Al eerder schreef ik over de sympathieke Duitse site Care and click. Als je op deze site een gratis foto-wallpaper downloadt steun je en-passant een goed natuurdoel. Deze week staan er schitterende foto’s van Jasper Doest te wachten op een ‘click’ voor het goede doel. Even hier kijken dus!

Meestal begint het in september maar dit jaar is de edelhertenbronst al in augustus van start gegaan! Fotograaf Edwin Kats liep deze avond in ‘zijn achtertuin’ - de Veluwe - en ontdekte dat het seizoen alweer gestart was! “Vanavond een hoop herten gezien, maar alles bleek nog kalm. Totdat er meerdere mannelijke herten ten tonele verschenen. Een groot hert verdween uit het zicht achter een vliegden. Even later een grote klap en voor mij het welbekende geluid van kletterende geweien”, aldus Edwin. Maar zoals wel vaker, het licht werkte niet erg mee. “Ik baalde als een stekker omdat ik alles wel kon horen, maar niet kon zien. Zo gaat het altijd met de bronst lijkt het wel. De mooiste dingen gebeuren altijd uit het zicht. Maar deze avond  had ik meer geluk.  Het rechterhert verzamelde al zijn kracht en duwde de ander het toneel weer op”.

En zo kon Edwin toch nog deze fraaie plaat maken!

Gisteren was ik met Vincent Munier in de Belgische Ardennen om een wandelreportage te fotograferen. Op stap met fotograaf Munier blijft een bijzondere ervaring. Op een schitterend hoogveen gebied stond nog wat dophei in de bloei. De plaatselijke natuurgids had mij al verteld dat het een goed teken is dat deze plant hier aanslaat. Leuk itempje voor mijn verhaal dus. Ik vroeg daarom aan Vincent of hij wat opnames van de dopheide zou kunnen maken. Prompt springt hij van het plankenpad af dat door dit hoogveengebied loopt, waadt door het veen naar de heide en blijft zeker een half uur lang bezig met deze plant. Ploetert weer terug naar het plankenpad en zegt: c’est pas mal ça.*

Kijk, met zoveel toewijding kun je dus een hele beroemde fotograaf worden!

* voor de niet Frans sprekenden: hmm, dat was niet slecht

Op de redactie komt bijna dagelijks wel een natuurvraag binnen. Helaas weten wij ook niet alles en soms spelen we de vraag door, bijvoorbeeld deze van Marja de Rode uit Groningen:

Vanochtend vond ik in het bos(je) waar ik vaak de hond uitlaat zulke rare eikels. Alle bomen hadden ze en andere jaren zitten er altijd hele gewone aan. Kunt u mij vertellen wat er mee aan de hand is?

Dit antwoord kregen we van Johan Loermans van de Bomenstichting:

Het is een knoppergal (agame generatie) op de eikel van de zomereik (Quercus robur) veroorzaakt door de agame generatie van de galwesp Andricus quercuscalicis (Burgsdorff, 1783). Er zijn wel 80 soorten gallen die op de zomereik kunnen voorkomen, vaak veroorzaakt door (gal)wespen.

Na weken lang mooi weer en 30 graden (ja ja in de Vogezen is het nog wat warmer dan in NL) begin ik toch wel een beetje naar de herfst te verlangen. Het zachte licht, de nevel, de herfstkleuren, de paddenstoelen, laat maar komen!

Toen ik vorige week werkte aan het artikel herfstfotografie (voor het oktobernummer van Grasduinen) bleek ik niet de enige te zijn die uitkijkt naar de herfst. Bijna heel natuurfotograferend Nederland kan niet wachten op de eerste verkleuring aan de bomen. En met alle plezier gaven ze mij hun tips om nog betere herfstfoto’s te maken. Je leest het in het oktobernummer.

Op de foto het uitzicht vanuit mijn werkkamer, nog even wachten en het ziet er weer zo uit….

Het Google Street View Team is druk bezig met het fotograferen van Het Nationale Park De Hoge Veluwe. Vier dagen lang heeft het team al door het Park gefietst om de mooiste plekjes vast te leggen. Nog één dag zal volgen om de beeldentuin van het Kröller-Müller Museum te fotograferen. Vanwege de grootte van het Park is het team de eerste dag met Boswachter Henk Ruseler op pad geweest. Hij heeft ze alle mooie plekken van het Park laten zien. Na deze rondleiding is het team op de Trike gestapt en ondertussen hebben ze heel wat kilometers van het Park af- en vastgelegd. Onder andere de omgeving van het Jachthuis Sint Hubertus zal straks wereldwijd te zien zijn op Google Maps. Het zal echter nog enkele maanden duren voordat het Park online te bewonderen is. Het proces van fotograferen tot eindresultaat neemt namelijk enkele maanden in beslag.

Ik hou niet zo van strak gemaaide gazonnetjes. Ik vind het niet mooi maar vooral ook niet natuurvriendelijk. Als je tijdens het grasmaaien hier en daar wat plukken laat staan krijg je een tuin die er veel natuurlijker uitziet en een plek waar vogels en insecten zich welkom voelen.

Zo had ik deze zomer een paar distels laten staan. Niet van kleine akelige prikkers maar mooie ranke exemplaren die wel 2,5 meter hoog worden en prachtige paarse bollen gaven(en helaas, ze prikken wel). In augustus waren de eerste bloemen uitgebloeid en verschenen er zaadbollen aan de plant. Ondertussen genoot ik van het dierenleven op en rondom de distel. Distelvlinders vlogen af en aan en ook deze koninginnepage was een regelmatige gast:

en nog leuker waren de putters (die ook wel distelvinken worden genoemd) die langskwamen. ~Wat een athleten zijn dat op die dunne stekelige takken! En toen kwam de buurvrouw langs. Ja, zei ze, ik snap wel dat je ze mooi vindt die distels, maar de gemeente heeft onlangs iedereen verplicht zijn distels te maaien. Als al die zaadjes zich gaan verspreiden hebben we volgend jaar een grote zee van prikstruiken.

Daar zit wel wat in natuurlijk. Ik vertelde haar van de vlinders en de putter (die bleek in het frans ook een van de distel afgeleide naam te hebben -chardon is distel, chardonnerette charmant is putter). Ze was duidelijk geïnteresseerd maar ja, die gemeente met zijn gebod.

Uiteindelijk heb ik ze toch maar omgehaald, omgezaagd beter gezegd, de stelen waren zo’n 10 cm in doorsnee. Maar ik mis mijn putters nu wel…

Voor sommige fotografen betekent Grasduinen best veel. Als wij een talent spotten geven we daar graag veel aandacht aan in het blad en dat kan fijne gevolgen hebben voor zo’n fotograaf. Ook winnaars van onze fotowedstrijden gaat het doorgaans voor de wind. En foto-vriendschappen kunnen ook via Grasduinen ontstaan. Waarvan bijgaand citaat van Leon Baas (bevriend met Marijn Heuts) een mooi voorbeeld is: “Toch leuk eigenlijk dat Marijn en ik bevriend zijn geraakt nadat we elkaar gesproken hadden op de prijsuitreiking van Grasduinen vorig jaar. En nu samen de portfolio! Super!”

En inderdaad de beide heren staan in hetzelfde portfolio in het komende nummer, omdat ze -samen met jeugdwinnaar Eva Bastmeijer- vorig jaar als eersten eindigden in de Grasduinen Natuurfotowedstrijd. Een klein voorproefje (boven Marijn, onder Leon).

Heb je al eens 60 megavergrotingen van foto’s van Vincent Munier bij elkaar  gezien? Dat kan nu! Tot en met 7 september is deze grote expositie samen met het beste uit National Geographic te zien in Centre Bell in Montreal (Canada). De reis meer dan waard! Meer info op www.etat-sauvage.com.

De Noorse fotograaf Tom Schandy bezocht voor het Wild Wonders of Europe project de Kaukassus: “Vandaag ben ik met de kabelbaan naar de hoogste top van Europa gereisd. De Elbroes is met zijn 5642 meter de hoogste berg van Europa, i.t.t. de Mont Blanc wat velen denken. Deze Kaukasische berg gelegen tussen de Kaspische en de de Zwarte Zee ligt op het randje van het Europese continent, aan de andere kant van de bergen begint Azië.

Alpinisten van over de hele wereld beklimmen deze berg. Ik ben hier om het hele spectaculaire gebergte in beeld te brengen. Het is eind juni en het weer hier doet denken aan Pasen in Noorwegen. Strakblauw en veel sneeuw en veel vrolijke snowboarders en skiërs. Geen fijn licht om te fotograferen. Ik wacht op een fraaie zonsop- of ondergang, maar in de bergen weet je het maar nooit. Ik overnachtte in een hut in Elbruz.

’s Avonds kwamen er wolken en later ook mist opzetten. Jammer, ik besloot te gaan eten. Half 10 ’s avonds brak de lucht plotseling en ik had een schiiterend zicht op de bergtoppen! Ik rende naar mijn camera en legde het fantastische lichtspel vast. Zonnestralen prikten door de wolken, het licht werd steeds roder. De omstandigheden veranderden constant. Na 40 minuten was de show over. In die tijd had ik meer dan 500 opnames gemaakt.

Een uur later was er weer een heldere hemel en waren er duizenden sterren te zien. Alleen in Afrika had ik zoiets eerder  gezien. Ik trok er weer opuit met de camera. Sterrenhemels over het dak van Europa! De Kaukassus is voor mij in meerdere opzichten TOP!”