Grasduinen was vandaag jarig en het feestje werd, samen met Staatsbosbeheer en Swarovski, gehouden in de Weerribben met een heuse Grasduinen Lezersdag. De zon scheen, het was lekker druk en waren leuke lezingen van Frans Buissink, Philip Friskorn en Hans Dorrestijn. Er waren fotoworkshops van Jan en Mart Smit, er voeren boten, er …, nou ja, je snapt het wel, er was heel veel te doen.

 In ieder geval dank aan alle mensen die hebben meegewerkt en natuurlijk bedanken we ook onze lezers die op ons verjaardagsfeestje zijn geweest en mooie woorden hebben gezegd. Nu gaan we zeker nog 30 jaar door!

Hans Dorrestijn signeerde na afloop van zijn lezing …

… buiten voeren boten met Grasduinen-lezers …

… en spin in het web boswachter Egbert Beens en hoofdredacteur Kees Loogman spreken de dag door.

Grasduinen is aan het verhuizen en dan stuit je bij het opruimen op oude boeken vol kennis die niemand meer kent. In het Botanisch lexion voor de Lage Landen lees ik dat de blauwe zeedistel ook wel zeestekel, duinstekel, meerdistel, stranddistel, eindeloos of zonder ende wordt genoemd. Die laatste twee namen zijn te verklaren, het plantje schijnt nogal lange wortels te hebben. De meest intrigerende naam voor de blauwe zeedistel is toch wel duivelsnaaigaren (zo wordt warkruid trouwens ook wel genoemd). Volgens het boek zou de duivel de lange wortels als naaigerei gebruiken. Een duivel die met ‘draad’ en naald in de weer is, niets menselijks is hem vreemd.

Foto: Anita Timmer

Hij heeft een boek over ze geschreven, doet al jaren onderzoek naar ze en ligt graag neus aan neus met ze in het gras. Dat Engelsman Hugh Warwick een lichte egelverslaving heeft, valt niet te ontkennen. Toch zei hij op de lezing die hij afgelopen zaterdag in Driebergen gaf, dat hij het zelf nog wel mee vond vallen. ‘In Amerika heb ik eens een bijeenkomst van egelliefhebbers bijgewoond. Compleet met Olympische Egelspelen en een herdenkingsdienst voor overleden egels. Aan het eind van die dienst stonden zelfs de stoerste mannen te huilen. Toen besloot ik dat het tijd werd om naar de bar te gaan…’

In het augustusnummer van Grasduinen stond al een interview met Warwick, die sinds zijn studententijd onderzoek doet naar egels. ‘Ik kan het iedereen aanraden – niets is avontuurlijker dan midden in de nacht het spoor van een gezenderde egel te volgen.’ Zijn werk is niet altijd zonder gevaar. ‘Een keer was ik een egel op het spoor die een drukke snelweg overstak. Vervolgens volgde ik hem door dichte braamstruiken. Aan het eind daarvan zat hij me op te wachten, met een zelfgenoegzame grijns op zijn gezicht – hij ongehavend, ik met heel wat kleerscheuren!’

Warwick was in Nederland vanwege het Egelweekend, dat de Zoogdiervereniging in het kader van het Jaar van de Egel organiseerde. In het weekend werd ook een succesvolle egeltelling georganiseerd. Campagneleider Eric van Kaathoven was enthousiast: ‘Nog nooit zijn in Nederland in zo’n korte tijd zoveel gegevens over de egel verzameld als dit weekend. Wij bedanken iedereen die heeft meegedaan!’

Warwick is inmiddels weer vertrokken, maar het loont nog steeds de moeite om naar Driebergen te gaan. Op het station daar is namelijk sinds een jaar het Natuurcafe gehuisvest, met allerlei biologische gerechten en een draaideur die stroom opwekt. Een prima plek om Warwicks boek ‘ A prickly affair’ te lezen!

Afgelopen week was ik met vakantie. In eigen land! Vier dagen Avignon, een fantastische stad als je -zoals ik- van kunst houdt. Inderdaad mijn tweede passie, natuur blijft nummer één. En om die reden kon ik het niet laten om op de terugweg aan mijn vrouw voor te stellen nog even door de Vercors te rijden. Nou ja, een heel klein reepje van dit grootste natuurpark van Frankrijk.

En wat was het weer geweldig. Na de Vogezen heb ik nu nog een wereldplek gevonden! Dit seizoen is helemaal top, omdat de beginnende herfstkleuren zo mooi passen bij de steile rotswanden. Mag ik alweer terug?

Gespot op de duurzame - en toch leuke - website www.morethanhip.nl, deze bizarre ‘keverrugzak’ van het merk Cyclus.

Dit is het verhaal achter de rugzak: 

De producten van Cyclus worden gemaakt van hergebruikte binnenbanden van vrachtauto’s. De textuur van het rubber is bij elke tas verschillend, door de uiteenlopende soorten binnenbanden die worden gebruikt. Dit geeft niet alleen een speciaal visueel effect, maar maakt elke tas weer een uniek exemplaar.M

eerwaarde krijgen de tassen doordat zij in Colombia worden geproduceerd door mensen met een sociale achterstandspositie, zoals alleenstaande moeders, vluchtelingen en indianen van de Camentsa stam. Zij kunnen rekenen op goede arbeidsomstandigheden en beloning boven het minimum loon. Eerlijke handel dus!

De Zoogdiervereniging is aankomend weekeinde (Egelweekeinde) op zoek naar egelspeurders. Vooral rond de schemering en daarna kunnen egels gezien worden. Mensen die egels zien, kunnen dat doorgeven op het meldpunt www.jaarvandeegel.nl.

Dat kunnen ook eerdere ontmoetingen met egels zijn, zolang het maar in 2009 was. Het gaat om levende en dode egels. Door middel van alle meldingen krijgen de  onderzoekers van de Zoogdiervereniging een nauwkeurig beeld waar anno 2009 nog egels voorkomen en waar misschien niet meer.

Voor de boekenrubriek Lezen!, bladerde ik afgelopen weekeinde door het ANWB-boek Vogels (ISBN 978 90 18 02652 3, € 49,95). Ik bleef even haken bij een stukje over de spanwijdte. Albatrossen zijn met circa 3 meter recordhouders, maar het schijnt dat er een paar miljoen geleden een vogel was met een spanwijdte van 7 tot 8 meter. Dit beestje heet Argentavis magnificens en is de uitgestorven neef van de Andescondor. Op de website van Times staat deze fascinerende afbeelding.  Dat zou wat zijn zeg, als deze vogel ineens opdook vanuit een onontdekt stukje aarde.

 Bron: www.timesonline.co.uk

Mijn oma vond aronskelken iets voor op een begrafenis. Bloemen (de gecultiveerde versie) )die iets triests hebben en die dus niet mooi zouden zijn.

Rondom mijn huis stikt het van de wilde gevlekte aronskelken, en ik denk daarbij vaak aan mijn oma. Ze had een beetje gelijk. Als in het vroege voorjaar het stevige blad naar boven komt vind ik het erg mooi. Een beetje exotisch en toch past het hier wel in de Vogezen. Als dan de bloemen eenmaal gaan zetten valt het altijd een beetje tegen. Een beetje slapjes en al gauw verwelkt. (Overigens blijken er zich spannende dingen in die bloem af te spelen: de bloemen hebben geen nectar, maar lokken insecten met een sterke geur en vervolgens sluiten ze de insecten voor 24 uur op. Een dergelijke strategie van gijzeling wordt aangeduid met de term sapromyofilie.  De oppervlakte van de bloembladen is bedekt met een laagje olie waardoor het insect zo in de val glijdt.)

Enfin daar zie je dus weinig van. Maar de aronskelk is pas echt mooi als hij vrucht gaat dragen. Knetterend oranje-rode bessen in een stevige tros. Altijd weer een verrassing in het groen. Zover heeft mijn oma ze vast nooit zien komen….

Ga nog even langs op de goede doelen site care and click. Deze week kun je daar namelijk gratis wallpapers van Edwin Giesbers downloaden. En zoals altijd: iedere klik levert geld op voor een goed milieudoel!

De jaarlijkse bekendmaking van de winnaars van de Grasduinen Natuurfotowedstrijd krijgt steeds meer allure. We hadden al een prachtige locatie (kasteel Groeneveld in Baarn), winnaars van hoog niveau en een spannende uitreiking. Dit jaar kwam daar nog een extra prijsuitreiking bij, de Meest Inspirerende Groene Nederlander werd bekendgemaakt. En het is…..NICO DE HAAN.

De gelukkige Nico samen met Kees Loogman:

De winnaar van de jeugdcategorie in de Fotowedstrijd Jeroen de Wit:

Proffotografen- winnaar Ernst Dirksen samen met Laurens Steijn van Birding Breaks. Ernst gaat een reis maken gesponsord door Birding Breaks:

Amateur winnaar Gerrit Kuiper in diepzinnig gesprek met Grasduinen redacteur Gemma Venhuizen:

Tot zover de berichtgeving uit Grasduinens Glamourland.