Toen Vincent Munier zijn missie voor Wild Wonders naar Noorwegen maakte (voor de muskusossen) berichtte hij mij dat er ook een Nederlandse fotograaf rondliep. Dat moest Niels Kooyman zijn, die had mij al eerder van zijn plannen op de hoogte gebracht.

‘Maar’, meldde Vincent, ‘de auto was na een dag verdwenen en ik heb hem niet meer gezien.’ En inderdaad, Niels’ tochtgenoot trok het niet in de kou (min 27) en dus moesten ze weer opbreken en onverrichter zaken naar huis.
Maar Niels ging terug -in z’n eentje- met een doorzettingsvermogen dat lijkt op de oerkracht van zijn onderwerp…de muskusos.

Hieronder wat van de fraaie beelden die hij daar maakte en zijn eigen commentaar. 

En dus stond ik drie weken later op hetzelfde parkeerterreintje m’n slee in te pakken. Dit maal moest ik het in m’n eentje doen wat ongezelliger, gevaarlijker en zwaarder is. Je bent dan genoodzaakt naar verhouding meer gewicht mee te slepen (ik moest beknibbelen op m’n uitrusting: geen wintertent, slechts een dun slaapmatje en een lichte slaapzak). In ieder geval startte ik bij temperaturen net onder het vriespunt, ik had het gewoon warm! Na een tocht van anderhalve dag vond ik muskusossen. Een kilometer er vandaan maakte ik mijn basiskamp, ver genoeg om de dieren niet te storen en dichtbij genoeg om ’s ochtends te bereiken. En dan ben je opeens dagen lang onderdeel van een kudde. Solo, maar niet alleen. Het weer was goed, licht zonnetje en weinig wind maar daarmee ook te tam voor de foto’s die ik in gedachten had. Na drie dagen kreeg ik m’n zin en kwam de sneeuw horizontaal voorbij… Lastige omstandigheden om dan te fotograferen maar oh, wat was het gaaf! Wat mij betreft staan muskusossen in een top tien van meest charismatische dieren, wat een kanjers. 

Kijk hier voor meer info.

Morgen begint aan UNIS, de universiteit van Spitsbergen, de cursus die ik ga volgen, over permafrost en poollandschappen. De afgelopen dagen was ik vooral aan het acclimatiseren: het dorp mocht ik nog niet uit, omdat ik nog geen schietcursus had gehad. En de kans dat je hier wordt aangevallen door een ijsbeer is redelijk groot: er lopen zo’n 3000 exemplaren rond… Zonder geweer was er gelukkig ook genoeg te doen in Longyearbyen, de hoofdstad hier. Zo heb ik donderdag het Svalbardmuseum bezocht (Svalbard is de Noorse naam voor Spitsbergen en betekent ‘koude kust). In 1596 werd Spitsbergen ontdekt door Nederlandse zeevaarders onder leiding van Willem Barentsz en in de jaren daarna kwamen hun landgenoten naar Spitsbergen vanwege de walvisvaart. In het museum hingen afbeeldingen van bloederige taferelen rond Smeerenburg (de nederzetting van de walvisvaarders) en ik hoop dat ik in tegenstelling tot mijn Nederlandse voorgangers geen bloed hoef gaan te vergieten hier – het liefst zie ik ijsberen daarom alleen van een behoorlijke afstand…
In het Svalbardmuseum las ik dat met de komst van het vliegveld in Longyearbyen, in 1974, niet alleen de welvaart naar Svalbard kwam, maar ook de griepvirussen. De bewoners hier zullen het me niet in dank afnemen dat ook ik een virus heb meegesmokkeld: ik ben snipverkouden.
Ijsberen heb ik nog niet gezien. Op een tam rendier dat achter een omheining graasde na, lijkt het alsof Spitsbergen alleen wordt bevolkt door honden. Overal zie je husky’s, en overal zie je hun poep. In allerlei kleuren bruin steken de drollen af tegen de sneeuw, gele stroompjes bevlekken het witte ijs – eskimo’s mogen dan honderd woorden voor sneeuw hebben, op Spitsbergen heeft de sneeuw wel honderd kleuren! Je hebt hier geen hondenpoepcontainers zoals in Nederland, dus iedereen laat de drollen rustig liggen. Ondertussen maakt de Sysselmannen (de baas hier op Spitsbergen) zich zorgen om een dodelijke parasietensoort, die zich verspreid door middel van honden- en vossenpoep. Als hij eens zou beginnen met het uitdelen van plastic drollenzakjes…
Op de foto zijn de vrolijk gekleurde huizen van Longyearbyen te zien (ze schijnen hier iemand in dienst te hebebn die er serieus over nadenkt welke kleurencombinatie de beste uitwerking heeft op de gemoedstoestand van de inwoners). Vooraan staat een kerstboompje – eerst besefte ik niet hoe bijzonder het was, maar daarna drong het tot me door dat dit bruine, schriele exemplaar waarschijnlijk de enige ‘boom’ is die ik hier te zien krijg. Met Kerstmis worden bomen vanuit het vasteland geimporteerd en het schijnt dat mensen ze daarna overal in de sneeuw planten om zo hun eigen bos te creëren!

Woensdagmiddag ben ik aangekomen op Spitsbergen. Na een tussenstop in Tromsø, waar ik het standbeeld van de beroemde poolreiziger Roald Amundsen nog even heb begroet, nam ik het vliegtuig naar Longyearbyen, de hoofdstad van Spitsbergen. Alhoewel ik het wel indrukwekkend vond om net als Amundsen op poolexpeditie te gaan, hoopte ik dat mijn vliegtuig in tegenstelling tot het zijne wel veilig op de eindbestemming zou aankomen – de Noorse poolreiziger stortte neer tijdens een vlucht over de noordpool…
Eenmaal in de lucht zette ik mijn angstige gedachten opzij en kon ik alleen nog maar genieten van het spectaculaire uitzicht: ver onder mij dreven in een ijsblauwe zee talloze ijsschotsen – alsof ik me in een natuurdocumentaire bevond. Ik voelde me schuldig dat de kerosine-uitstoot van het vliegtuig waar ik me in bevond bijdroeg aan het smelten van dat prachtige landschap, maar was vooral diep onder de indruk van alles wat ik zag. Boven Spitsbergen hingen dikke wolken, maar toen we eenmaal aan de landing begonnen maakte ik de ene foto na de andere – het verzoek ‘all electronic equipment should be turned off’ voor een keer maar even negerend…
Toen ik die middag in mijn spijkerbroek naar de supermarkt wandelde en een ijskoude, snijdende wind mijn benen in ijsklompjes veranderde en de kou op mijn longen sloeg, besefte ik voor het eerst aan wat voor avontuur ik ben begonnen: letterlijk en figuurlijk adembenemend!

Ik schreef er onlangs nog over (zie bericht ‘Gevleugelde wildernis’) en nu weer: valken. Al lezend in De valk val ik van de ene verbazing in de andere: valken jagen met een snelheid van driehonderd kilometer per uur (volgens de Vogelbescherming is het trouwens 260 km/uur), valken waren voor Egyptenaren heilige vogels, een dode valk werd net als een vorst gebalsemd, maar het meest verbazingwekkend vond ik de vlekken op zijn vuilwitte onderzijde. Door dit boek, dat verschrikkelijk aanstekelijk werkt en waardoor ik ineens meer wil weten over deze dieren, keek ik eens goed naar de slechtvalk en zag ineens iets bijzonders: op de borst en de buik zitten vlekken die verdraaid veel lijken op vogels zoals kinderen (en ikzelf) die tekenen. De borst van de slechtvalk is net een witte pagina die is volgekrabbeld met vogels op doortrek. Prachtig beest. Pure wildernis en pure poëzie.
 

Deze fraaie foto (zie de vogels op zijn borst) mocht ik gebruiken van Arie Ouwerkerk, hij heeft meer fraai vogelbeeld gemaakt. Dat vind je op Birdpix en op zijn eigen website www.pbase.com/arieouwerkerk .

Ik heb ‘m gezien. Nadat ik de inhoud van het boek Into the wild van Jon Krakauer een week op me in heb laten werken ben ik de confrontatie met de film aangegaan. Ik was voorbereid op een lichte deceptie. De regisseur - Sean Penn- is zeker niet de slechtste maar natuurlijk wel een regisseur voor het grote publiek.

Het viel niet tegen. De reportage schrijftstijl van het boek is knap omgezet in een boeiend filmverhaal. De acteurs overtuigen (de hoofdrolspeler heeft iets van een jonge George Michael, maar OK)  en er is niet al teveel opgesmukt. Maar zoals ik verwachtte komt de essentie van het boek (het begrijpen en invoelen van iemands wens om volledig in de natuur op te gaan) niet echt tot z’n recht in de film. Dat licht volgens mij aan twee dingen. Ten eerste is er vrij weinig natuur in de film te zien, als kijker heb je niet veel mogelijkheden om jezelf te verliezen in de overweldigende natuur.

Het meest storende vond ik wel dat de drang om ‘into the wild’ te gaan in de film erg duidelijk gekoppeld is aan de ouders van de hoofdrolspeler. Dat zijn zulke materialistische klootzakken waar Chris (de hoofdrolspeler) zo’n afkeer van heeft, dat dit het alibi voor zijn natuurdrang moet vormen. Blijkbaar vindt de regisseur niet dat je zo’n drang ook autonoom kunt hebben. Iets wat volgens het boek wel mogelijk is. Daar lijkt de wens om ‘into the wild’ te gaan meer vanuit Chris zelf te komen.

Het verhaal blijft fascinerend, zeker als je je beseft dat het echt gebeurd is. Ondanks mijn kanttekeningen raad ik iedereen de film aan. Maar als je je echt wilt inleven in de hoofdrolspeler adviseer ik het boek.

Nog even iets over de filmmuziek waar iedereen - die mij getipt heeft - ook over sprak. Ik haat popmuziek in een film dus ik was wat huiverig voor de zanger van Pearl Jam die hierin zijn opwachting maakt. Als titelzanger voldeed hij echter prima. Niet te nadrukkelijk en -gelukkig- geen hardrock. Maar waarom er in de film ook halve liedjes moeten zitten (en niet alleen van deze zanger maar ook bestaande hits) is mij een raadsel. Het lijkt associatief bedoeld te zijn. Het zal wel…. Een paar akkoordjes op een gitaar zou ik sterker hebben gevonden.

Fan van het boerenleven en het tv-programma Boer zoekt vrouw, maar je bent niet direct op zoek naar een relatie met een boer, check dan www.boerderijkamers.nl.

Op deze site hebben meer dan achthonderd verhuurders van slaapplekken op het platteland zich verenigd. Kun je lekker ongedwongen genieten van de rust en de ruimte van het platteland, zonder dat je gelijk de stal in hoeft om de koeien te voeren. Op sommige boerderijen mag dat overigens wel.

Op zo’n 600 kilometer vanaf Utrecht vindt volgend weekend een boeiend natuurfotofestival plaats. Het kleinschalige festival van Tignécourt in de west-Vogezen heeft een aantal interessante namen op het programma staan zoals de cover-fotograaf van de Grasduinen van december 2008: Xavier Coulmier,   vossen specialist Fabrice Cahez,  Michel Munier  en …. natuurlijk Vincent Munier. Het festival duurt van vrijdag 3 tot en met zondag 5 april. Tignécourt ligt vlakbij Darney en Vittel. Meer info vind je hier.

Ik ben er zaterdag……

Als liefhebber van mooie regels en teksten lees ik boeken altijd met meerdere invalshoeken: puur om het verhaal en om de mooie woorden dus. Daarom lees ik ook graag gedichten, het summum van fraai taalgebruik.  Na deze omslachtige aanloop volgt nu de reden van dit stukje:  ik las vandaag deze prachtige zin in het boek De valk (ISBN  978 90 253 6382 6) van Kester Freriks: Een roofvogel is gevederde, gevleugelde wildernis. Dat wilde ik even laten weten.

 PS. Ook een mooie natuurzin gelezen? Mail die dan naar d.mulder@smm.nl. Als ik er een paar krijg, zet ik ze op Natuurgek.

Goed bericht voor wandelaars die alle 46 NS-wandeltochten al hebben gelopen. De populaire reeks, wandelen van station naar station via mooie lange-afstandswandelpaden, is ook dit jaar weer vernieuwd. Per 1 april zijn de routeboekjes beschikbaar en kunnen de routes worden gedownload. 

Foto: ANP / Erik van ‘t Woud

 De vier nieuwe routes zijn: Maascorridor Venlo–Kaldenkirchen, 17 km,  Twellose Landgoederen Deventer–Twello–Deventer, 11 of 18 km (Hanzestedenpad), Warnsborn Arnhem–Oosterbeek–Wolfheze, 10 of 18 km (Veluwe Zwerfpad) en Oranjewoud Heerenveen–Wolvega–Steenwijk, 17+23 km (Zevenwoudenpad).

De routebeschrijvingen zijn per 1 april gratis te downloaden via www.eropuit.nl/wandelen.

 
Zaterdag 28 maart van 20.30 tot 21.30 uur gaat over de hele wereld het licht uit. Steden, bedrijven en huishoudens zullen een uur lang ‘op zwart gaan’: Earth Hour. Earth Hour is een wereldwijde actie van het WNF tegen klimaatverandering. Als miljoenen mensen het licht uit doen is dat een signaal aan regeringen om echt werk te maken van de aanpak van klimaatverandering. Wereldwijd hebben al meer dan 1500 steden ‘ja’ gezegd tegen Earth Hour: historische gebouwen, beeldbepalende bruggen of stadsgezichten zullen in het donker gehuld zijn. In Nederland ondersteunen Amsterdam en Rotterdam de actie.
Dus doe ook mee! Doe een paar kaarsjes aan, geen tv, geen computer, een uurtje bezinning! Ik beloof dat ik in dat uur geen berichten voor Natuurgek zal uploaden. Hopelijk houden de andere natuurgekken zich hier ook aan…..

Kijk maar zo kan het ook:  

avondmarkt in Cambodja, foto Vincent Munier.<