdekken.

Waarmee ik bij een ander knelpunt uitkom: duurzaamheid versus schoonheid. In The Age of Stupid was te zien hoe een groep Engelsen de plaatsing van een windmolen in de buurt van hun wijk tegenhield, omdat ze niet wilden dat hun uitzicht verpest werd. Natuurlijk waren ze allemaal heel klimaatvriendelijk, zeiden ze stuk voor stuk, en natuurlijk was het goed om windmolens te plaatsen - zolang het maar niet naast hun huis gebeurde.
Zelf zou ik ook het liefst wandelen en wonen in een gebied waar geen menselijke invloeden te zien zijn. Anderzijds is zo’n windmolen mijns inziens een betere vorm van horizonvervuiling dan een rokende fabriekspijp. Misschien kunnen ze molens maken met bomenprint – een bruine zuil met groene wieken…

Collega Paul blogt af en toe ook. Hierbij zijn bijdrage

Soms krijg je een nieuwe soort zomaar op een presenteerblaadje. Grasduinen-redacteur Paul Böhre kreeg afgelopen vrijdag een telefoontje van een abonnee uit Capelle aan de IJssel, Willy Heilker. Samen met haar man en andere enthousiaste vrijwilligers beheren zij een kleine heemtuin, schuin tegenover de plaatselijke kinderboerderij. Zij meldt enthousiast dat er in ‘hun’ tuin iets heel bijzonders aan de hand is: een explosie van inktviszwammen, normaliter een zeldzame paddenstoelensoort. ‘Het zijn er tientallen, we hebben al veel mensen op bezoek gehad!’

 

Samen met paddenstoelenkenner en –fotograaf Jan Meijvogel ging ik maandagmiddag op bezoek. En inderdaad, al direct langs het eerste pad zien we enkele duivelseieren met daarin verpakt inktviszwammen liggen. En verderop in de tuin staan inmiddels uitgegroeide exemplaren, zo’n 10 tot 15 stuks. Ongelooflijk. En dat is nog niets alles. Trots laten de Heilkers ons hun andere, soms zeldzame paddenstoelenaanwinsten zien: onder andere roze inktzwammen (‘net hondenpikkies’!’), de zalmzwam (nieuw voor Jan Meijvogel, en dat is ook bijzonder!), melksteelmycena, reuzenchampignon, stijfselzwam, grote stinkzwam en de oranjerode stropharia.

 

 

Dit is nog maar het topje van de ijsberg. We vinden nog veel meer soorten. Hoe dit zo is gekomen is een klein raadsel, maar het komt wellicht door de vele verschillende soorten hout en strooisel die zijn verwerkt in de heemtuin, in combinatie met een perfecte vochtigheidsgraad. Meijvogel: ‘Ik zag het al meteen, als paddenstoel zou ik graag op dit stukje grond willen wonen!’. Heilker: ‘En dan te bedenken dat het op de planning stond als parkeerplaats voor de kinderboerderij. Dat hebben we mooi voorkomen. Het is nu een paddenstoelenreservaat.’

Bezoekadres: ’s Gravenweg, schuin tegenover nummer 327.

Met het gevaar dat we op een Jan Vermeer promotiesite gaan lijken, toch nog even deze uitgaanstip (met dank aan Marijn Heuts):
Nederlands bekendste en succesvolste natuurfotograaf sinds Frans Lanting komt naar Eindhoven. In het Milieu Educatie Centrum zal Jan Vermeer op donderdag 26 november een groot aantal van zijn mooiste natuurfoto’s laten zien tijdens een 2 uur durende presentatie. Aan bod komen zowel de natuur ver van huis (Antartica, Spitsbergen) als die dichtbij huis (Veluwe). Het is mogelijk tijdens de avond een gesigneerd exemplaar van een van Jan’s prachtige natuurfotoboeken te verkrijgen. Een aanrader voor iedereen dievan prachtige natuurfoto’s houdt!
Donderdag 26 november 20.00-22.00 uur, Milieu Educatie Centrum Eindhoven
Entree: € 5 per persoon, contant betalen ter plekke. Aanmelden kan (moet) via presentatie@vnfe.nl met vermelding van naam, adres, postcode en woonplaats. Let op, er kunnen maximaal 75 mensen in de zaal. Vol = vol!

Frans Lanting kun je trouwens ook gaan bekijken! Hij is eregast op het komende festival in het noord Franse Montier-en-Der. Dat duurt van 19 t/m 22 december. Hier vind je meer info. Bijgaande foto is van Lanting!