De Zweedse fotografe Mireille de la lez verbleef voor het Wild Wonders project op Spitsbergen en schreef het volgende:”Niets is zo adembenemend mooi als de onafzienlijke en lege ijsvlaktes van het hoge noorden. Ten noorden van alles kun je bijna niet anders dan volledig opgaan in deze omgeving.
De mens is eigenlijk fysiek en geestelijk niet gemaakt om onder deze omstandigheden te leven. De technologische ontwikkeling van de afgelopen 100 jaar heeft ons pas in staat gesteld om hier als ‘toerist’ naar toe te komen.
Je voelt je hier aanvankelijk als een onwelkome gast bij een diner dat georganiseerd wordt door de meest sterke en fascinerende wezens van deze planeet. Zolang als ik hier werk vraag ik mij af ‘Hoe kan in vredesnaam een mens of dier hier overleven? Eén ding is zeker. Deze bevroren wereld vereist een extreme aanpassing en een uiterste inventiviteit van zijn inwoners.
Ik bezoek het poolgebied nu al 7 jaar en ik ben nog steeds op zoek naar de essentie van deze plek. Beetje bij beetje begin ik het te begrijpen maar ik denk dat ik mijn leven lang zal zoeken naar de essentie. Het is zo extreem!.

Ik ben hier met de M/S Stockholm, deze boot vertrok in Longyearbyen. De schipper Per Engvall heeft al 23 jaar ervaring in deze koude wateren en weet waar hij het ijs moet breken. Samen met de expeditie leider Lisa Ström, een milieuwetenschapper, een professionele poolgids, 12 ‘toeristen’ en de bemanning zijn we aan deze reis naar het noorden begonnen.
De eerste ijsberen heb ik al gezien. Een zoogdier dat door zijn kleur zo enorm goed is aangepast aan deze omstandigheden, waardoor je heel goed moet kijken om er 1 te ontwaren. Ik ’schiet’ ze alleen maar met 400 tot 600 mm lenzen. Dat is best lastig werken op een deinende boot met harde wind!

Een mooi landschapsbeeld maken is helemaal lastig omdat het water bijna nooit in rust is. Toen we de Smeerenburg fjord invoeren was deze eerst gevuld met mist, toen die optrok kreeg ik de kans om prachtig verstilde landschapsopnames te maken. In het fjord was het niet adembemend stil, je hoort constant een soort van ‘limonadegazeuse; geluid. Het waren smeltende, ploppende ijsstukjes waaruit eeuwenoude luchtbelletjes ontsnapten, wow!

In december publiceert Grasduinen een beeldverhaal over het Zweedse Pan-park Fulufjället van de fotograaf James van Leuven. PAN betekent Protected Area Network en het park is opgericht door het Wereld Natuur Fonds samen met de Nederlandse recreatieonderneming Molecatengroep.
Onlangs was ik bij James op bezoek om hem te spreken over zijn passie voor deze ruige uithoek in Europa. Uiteraard liet hij beelden op zijn computer zien om het verhaal in te kleuren.

Lees meer »

Afgelopen zaterdag stond Kasteel Groeneveld in Baarn in het teken van de Grasduinen natuurfotowedstrijd. De 13 beste fotografen van dit jaar waren er uitgenodigd om er hun prijs in ontvangst te nemen, en om de expositie van hun schitterende beelden te bewonderen.
7 gelukkigen kregen een reis of een geldprijs uitgereikt, de andere 6 waren gelukkig met hun plek in de expositie en een exemplaar van de Natuuragenda 2009.
Kijk maar eens hoe blij de winnaars zijn: (zo kunnen we bij Grasduinen ook één maal per jaar oersaaie plaatjes laten zien!)

c

Gisteren ben ik op wandelreportage geweest in nationaal beek- en esdorpenlandschap Drentsche Aa. Boswachter Kees van Son heeft mij geduldig en enthousiast de hele ochtend de hoogtepunten van deze drentse natuur laten zien. Onderweg vertelde hij ook nog iets over het project ‘Beek op peil’ in het Gasterensche Diep.

Als er een boom in het Taarlosche Diep valt, laat Staatsbosbeheer hem rustig liggen.

Lees meer »

Natuurfotograaf Marsel van Oosten heeft de eerste prijs gewonnen bij de prestigieuze wedstrijd International Photography Awards 2008. Zijn kalender ‘Afrika’ werd door de jury gekozen uit meer dan 22.000 inzendingen uit 124 landen. De winnende foto’s zullen worden tentoongesteld in de beroemde Farmani Gallery in Los Angeles, waarna ze nog in acht andere landen te zien zullen zijn. Het is de derde keer dat Marsel van Oosten de eerste prijs behaalt bij de IPA, de eerste keer was in 2005.
Het bijgaande fraaie beeld komt uit de kalender.

Ik dacht dus dat ik het dit jaar had gemist: bloeiende heide. Nou niet dus. Vandaag sprak ik tijdens een wandeltocht van Anloo naar Rolde een beheerder van een schaapskudde. Volgens hem kwam de heide nu pas, hoewel matig, in bloei.

En waarom bloeit de heide zo zwakjes paars?

Lees meer »

Bizar! Dat is het eerste woord dat bij me opkwam gisteravond. In het National Geographic-achtige (maar dan leuker en kritischer) Franse tv-programma Thalassa was een reportage te zien over een kunstmatig rif dat 40 jaar geleden voor de kust van Florida is gemaakt. Het materiaal? Autobanden! Goodyear en andere bandenfabrieken hadden nogal veel oude banden op voorraad destijds en het leek de overheid wel een goed idee om een extra rif voor de vissen aan te leggen.
Naar schatting zijn er zo’n 7 miljoen autobanden gedumpt. En die bleken natuurlijk helemaal niet goed te zijn voor vissen. De zee is er nu bijna dood. Geen vis kan leven in het heel langzaam oplossende rubber. Beetje bij beetje worden de banden nu weer naar boven gehaald. Maar met de huidige snelheid gaat dat nog zo’n 50 jaar duren!

Lees meer »

Natuurfoto’s van Daniël staan regelmatig op dit blog. Maar nu is die eigenheimer ook voor zichzelf aan het bloggen gegaan. Dus mocht je liever Daniël helemaal alleen willen (en niet gedeeld, zoals hier met René en mij) steek dan over naar zijn eigen blog. Klik hier !

En wees niet verbaasd als je daar veel IJssel-, Zwolle- en andere oosterse beelden tegenkomt.

En nog een blog over natuurfoto’s: www.natuurfotojordan.blogspot.com. Dit is de man die de blog zo’n twee keer per maand actualiseert:
Naam: Frank Jordan, leeftijd: 45, geslacht: man, sterrenbeeld: waterman, jaar van de Chinese dierenriem: konijn, land: Dordrecht (waar ligt dat?). Hier een van zijn foto’s:

Twee natuurfotografen die samen een leuke en interessante blog bijhouden. Han Bouwmeester en Edwin Kats doen dat. Handig! Zo hoef je niet persé elke dag achter je computertje te kruipen. “M’n collega moet vandaag maar wat schrijven”. Maar misschien moeten ze toch wat beter afstemmen met elkaar. Het laatste bericht is van 12 dagen geleden!