Ik ben een grote ijsliefhebber. Zon, regen of vrieskou: geef mij maar een hoorntje meloenijs of een grote Magnum. Er is maar een ijsje waar ik niet van houd, en dat ligt niet aan de smaak, maar aan de verpakking.

De McFlurry van McDonalds overtreft alles op het gebied van loos verpakkingsmateriaal.
De kartonnen ijsbeker heeft aan de bovenkant een reusachtige plastic rand en bij het ijsje wordt een enorme plastic lepel meegegeven.

Niet alleen is al dat plastic slecht voor het milieu, ook de dierenwereld heeft er last van. Egels blijken namelijk dol te zijn op de ijsjes en steken hun hoofd soms in de bekers – vervolgens kunnen ze er niet meer uit en stikken ze.

Dit probleem was al eerder bekend en destijds heeft McDonalds op verzoek van de Dierenbescherming de bekeropeningen twintig millimeter kleiner gemaakt Nu er onlangs toch weer twee egels gestikt zijn in McFlurry-bekers blijken de bekers toch nog gevaar op te leveren voor (jonge) egels. De Zoogdiervereniging wil graag weten wat de omvang van het probleem is en roept iedereen die een ‘ McFlurry-egel’ ziet een mailtje te sturen naar jaarvandeegel@zoogdiervereniging.nl.

Foto: ANP/Robin Utrecht

Iedere maand maak ik een voorselectie van alle inzendingen voor de Foto van de Maand. Zodat de beoordelende proffotograaf  geen duizenden beelden hoeft door te scrollen. Soms moet ik met pijn in het hart opvallende foto’s zoals deze diskwalificeren.

Want fotografisch gezien is deze foto niet echt interessant en in het thema (herfstmacro’s) past hij ook niet echt. Maar toch… Wat een schatje. Diane Hamelin maakte de foto en noemde hem ‘Egel bij de caravan’.

Hier nog zes plaatjes van mijn dagelijkse ’straatje om’.

Dit zou een begin kunnen zijn van een nieuwe serie op Natuurgek of misschien wel in Grasduinen. Heb jij een leuk wandelrondje dat je fotografisch hebt vastgelegd? Stuur 1 of 2 (MAXIMAAL) representatieve beelden naar r.alblas@smm.nl. Als we er iets mee gaan doen vragen we natuurlijk de hele serie op.

Af en toe krijg ik wel eens de vraag ‘waarom woon jij eigenlijk in de Vogezen terwijl je bij Grasduinen werkt?’ Daar kan ik dan hele verhalen over gaan vertellen. Over rust, ruimt, natuur, dat soort dingen. Of ik kan het hebben over ‘zaken in perspectief zien’, in Amerika is het heel gewoon als je 600 kilometer van je werk af woont, maar omdat Nederland nou eenmaal zo klein is woon je hier met zo’n afstand dus gelijk in het buitenland. En met (2 x 6=) 12 uur reistijd per week ben ik net zoveel tijd kwijt als collega natuurgek Daniël die vanuit Zwolle (3×4=) 12 uur reist…
Maar goed, een beeld zegt veel meer dan 1000 woorden. Dus vandaar een -pretentieloos- reeksje beelden van mijn dagelijkse wandelrondje. Beginnend bij mijn huis. Vandaag deel 1, morgen deel 2.

Nog een zeer positieve reactie van de Belgische fotograaf Koen de Langhe. Ik wil de foto in het groot zien en er naar kijken en blijven kijken en wegdromen in de nachtelijke sfeer, de stilte ervaren, geritsel horen en plots uit het niets komt die sprong…
Ik probeer me als fotograaf ook in te beelden hoe de reactie moet geweest zijn van José Luis Rodríguez wanneer hij daags nadien het beeld bekeek. Die verwondering dat alle moeite beloond wordt, het beeld uitvergroten en nog meer verwonderd zijn dat alles klopt: scherpte, standpunt, belichting…de ontlading wanneer het besef komt dat je echt wel een wereldplaat genomen hebt. Heerlijk!

Theo Bosboom zegt het volgende over de winnende foto met infrarood-val: Het is een originele en bijzondere foto met een boodschap. Persoonlijk heb ik geen moeite met de infrarood-val: je hebt nog steeds visie, geduld en grote technische vaardigheden nodig.

Edwin Kats zegt het volgende over de winnende wolf:
“Ik vind het een prachtplaat die niet in 1 nachtje wordt gemaakt. Hier komt kennis, veldonderzoek en heel veel uren inzet aan te pas. Of dit de terechte winnaar is durf ik niet te beoordelen. Ik zie mindere foto’s winnen, ook bij de de BBC wedstrijd. Vorig jaar heb ik mij verbaasd over enkele highly commended foto’s die een stuk eenvoudiger zijn te maken dan deze. Van mij mag deze foto winnen, want het is een droomplaat, of de fotograaf er nu bij was of niet. Knap werk.”

Ik kan een heel eind meegaan in Edwin’s reactie, wie volgt?

De eerste reacties op de Wildlife Photographer of the year druppelen weer binnen. Er is weer volop ruimte voor discussie want wederom is de winnende foto gemaakt met een infrarood-val.
Een mooi citaat van juryvoorzitter Jim Brandenburg: een oeroud instinct van de wolf (over barrières springen om schapen te verorberen) is hier voor het eerst op meesterlijke wijze vastgelegd.

Marijn Heuts (o.a. winnaar van de Grasduinen natuurfotowedstrijd 2008): Schitterende winnaar, beetje jammer dat ie net als vorig jaar door een infraroodfotograaf is gemaakt…
Martijn de Jonge (won vorig jaar een highly commended bij Wildlife ph. wedstrijd): Interessant dat er wederom een foto heeft gewonnen die ’s nachts gemaakt is met infra roodval in afwezigheid van de fotograaf.

Zo hebben we dus weer een infrarode winnaar, en wederom een niet aanwezige fotograaf. Het lijkt bijna een ingrediënt om te winnen…
Dit zegt de fotograaf zelf op de vraag of hij er was tijdens het maken van de foto
No, I wasn’t, I used an infrared barrier to shoot the image. I went to get some sleep! I don’t know what time the photograph was taken, but judging from the light I think it is early in the night.

Wie volgt met een reactie op deze winnende foto? Mailen naar r.alblas@smm.nl kan ook.

Hij is bekend! De winnaar van de Wildlife Photographer of the Year wedstrijd. Deze schitterende plaat van een Iberische wolf, gemaakt door de Spaanse fotograaf José Luis Rodríguez is de beste foto van 2009. Met deze plaat wil de fotograaf aandacht vragen voor dit bedreigde dier waarvan er nog zo’n 1000 à 2000 zijn. Meer info hier. En natuurlijk in de Grasduinen van december!

Rapapa, rapapa, tromgeroffel en trompetgeschal, licht uit, spotlicht aan, doodse stilte graag, dames en heren paddenstoelenfotografen opgelet: de 1-koppige jury heeft, uiteraard na een lange doorwaakte nacht, vol met twijfels en nog meer twijfels, drank en fantoomspoken, wikken en wegen en terugkoppelingen met de Anonieme Vriendin die nog meer onrust en radeloosheid zaaide,  uiteindelijk besloten dat, zonder de andere inzendingen te willen uitvlakken, die uiteraard ook van hoog niveau waren en natuurlijk is het allemaal een kwestie van smaak, gemoedstoestand, humeur, de stand van de sterren en hemellichamen enzovoort, de winnaar is … niet Edwin Kats … niet Mart Smit, de 1-koppige jury was overigens, als u mij nog 1 zijsprong toestaat, zeker ondersteboven, van slag en moest bijna wenen van hun werk en wenst ze veel geluk in de toekomst met hun paddenstoelenfotografie, maar goed …(stilte) … dan nu toch echt de onthulling: de enige echte winnaar van de ‘niet officiele,wie maakt de mooiste paddenstoelenfotowedstrijd van Nederland’ is geworden … Jan Vermeer met zijn vliegenzwammen bij nacht.

U mag nu klappen en hierbij laat ik nogmaals de foto zien en alle gelukwensen voor Jan die binnenkort dat Zeer Unieke Natuurboek krijgt thuisgestuurd. De 1-koppige jury dankt alle inzenders voor hun warme woorden en mooie beelden en wenst iedereen een paddenstoelenrijke herfst toe.