De Noorse fotograaf Erlend Haarberg reisde voor Wild Wonders naar nationaal park Gran Paradiso in Italië en bericht het volgende: “Ik arriveerde eind oktober in Gran Paradiso. Het warme zonnige weer sloeg om naar grijs en koude op de dag dat ik aankwam. Het begon te regenen, de bergtoppen werden bedekt door wolken en uit het dal steeg een mist op. Nadat ik een kort overleg met mijn vakbroeder Stefano Unterthiner had gehad was ik klaar om de bergen in te trekken, op zoek naar gemzen en steenbokken.
Het was een pittig begin op weg naar de eerste schuilhut door de regen en sneeuw over een stijl pad. Met met volledige fotouitrusting en kampeerspullen. Ik voelde een griep opkomen. Ik deed er 4 uur over om van 1666 naar 2588 meter te komen. De hut bleek één kamer te bevatten met 14 bedden voor trekkers, zonder warmtebron. Het was primitief maar toch voelde het als een luxe in vergelijking met de tent.
De omgeving was super. Majestueuze bergen en de grote zoogdieren die langsliepen maakten het plaatje compleet. De snelle gemzen die elkaar razendsnel achterna jagen en de indrukwekkende steenbok die als een vorst bovenop de bergen stond. Gran Paradiso is de enige plaats waar de steenbokken nooit zijn uitgeroeid door jagers. Zodoende is de gehele steenbokken populatie in Europa afkomstig van deze overlevers die hier sinds 1821 beschermd worden.

Zoals de steenbokken en gemzen over de steile bergwanden bewegen is ongelooflijk, alsof ze plakzolen hebben. Het is voor hen natuurlijk dé manier van overleven. Ik keek naar de dieren met bewondering en steeds als ik dacht dat ze zouden vallen begonnen ze juist met elkaar te spelen, zwaartekracht lijkt ze niet te deren.
Er was sneeuw voorspeld maar geen dikke laag, zodat mijn vrouw en ik met simpele bergschoenen op pad waren gegaan. In de laatste week gebeurde er iets onverwachts. De sneeuw zette door. Toen er inmiddels een halve meter lag en de eerste sneeuwlawines naar beneden kwamen maakten we ons nog niet erg druk. De mist maakte het fotograferen wel lastig. Maar op een gegeven moment lag er 1,5 meter sneeuw en het sneeuwde vrolijk door. Volkomen verrast door deze omstandigheden zijn we na een snel ontbijtje naar beneden gevlucht. Het duurde uren om de eerste paar honderd meters af te leggen. We zakten soms tot onze oksels in de sneeuw!
Ik begon me af te vragen hoe de gems en de steenbok met deze enorme hoeveelheid sneeuw omgaan. Zeker nu in het paarseizoen.
Het extreme weer is zwaar voor dieren en mensen. Maar dat is het lot van de natuurfotograaf. Je moet samenwerken met de natuur.De lawines kwamen ondertussen akelig dichtbij. Terwijl mijn vrouw en ik aan het fotograferen waren kwam er eentje vlak onder ons naar beneden. Toen besloten we om voor onze eigen veiligheid te kiezen.
Door de enorme hoeveelheid sneeuw heb ik mijn missie niet geheel kunnen volbrengen. Ik zit nu in het dal en hoop over een paar dagen toch weer omhoog te kunnen, met sneeuwschoenen en de met een grote boog om de gevaarlijkste plekken. De mogelijkheden voor schitterende fotografie zijn er en ik hoop daarom er snel weer mee te kunnen beginnen.”

Han Bouwmeester is weer eens in de prijzen gevallen. Dit mailde Han mij:

Ik kreeg bericht dat ik bij de Amerikaanse National Wildlife natuurfotowedstrijd de tweede prijs in de categorie professionele fotografen heb behaald. Een resultaat om trots op te zijn met 55.000 inzendingen. De prijswinnende foto is een boomkikker onderweg van slaapplaats naar zonplaats en aldus klauterend cq hangend aan een lisdodde blad. De officiële bekendmaking vond plaats op zaterdag 15 november; de winnende beelden staan nu ook op de website van National Wildlife.

Groet, Han

 

Als dit ’s ochtends je uitzicht is wat kun je dan het beste doen? Thuisblijven! (en een mooie wandeling maken natuurlijk). Gisteren zag het er zo uit bij mij, maar ik moest toch de weg op.
Naar Montier en Der, hèt natuurfotofestival van Frankrijk. Dat viel niet mee. Mijn auto had ik de avond ervoor al op een minder steil gedeelte neergezet (om bij mijn huis weg te komen moet je eerst een smal weggetje met 15% helling rijden). Dus om 7.00 uur ’s ochtends gleed ik behoedzaam door de versgevallen sneeuw met een gangetje van 30km per uur naar de Champagne streek. Na zo’n 20 km werd de weg veel beter begaanbaar en kon ik rustig naar het festival rijden.
Het was een zeer boeiende gebeurtenis. Montier en Der is een piepklein dorpje dat 4 dagen in het jaar alle zalen en zaaltjes (met aangebouwde partytenten) volstouwt met de top van de Franse en buitenlandse natuurfotografie. Van heinde en ver komen de Fransen toegestroomd om de foto’s te bekijken en de presentaties bij te wonen.
Het geïmproviseerde karakter van de exposities was voor mij wel even slikken. Prachtige opnames van Jim Brandenburg en Vincent Munier tegen een doek dat in een gymzaal is gespannen… Volgens Vincent is dat nou juist de charme van dit unieke festival. Sympathiek is het in ieder geval.
De presentatie van Jim Brandenburg was weer enorm boeiend. Zijn verhaal was een beetje hetzelfde als vorig jaar in Duitsland op de GDT, maar dat deerde mij niet. Jasper Doest was er ook. Natuurlijk had deze ‘trots van fotograferend Nederland’ weer een prijs gewonnen op dit festival. Ook Jasper was zeer onder de indruk van Jim.
Zoals gebruikelijk liep Jim’s presentatie weer enorm uit. In Duitsland hield de regie de touwtjes strak in handen, maar in Frankrijk maakt niemand zich druk als een presentatie een uurtje langer duurt…
Ik heb daarna nog wat snelle contactjes met fotografen uitgewisseld en hup de auto weer in want de hevige sneeuw had inmiddels ook de Champagne bereikt. Met een gangetje van 60 km per uur kon ik de eerste 180 km richting huis redelijk relaxt door de sneeuw ploegen. De laatste 45 km waren een nachtmerrie. Niemand meer die voor mij reed zodat ik het spoor kon volgen. De heftige storm zorgde ervoor dat er nauwelijks zicht was en de sneeuw hoopte zich steeds meer op. Toen ik een aantal gestrande auto’s- met rondtollende wielen die geen grip meer kregen - midden op de snelweg tegenkwam werd de stemming in mijn Twingo (met winterbanden!) er niet vrolijker op. Maar na slechts 1 slippartij op een rotonde schoof ik met een gangetje van 20 km per uur de vallei in waar ik woon en kon ik de auto in het centrum van mijn stadje parkeren. Het laatste gedeelte naar mijn huis (200 meter boven het stadje) heb ik lopend afgelegd.
En dat allemaal om de mooiste foto’s in Grasduinen te krijgen!!!!

Vind je dit er aantrekkelijk uitzien? Dan is er misschien een reden om aanstaande zaterdag door de verwachte sneeuw te ploeteren richting Zuid Kennemerland. Daar wordt een natuurwerkdag georganiseerd. Marc van Schie van de plaatselijke IVN zegt er het volgende over: Natuurliefhebbers die het leuk vinden om de natuur in hun eigen leefomgeving een handje te helpen zijn van harte welkom. Het IVN Zuid-Kennemerland organiseert in samenwerking met Landschap Noord-Holland op zaterdag 22 november een bijzondere werkdag in het Spaarnwouderveen/De Batterij in het recreatiegebied Spaarnwoude nabij Halfweg. Een dag lekker buiten werken in de natuur met een groep enthousiaste mensen!
Hier gaat de natuur flink op de schop! Deelnemers gaan in het rietland wilgen zagen en wilgen uitsteken. Regelmatig wordt het riet door de beheerders gemaaid om de bijzondere plantenvegetatie hier in stand te houden. Om dit goed te doen moeten dus de wilgen uit het riet! Dit alles om de natuurwaarde van dit mooie natuurgebied te vergroten! Verzamelen is om 9.30 uur bij de kruising van de Spaarndammerdijk met de Oude Notweg/Batterijweg. Goed te bereiken! De werkdag duurt tot 15.30 uur.

Lees meer »

Een lezersmail:

Hallo redactie,
In jullie laatste blad (november 2008, red.) stond een artikel over slapende dieren. Deze herfst heb ik een slapende kruisspin gefotografeerd. Dit vrouwtje zat tussen de blaadjes van de berberis ingedut achter haar eigen web. Met één trilling tegen de draden van haar web was ze weer wakker en aanvalsbereid. Maar tot die tijd was dit haar favoriete rustplekje.
Sander Pruiksma

Bedankt Sander voor de foto! Meer foto’s van slapende dieren zijn welkom op Natuurgek.

Waar kennen we deze foto toch van? Inderdaad de Grasduinen natuuragenda 2007. Han Bouwmeester heeft er weer een prijs mee gewonnen: in de Amerikaanse National Wildlife natuurfotowedstrijd werd hij tweede. Nou vraag ik me wel af wat hier zo National aan is, maar goed, what’s in a name.
Han won ooit ook de Grasduinen natuurfotowedstrijd en je ziet wel vaker dat onze winnaars het over de hele wereld goed doen! Ik noem een Edwin Giesbers of een Jasper Doest…

Vorige week schreef ik het al: de mooie herfstkleuren verdwijnen, koning winter doet zijn intrede. Na een aantal nachten met flinke vorst houden nog enkele dappere blaadjes stand. Heel fotogeniek, vooral in combinatie met de mist die vandaag over de Vogezen hangt:

Wat is nou zo leuk aan filosoferen over natuurfotografie: je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn. Martijn de Jonge - de enige Nederlandse winnaar dit jaar bij de Wildlife Photographer of the Year- vindt bijvoorbeeld de afgehakte apenkop die gewonnen heeft bij de GDT-wedstrijd wel een prima keuze. Waarvan acte.
En hij reageert ook op de winnende WPY foto die met een infrarood fotoval is gemaakt terwijl de fotograaf niet aanwezig was: ” De foto is namelijk niet door de fotograaf maar door de fotoval gemaakt. Alle andere ingezonden foto’s zijn wel ‘live’door de fotograaf geknipt zo weet René. Misschien moet hij dan nog even goed de tekst lezen bij de winnende foto van de hop die over twee pagina’s is afgedrukt in Grasduinen. Inderdaad met infrarood fotoval gemaakt, evenals een winnende vleermuis. Laten we blij zijn met de hedendaagse fototechnieken die ons ter beschikking staan en elkaars werk met een ‘open mind’ bekijken. En er is
niets mis met provocerende natuurfoto’s!”
Heeft die Martijn het toch niet helemaal goed begrepen. De reden waarom ik mijn vraagtekens heb gezet bij het toekennen van de eerste prijs voor een fotoval-foto komt omdat de fotograaf helemaal niet aanwezig was. De schitterende hop-foto waarop Martijn doelt is in aanwezigheid van de fotograaf met een fotoval gemaakt, en dat maakt voor mij net het verschil.

En met provocerende foto’s is wat mij betreft helemaal niks mis. Maar of ik daar nou altijd graag naar wil kijken……

Met Vincent Munier filosoferen over natuurfotografie is altijd een bijzonder prettige bezigheid. Vincent is altijd met natuurfotografie bezig, 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Zijn mening is goed gefundeerd, tamelijk uitgesproken maar niet drammerig en hij staat open voor andere denkbeelden (bv die van een beeldredacteur als ik).

Een interessante opmerking die hij gisteren maakte betrof de cover van de nieuwe Grasduinen: hij had een tijdje naar het roodborstje zitten kijken en vertelde toen dat hij het verenkleed in de nek er een beetje vreemd uit vond zien. “Ik denk dat het hier om een zwak of geblesseerd vogeltje gaat dat iemand in z’n hand houdt, waardoor het beestje er een beetje verdraaid opstaat”, merkte hij op. “Is daar iets mis mee?”, vroeg ik. “Zolang je er rond voor uitkomt niet”, vond hij.
Ik ben benieuwd of er meer lezers zijn die iets vreemds aan het roodborstje hebben ontdekt…

De winnaar van Wildlife photographer of the year kwam ook ter sprake. (Zie een eerder bericht hierover op Natuurgek). Vincent toonde zich enthousiast over de foto. “Dat het eindelijk iemand gelukt is dit mythische luipaard vast te leggen is geweldig. Een natuur-getuigenis die absoluut een prijs verdient, ook al is de foto zonder aanwezige fotograaf gemaakt.” “Maar moet die dan ook winnen van alle andere inzendingen die wel ‘live’ door een fotograaf zijn geknipt?”, was mijn vraag. -ik vind zelf van niet-. Na een korte denkpauze was Vincent dat wel met mij eens.

Voor Grasduinen heb ik gisteren de hele dag op de fotografiebeurs Zoom Experience gestaan. Er was redelijk wat positieve aandacht voor Grasduinen. Persoonlijk vind ik het een magere beurs waar iets te veel mannen rondlopen met iets te dure camera’s die foto’s maken van iets te schaars geklede dames.
Wat wel leuk was: ik kwam Tom van de Leij tegen, een oud stagiair van Grasduinen en inmiddels een succesvol reisfotograaf.

Check zijn site om te zien wat hij doet nog meer doet. Hij is vooral goed in mensenfotografie.