Vergeet Killzone 2 en Guitar Hero, nu is er de game Vogelrijk Tuinieren, uitgegeven door de Vogelbescherming. Doel is om een woest stuk land of tuin zo goed mogelijk om te bouwen tot een vogelparadijs. De Vogelbescherming noemt het ‘een educatief spel voor jong en oud’. Voor € 12,95 (niet-leden) te bestellen via www.vogelbescherming.nl.

Afgelopen weekend ben ik, voor het eerst sinds mijn terugkomst uit Spitsbergen, weer in de duinen geweest. Tijdens een middag picknicken en languit in het gras liggen begonnen mijn schouders te steken. Ik was verbrand. Na twee maanden dik ingepakt te zijn geweest was mijn huid niet voorbereid op een overdosis zon. En was ik vergeten dat je je niet alleen tegen de kou moet insmeren en beschermen, maar ook tegen de zon…

Veel mensen vragen me of het geen enorme overgang is, van -20 °C naar +20 °C. Natuurlijk is het even wennen, maar het verschil is niet zo groot als ik had gedacht. Op de Noordpool was ik namelijk altijd uitstekend ingepakt.
Voor mijn vertrek schreef ik hier op Natuurgek (Ik ga naar Spitsbergen en neem mee…) over mijn dikke donzen jas, mijn bokshandschoenachtige wanten en mijn indrukwekkende schoenen. Vandaag een tweede lofzang op mijn kledingstukken, want zonder ze had ik het niet gered! Ze hielden me over het algemeen zo warm, dat ik tijdens een bergbeklimming of skitocht soms wat kleding uit moest doen om niet bezweet te raken (bevroren zweet lijkt me geen pretje…). Op een dag keken mijn medecursisten jaloers en bibberend toe (compleet met handen- en voetenwarmers in hun wanten en schoenen) terwijl ik puffend mijn jas open ritste – vijf lagen thermokleding over elkaar bleken niet nodig te zijn onder mijn dikke donshuid. Voor wie ook op zoek is naar een geschikte pooloutfit: meestal volstond ik met mijn jas (Greenland jacket van The Northface), daaronder het rode Redpoint Optimus jacket (The Northface) en op mijn huid een thermohemd (Icebreaker). Mijn broek was van het Noorse merk Bergans, en ik droeg er altijd een thermolegging onder (Icebreaker).

Nu de rupsen zich tot vlinders ontpoppen en de schapen van hun wollen jassen worden ontdaan, was het ook voor mij tijd om uit mijn zachte en warme cocon te kruipen.

Onder mijn Himalaya Mittens (The Northface) had ik thermohandschoentjes aan, zodat ik mijn wanten even uit kon doen als ik foto’s wilde maken (dat is het enige nadeel van zulke dikke wanten: je bewegingsvrijheid wordt er wat door beperkt). Zie hier de grootte van mijn want in vergelijking tot de voetafdruk van een ijsbeer (op de foto heb ik een sneeuwscooterpak aan):

Mijn schoenen (Ice storm 400 GTX Boa Boots, The North Face) vormden het favoriete deel van mijn outfit. Niet alleen had ik heerlijk warme voeten, het bijzondere sluitsysteem (door aan een wieltje te draaien kon je ze losser of vaster doen) bewees bovendien keer op keer zijn waarde als rondom mij medestudenten hun bevroren veters moesten strikken – en de profielzolen werkten perfect op de ijsgladde asfaltweg die ik dagelijks naar de universiteit bewandelde.
Soms was het alleen even zoeken voordat ik ze terug had gevonden, na een dag op de universiteit te hebben rondgelopen op mijn sokken (iedereen doet binnenshuis zijn schoenen uit, om modder en smeltende-sneeuwtaferelen te voorkomen)…

Binnenkort zijn de Europese verkiezingen. Helaas loopt niet iedereen daar warm voor. Je kunt het ‘boring’ vinden, maar daar wordt wel een flink deel van het beleid gemaakt. Reden genoeg om op kieswijzer.nl en stemkompas.nl eens te kijken waar je staat in de Europese politiek. Gister las ik nog een aardig misverstand over het Europees parlement: veel mensen denken dat het een giga (onzinnig) ambtenaren apparaat is. Nu blijkt het Europees parlement slechts tweederde van het aantal ambtenaren te bezitten dat voor de stad Parijs werkt (dus geen landelijke ambtenaren), valt wel mee dus…

Hoe dan ook, Stem! 

Nog belangrijker om voor te stemmen is de Grasduinen Fotowedstrijd Publieksprijs. Als je nu naar de Grasduinensite gaat kun je via een button bij de 100 geselecteerde beelden komen en kun je je stem uitbrengen. Dat kan ook zonder kieswijzer.nl!

Op deze foto kun je helaas niet stemmen, hij is van de winnaar van vorig jaar, Marijn Heuts.

Vorige week schreef ik ook al over mijn reis naar Kazachstan, en nu weer (ik raak er niet over uitgepraat. Als jullie het zat zijn, hoor ik het graag). Dit bericht heeft een oorzaak: ik ben nu het artikel voor Grasduinen aan het schrijven en had daarvoor contact met Peter Grobben. Dat is een Nederlandse (vogel)fotograaf die ook bij deze reis aanwezig was. Hij stuurde mij onderstaande foto waarop ik wat tobberig tuur naar de bergen van het nationaal park Alatau. 

Het gaat mij om die tobberige blik. Ik had namelijk moeite om goed landschapsbeeld te maken. Dat kwam met name doordat ik alleen op de lastige uren van de dag (fel zonlicht) foto’s kon maken. Gebruik dan grijs- en polarisatiefilters zul je zeggen. Klopt, alleen die heb ik niet. Slecht voorbereid dus. En zo struikel en val je nog wel eens al beginnend ‘fotograaf’.

Hierbij trouwens nog een foto die ik heb gemaakt van dat lastige, maar mooie landschap van Kazachstan. Hier was het licht (zon ging onder) trouwens wel goed. Er hing iets van een lichtnevel over de bergflanken.

Vannacht trok er een flinke storm over Nederland. Rond het ochtendgloren flitste, regende, rommelde en waaide het volop boven Zwolle, de plaats waar ik woon. Wat opviel: tussen het zware gegrom van het onweer door hoorde ik merels zingen. Luid en duidelijk. Terwijl mijn slaapkamer spookachtig blauw oplichtte,  trokken de merels zich helemaal niets van het noodweer aan. Dramatisch gezegd: de wereld leek ten onder te gaan, maar de merels zongen net zo’n vrolijk deuntje als het orkest dat speelde op de zinkende Titanic (dat het orkest doorspeelde is overigens een fabel, maar soms moeten feiten wijken voor de verbeelding).

De Titanic in betere tijden.

Je kunt natuurlijk de wereld verkennen met een Lonely Planet, een Rough Guide of een andere reisgids op zak. Nadeel is wel dat die gidsen nooit alleen over natuur gaan. Gelukkig heeft iemand de Crossbill Guides bedacht: een serie reisgidsen over bijzondere natuurgebieden in Europa. Er zijn al zeven gidsen en recent is de achtste verschenen: over de Cévennes (ISBN 978 90 5011 2796, € 25,95) in Frankrijk. Helaas alleen in het Engels verkrijgbaar. Welke gidsen er nog meer zijn vind je op deze website.

PS.: In het julinummer van Grasduinen schrijft mijn collega Gemma Venhuizen een uitgebreide recensie over dit boek.

In de wijk waar ik woon, ‘hangen’ soms jongeren in het park tegenover mijn huis. Geen punt, ze maken niet veel lawaai, maar regelmatig wel veel troep.  Soms heb je de neiging te zeggen: ‘Ga elders hangen’, maar ja, dan zadel je iemand anders met deze hangjongeren op.

Gisteren liep ik langs de uiterwaarden van de IJssel, daar staat ook een vogelkijkhut. In die hut was het druk. Het zat vol met hangjongeren. Echt vervelend waren ze niet, maar heel ontspannen is het ook niet met zo’n jolige groep om je heen. Ze waren wel nieuwsgierig: wat zwemt daar nu? En welke vogel vliegt daar?

Foto: ANP / Valerie Kuypers

Hangjongeren met belangstelling voor natuur, alles is blijkaar mogelijk.  Niet veel later vertrokken ze, wegscheurend op hun scooters. Tegelijk vlogen ook de vogels op.

Ik zal de laatste zijn om hier het beleid van de Chinese regering te gaan verdedigen. Maar één ding doen ze in ieder geval goed. In juni 2008 hebben ze de plastic zak in China verboden. Dat heeft tot nog toe een besparing van 40 miljard zakken opgeleverd oftewel 1,6 miljoen ton olie om deze stapel te produceren. Dat is nog eens een milieumaatregel! En helemaal als je bedenkt dat één plastic zak in de natuur tien tot twintig jaar nodig heeft om te verteren. Hulde aan Peking!

In Grasduinen staan veel foto’s, mooie natuurfoto’s. Daar horen de zogenaamde creditsbij. Oftewel: je vermeldt bij de foto wie de fotograaf is.  Heel soms gaat dat mis. Of zelfs twee keer mis… Laatst hadden we een verkeerde naamsvermelding en vervolgens was de maand erop ook de rectificatie fout. Fout op fout, dat ziet er slordig uit!!!

Ik ga het verder niet uitleggen (ik zou gewoon nog meer fouten maken), maar deze fraaie winterse knotwilgen zijn van Bendiks Westerink. Wie meer beeld wil zien deze fotograaf: klik op www.bendiks.nl.

Uhhh, zo goed… Bendiks?

OK ik geef toe, bij het songfestival heeft Nederland er wederom niet veel van gebakken. Maar op fotografisch gebied toetert Nederland wel z’n partijtje mee in Europa. In het Wild Wonders project is namelijk onlangs een derde Nederlandse topper toegevoegd: Ruben Smit. Hij gaat in juni op reis naar Servië voor het Wild Wonders project.

3 is mooi, maar eigenlijk  zouden er nog wel een paar Nederlandse fotografen bij kunnen, toppers genoeg!