De club ‘ik ben geen huisdier.nl‘ voert actie tegen het houden van kaketoes. De beesen zijn volgens hen niet te handhaven in een normaal huis. Hier een aantal vanhun argumenten:

Hun verenkleed veroorzaakt een hoeveelheid stof die vergelijkbaar is met het dagelijks zagen van gipsplaten.

Van nature knagen ze het liefst alle meubels kapot.

Hun geluid is zo hard dat het voor een mens gehoorbeschadigingen kan opleveren.

Ze kunnen met hun geschreeuw de baas terroriseren.

Uit verveling kunnen ze zich enorm gaan toetakelen.

Persoonlijk heb ik niet zoveel met papegaaien e.d. maar als ik dit lees zou ik er ook maar niet aan beginnen!

Deze kaketoe is trouwens wel leuk!

foto: Teleac

Na de ‘live’ blog verslagen van Vincent Munier in Noorwegen heeft Natuurgek.nl weer een primeur. Grasduinen-fotograaf Edwin Giesbers bevindt zich voor het Wild Wonders project op dit moment in Liechtenstein en bericht het volgende:

Regen, sneeuw en Liechtenstein

Met een oppervlakte van slechts 160 vierkante kilometer is Liechtenstein een dwerg in Europa maar daarentegen is de diversiteit in natuur geweldig groot. Wat te denken van 55 zoogdieren waaronder 17 verschillende vleermuizen. Of maar liefst 120 soorten vlinders. Het land heeft echt Alpine gebied en maar liefst 1600 verschillende plantensoorten.

En deze laatste 2 onderwerpen, landschap en planten, behoren dan ook tot de voornaamste ingrediënten van m’n missie.

Bij aankomst in de namiddag worden m’n vriendin Misja, die me tijdens de hele missie vergezelt en assisteert, en ik getrakteerd op donkere luchten boven de bergen van Liechtenstein. En uit die donkere wolken valt regen, veel regen en later ook nog sneeuw.

We verblijven in het kleine bergdorpje Malbun, dat met een ligging op 1600 meter een prima uitvalsbasis is voor onze wandelingen in de bergen.

Op de eerste dag is het weer niet veel anders dan bij aankomst. Het regent hard en uiteindelijk de hele dag non-stop door.

Prachtige wolken botsen tegen de bergen en ontnemen mij regelmatig het zicht. Het zorgt voor een bijzondere mystieke sfeer. Het aanbod aan flora is op onze eerste tocht al overweldigend. De harde regen en wind zijn helaas spelbrekers voor m’n fotografische aspiraties. Wellicht zijn de weergoden ons de komende dag beter gezind.

Wordt vervolgd…

Als eerste land ter wereld heeft Zweden gekozen voor een definitieve opslagplaats voor kernafval. Zo’n 100 kilometer ten noorden van Stockholm gaat de boel begraven worden (verpakt in koper en beton) op zo’n 500 meter diepte. Milieuorganisaties zijn nogal kritisch over deze voortvarende beslissing. Is er echt al voldoende onderzocht?, vragen zij zich af. Het blijft natuurlijk lastig te voorspellen wat er in 100.000 jaar (zolang blijft het spul gevaarlijk) allemaal kan gebeuren.

Frankrijk volgt de ontwikkelingen op de voet, het land is nogal afhankelijk van kernenergie. Op mijn electriciteitsafrekening staat altijd keurig (en met trots, zo lijkt het) vermeld dat 84,2 procent afkomstig is van kerncentrales. Sarkozy vindt dat Zweden wel erg snel beslist heeft.

Ben benieuwd wat Nederland met z’n vaatjes gaat doen. Sommigen noemen kernenergie schone energie. Het is alleen zo lastig dat je 100.000 jaar moet wachten voordat je je afval kwijt kan….

In Frankrijk gaat het goed met de wolf. Naar schatting lopen er zo’n 180 rond en dat vinden sommige Fransen al meer dan genoeg. De roep om een jachtvergunning wordt steeds harder. Schapen- en geitenboeren in de Alpen en de Pyreneeën schreeuwen moord en brand.

Mijn eerste reactie bij zo’n bericht is AFBLIJVEN!, het mooiste en meest fascinerende zoogdier van Europa kun je toch niet af gaan knallen? Maar ja, de cijfers liegen er niet om. In 2008 zijn er 2677 schapen en geiten verorberd door de Franse wolven! Vorig jaar sprak ik een schapenherder in de Vercors die dit zondermeer accepteerde, de wolven hadden volgens hem net zoveel rechten om daar te leven als hij met z’n schapen. Bovendien voorkomen de patous (Pyreneese berghonden) al veel schade, ze verjagen de wolven.

Maar zo denkt dus niet iedere schapenboer. De Franse regering geeft een heel klein beetje toe aan de ‘afknallers’. Met een zeer uitzonderlijke, speciaal aan te vragen vergunning mogen er nu wolven die veel schade veroorzaken afgeschoten worden in Frankrijk. Maar met een maximum van 8 per jaar, voor het hele land. Nou ja, deze maatregel zal de wolven in Frankrijk niet direct uitroeien. Zelfs niet al je de illegaal omgebrachte exemplaren (zo’n 12 per jaar) erbij optelt.

Dus de opmars van de wolf kan doorgaan. Hij is inmiddels in de Jura aangekomen en is waarschijnlijk ook al in de Vogezen gezien. Dan kan hij daarna door naar de Belgische Ardennen.

Het is nog een kwestie van tijd en dan zal hij ook Nederland bereiken! Daar lees je trouwens alles over in de Grasduinen van juli. Ben benieuwd hoe de Nederlandse wetgevers hier op gaan reageren….

De foto is van Vincent Munier.

De Oostenrijkse fotografe Verena Popp_Hackner bezocht de indrukwekkende kusten van Barrika, Spaans Baskenland. Haar verslag: ” Ik arriveerde in Barrika met zeer slecht weer. Ik besloot al mijn spullen in de auto te laten en te voet op verkenning uit te gaan. De kust is hier zeer stijl en ontoegankelijk. Ik vond een aantal fotografisch interessante plekken.

Het regende nog twee dagen aan één stuk door waardoor ik niet veel meer kon doen dan het hele kustgebied verkennen en mijn fotowerk voorbereiden. 

Eenmaal terug in Barrika regende het nog steeds en niet weinig ook. De baas van de camping waar ik verbleef vertelde dat de regen nog minstens 3 dagen zou duren. Ik besloot toch te blijven en wonder boven wonder werd het diezelfde avond een uurtje droog, vlak voor de schemering. Ik rende naar één van de plekken die ik eerder al gevonden had, een plek waar de rotsen gelijkenis vertonen met krokodillenstaarten.Het lukte me om 2 foto’s te maken met lange sluitertijden (20 à 30 seconden). Daarna begon het alweer donker te worden en begon het opnieuw te regenen. Maar ik was al heel tevreden met de beelden die ik had kunnen maken.

De dag erna bleek het campingterrein volledig overstroomd te zijn en was ik genoodzaakt te verkassen naar een parkeerplaats. Ook de dag daarna regende het, maar tegen 5 uur ’s middags klaar de het even op. Schitterend licht om te fotograferen! Ik profiteerde van dit moment en ontdekte nog een plek om tijdens een volgende opklaring te kunnen werken.

Wederom regen voor 3 dagen. Door onweer op zee werden de golven steeds hoger en spectaculairder. Eindelijk werd het wat langer droog en kon ik echt aan de slag. De golven waren spectaculair hoog en ik moest goed opletten dat ik niet overspoeld zou worden tijdens het fotograferen.

Het zijn bepaald geen ideale omstandigheden voor een camera, zoveel zout vocht. De foto’s geven slechts weer wat er te zien was en niet wat er te horen was, het geluid van de golven was overdonderend.

De volgende dag was het nog steeds schitterend weer en opeens bleken er surfers te zijn die de enorme golven trotseren. Nu heb ik nog meer om op te letten, niet alleen de golven die mij kunnen wegspoelen maar ook de surfers die niet in beeld mogen komen.

Ik word een beetje gek van die surfers. Ze laten overal rommel liggen die mijn beelden ontsieren. Ik ben gedwongen om mij naar steeds meer stijle, afgelegen -en riskantere- plekken te begeven om surferloos beeld te maken. En de golven spatten steeds meer over mij  heen.

Het blijkt een zware missie te zijn. Eigenlijk te zwaar voor mij. Zonder Wild Wonders zou ik hier niet aan begonnen zijn…

Veel mensen denken dat landschapsfotografie heel relaxt werken is. Ik zou ze graag uitnodigen om mij op een reis als deze te vergezellen om te zien wat je allemaal moet doen om een paar hele goede platen te schieten!”

Nog meer boekennieuws. Bijna heb ik het uit, nog vijftig pagina’s en dan weet ik hoe De reis van de zwaluw (ISBN 978 90 468 0589 3, € 19,95) van Horatio Clare eindigt. Ik lees het boek voor Lezen!, de boekenrubriek in Grasduinen. Iedereen die nu denkt: ‘Wat een baan heeft die jongen, lekker lezen tijdens het werk’, wel, dat is een misverstand. Het lezen gebeurt voor 95 procent in de vrije uren. Gewoon omdat wij bij Grasduinen het leuk vinden om natuurboeken te lezen. En vervolgens schrijven we een recensie. Wat ik van het boek vind, lees je pas in augustus. Ik wil al wel verklappen dat het boek prima is voor liefhebbers van reisverhalen. Maar of het een natuurboek is…..

Deze mooie nieuwe atlas ligt op mijn Grasduinenbureau.  Nu de zomer nadert - dat blijft een periode van vrijheid en reizen, hoewel ik al jaren van school ben - zit ik er af en toe verlekkerd in te bladeren. Er staan zoveel landen in waar ik nog nooit ben geweest en waar ik (fysiek) ook nooit komen zal.  Maar een goede atlas laat je de verste reizen maken terwijl je vanuit je de woonkamer ook de kerktoren van je woonplaats blijft zien. Dit is zo’n droomatlas.

The Times universele wereldatlas
ISBN 978 90 215 4339 0
Prijs: € 59,95 (na 1 augustus 2009: € 65,00)

Het mooiste onderdeel van een artikel schrijven is het inlezen. Momenteel leg ik de laatste hand aan een wandelverhaal over nationaal park Drentsche Aa, en daarvoor heb ik allerlei boeken, folders en artikelen gelezen en mensen gesproken. Negentig procent van de informatie die je vindt en hoort gebruik je niet, dat is soms jammer want je stuit af en toe op juwelen van onderwerpen. 

Zo stond in een brochure over het gebied een heel klein stukje over een visvriendelijk gemaal tussen Haren en Paterswolde. Het is het eerste visvriendelijke gemaal ter wereld, zegt men (zouden ze dat echt hebben gecheckt?). Hoe dan ook, het is visvriendelijk doordat er stroboscooplampen zijn opgehangen. Dat zijn lampen die heel snel aan en uit gaan. Vissen vinden dat niet fijn (ik ook niet trouwens) en dus zwemmen ze om en komen ze terecht in een speciaal aangelegd buisje dat ze veilig naar de andere kant brengt. Dankzij dit discolicht onder water worden ze niet vermalen.

Dit staat allemaal niet in mijn verhaal dat in het augustusnummer verschijnt, maar het is te mooi om er niets over te schrijven. Gelukkig bestaat Natuurgek, de mooiste prullenbak voor natuurberichten.

Deze natuurgek is langzaam bezig uilengek te worden. Verdiepte ik me voor het juninummer van Grasduinen al in de schitterende laplanduil, voor het augustusnummer ben ik in de wereld van de oeraluil gedoken. Een lekker type is dat trouwens, enorm agressief en wie te dichtbij komt kan een flinke verwonding oplopen. Maar ze zijn er niet minder mooi door.

Fotograaf (en uilengek) Vincent Munier toonde zich ook lyrisch over de oeraluil. Toen ik er onlangs met hem over sprak haalde hij direct zijn I-phone tevoorschijn waarop hij een volledige vogel-encyclopedie -met geluiden!- heeft staan. Zo galmde er eventjes een oeraluil door mijn eigen Vogezen-bos in de avondschemering. De bosuil die zich hier (wel echt) bevindt heeft zich daarna niet meer  laten zien, vast geschrokken door het I-phone geluid van zijn grote broer.

De fijne foto is trouwens van Sven Zacek.

Heerlijk hoor, het klimaat in de Vogezen. Al weken achter elkaar zonnig en 25 graden. Weinig neerslag - we beginnen ons een beetje zorgen te maken over onze watervoorziening, het kraanwater komt rechtstreeks uit de berg- maar verder hoor je mij niet klagen.

Toch begint er wel weer iets te knagen. Ik wil sneeuw zien! Daarom gisteren maar eens even gaan kijken bij de Hohneck, één van de hoogste toppen van de Vogezen. En ja hoor, gelukkig was er nog sneeuw!