Vorige week zag het er in de Vogezen nog zo uit:

Gisteren is hier de lente begonnen. De thermometer wijst vandaag 20 graden aan!

Een mooie graadmeter zijn ook onze muurhagedissen, die laten zich ook alweer volop zien!

Op deze druilerige dag een druilerige foto met tientallen plassen, gemaakt tijdens een studie-excursie in Schotland. Het was juni en het regende twee weken lang aan een stuk door. Maar de plassen op de foto zijn niet het resultaat van die stortbuien: ze vormen de overblijfselen van een fossiel bos, miljoenen jaren oud. De gaten zijn fossiele kuilen waarin de bomen miljoenen jaren geleden geworteld stonden. Ze liggen vlak naast de kust en stromen tegenwoordig bij vloed vol met zeewater. Met je ogen dicht klinkt het geraas van het zeewater er net als het geruis van boombladeren…

En ja hoor, ook deel 3 van Vincents blog uit Dovrefjell gaat bij ons in première!

Derde episode uit Dovrefjell.

Ik ben net weer teruggekeerd naar de warme en droge hut. Wederom heb ik aantal geweldige ervaringen gehad in de bergen met de muskusossen.

Er waaide een heftige storm, sneeuwvelden die er uitzagen als een woeste oceaan, golven van sneeuw die tegen mijn lichaam beukten.

Het lukte mij om tijdens de storm te fotograferen. Toen ik net klaar was bleek mijn Nikon camera en 70/200 lens bevroren te zijn. Apparatuur buiten dienst!

Het probleem was condens. De temperatuur variëerde van -20 op de toppen tot +2 °C op beschutte plekken. En zo kan de grootste vijand van een buitenfotograaf toeslaan.

Ik vond een kudde van 19 muskusossen. Er was weinig gedrag waar te nemen in dit seizoen. Ik spendeerde uren en uren in hun nabijheid zonder enige beweging te zien. Nog geen oor bewoog, het leken wel rotsblokken.

Ik heb geprobeerd me aan hun ritme aan te passen.

Een mooi einde aan deze missie. Ik ben alweer klaar om terug te keren. Het dier fascineert me meer en meer.

Tot gauw, voor meer avonturen, Vincent.

Landschapsvormen die door gletsjers zijn gevormd vind ik altijd interessant, maar een bepaald verschijnsel springt er toch wel uit: de roche moutonnée. Als schapenliefhebber heeft deze rots, die vrij vertaald zoveel betekent als ‘rots met een schapenvachtje’, een speciaal plekje in mijn hart. Ik was dan ook erg blij toen ik tijdens een wandeling door Zweden afgelopen zomer onderstaand exemplaar tegenkwam!

De roche moutonnée, in het Nederlands ‘plukrots’ genoemd, heeft een gladde en een ruwe zijde. Als een gletsjer over een rots glijdt, dan polijst hij het gesteente mooi glad – met uitzondering van de achterkant, waar hij stukjes steen wegplukt. Op die plaats is het ijs door druk gedeeltelijk gesmolten. Het smeltwater is in spleten in de rots gesijpeld en vervolgens opnieuw bevroren. Door deze vorstwerking brokkelt de steen af.

Bij de rots op de foto kwam de gletsjer destijds dus van de linkerkant aanzetten. Wat niet te zien is op de foto zijn fijne lijntjes (striaties) in de stroomrichting van het ijs. Die zijn ontstaan door kleine, scherpe steentjes die aan de onderkant van de gletsjer werden meegevoerd en krassen in de ondergrond maakten.

Nu ik het toch over schapen heb, wil ik de nieuwe Lammetjesfietsroute op Texel graag even onder de aandacht brengen. In 35 of 45 kilometer fiets je tussen de drukbevolkte weilanden door. Op Texel wonen bijna 14.000 schapen –  een 1:1 verhouding met de menselijke bewoners van het eiland. Ook zie je tijdens de tocht de Texelse schapenboeten: opvallende asymmetrische schuren. De routebeschrijving (€ 2,50 via www.texel.net) is tegelijkertijd een naslagwerk over het Texelse schaap.

Deze reactie van Herman kwam binnen op de foto’s van Vincent Munier.:

Hallo Natuurgekken, Erg mooi die foto’s van de muskusos. Zelf ben ik een muskusos gek. Van de zomer hoop ik zelf weer achter de muskusos aan te kunnen gaan, deze keer met het gezin. Graag blijf ik op de hoogte van de waarnemingen en de lokatie van de waarnemingen. In Dombas woont de zweed Jens Erixon, tel.0047(0)98683755. Hij is behalve profesioneel berggids ook muskusoskenner, (zie zijn website http://www.mountainadventures.no/ , in de photogallery onder de tap wildlife, muskox-summer zijn wat foto’s door mij gemaakt te zien.) Hij kan zeker tips geven waar opdat moment muskusossen zijn. Echt gaaf jullie foto’s, ik hoop er nog veel meer te zien. Bedankt voor het delen van de foto’s op de site, Herman.

Leuke reactie. Maar ik wil er toch even een kanttekening bij maken. Vincent Munier meldde mij dat er teveel fotografen uit Europa naar de Noorse muskusossen komen, althans volgens de parkbeheerders. Het zou te verstorend werken. Zij willen dan ook geen medewerking meer verlenen aan nieuwe fotografen. 

Geniet van de foto’s zou ik zeggen!

Hierbij nog een nieuwe!

Toen ik gisteravond laat naar mijn huis in de Vogezen reed rende er (vlakbij mijn huis) plotseling iets groots de weg over. Het was groter dan een kat en ook veel dikker, meer een worst op pootjes (met een bontjas aan). Duidelijk ook geen hond en ook geen das. Eerst  dacht ik nog aan een wasbeer maar dat kon het ook niet zijn. De staart was veel dikker en platter. Ik kon het beest goed observeren want het rende een heel stuk voor mij uit langs de kant van de weg. Dat moet dit een wasbeerhond zijn, dacht ik. 

Het gaat erg goed met dit oorspronkelijk uit Azië afkomstige dier. Dus zal hij in mijn omgeving ook wel rond lopen. Thuis gelijk in de boeken gedoken en inderdaad. De wasbeerhond. Wat een rare naam eigenlijk. Het is een hondachtige en lijkt alleen maar op een wasbeer. Hij blijkt overigens ’s zomers minder als een worst op pootjes met een bontjas te ogen omdat zijn zomervacht aanmerkelijk dunner is dan zijn winterjas. Het dier werd in Azië gekweekt voor …jawel zijn bontjas.

Helaas had ik geen camera bij me, maar Rollin Verlinde heeft het dier bijna precies zo gefotografeerd zoals ik hem gezien heb, inclusief sneeuw!

Van het Floris V-pad is een nieuwe gids verschenen. In deze herziene uitgave loopt de hoofdroute van Amsterdam naar Bergen op Zoom. De totale lengte van de route is 245 km. Het Floris V-pad leidt dwars door een oer-Hollands landschap over onverharde dijken en paden, die vaak speciaal voor wandelaars zijn opengesteld. Vele kilometers lang loopt de wandelaar over graskades, tiendwegen en jaagpaden.

Het Floris V-pad is met deze herziene druk het eerste deel van de internationale route die van Amsterdam naar Parijs voert. Want in Bergen op Zoom, waar het Floris V-pad eindigt, kan de wandeling vervolgd worden over GR12 naar Parijs. 

Het Floris V-pad is een uitgave van het Wandelplatform-LAW en is te bestellen via de webwinkel van www.wandelnet.nl of verkrijgbaar bij de (gespecialiseerde) boekhandel en VVV-kantoren, ISBN 90 71068 77 5, € 17,50.

Ja, we gaan gewoon door met de primeurs. Rechtstreeks uit de Noorse vrieskou een verslag van Vincents belevenissen. En al te lezen op Natuurgek voordat het op de site van Wild Wonders staat! Ook weer een aantal niet te missen beelden!

Ik kom net terug van vier dagen in het veld. Prachtige wintersfeer, een paar kleine sneeuwstormen (helaas ‘s nachts dus moeilijk vast te leggen) en de muskusossen!

Bijgaand een aantal beelden die getuigen van deze fantastische sfeer.

Vandaag heb ik tijd om mijn batterijen op te laden, mijn materiaal (en mijzelf) schoon te maken, de tenten te drogen, zodat ik weer fris kan starten.

Later in de middag heb ik een afspraak met Egil, een parkranger die hier in de buurt woont. Als het goed is ga ik (samen met filmer Laurent) zijn sledehonden lenen om  een tocht van vier dagen naar het hart van het park te maken. Ik heb gehoord dat zich daar op dit moment een groep van 30 muskusossen bevindt in een schitterende omgeving. Wordt vervolgd… 

Daar is ie dan. De sneeuwuil van Vincent Munier. Oftewel hoe je een eigen stijl in 20 kleuren wit kunt ontwikkelen…

om daar de expositie van Han Bouwmeester te openen. Han maakt schitterende natuurfoto’s en heeft nu zijn eerste expo in zijn ‘eigen’ ‘Twente. In Natura Docet (Denekamp) om precies te zijn. Met een enorme krentenwegge ging ik weer huiswaarts. Mijn collega’s van KIJK, Zo Zit Dat, Playboy en Grasdunen waren er blij mee de volgende dag!

Maar even over die expositie: fraai geprint, groot op canvas hangen de foto’s daar tussen (hier en daar) wat opgezette dieren. En al krijg jij géén krentenwegge daar in Denekamp, ik kan je toch aanraden om naar Natura Docet te gaan. Voor het museum zelf én - tot begin juni - voor de foto’s van Han Bouwmeester. Zie ook  de website van Han voor de exacte openingstijden.                                                                                                                                                                    foto Edwin Kats