we hebben veel eenzame steeneiken én bossen vol steeneiken gezien. Overigens dankt de vermaarde jamon Iberico zijn smaak aan de vele eikels die de rustig rondstruinende varkentjes wegpeuzelen. Ja, ja, wie regelmatig Natuurgek leest zal inmiddels weten dat ik bepaald geen vegetariër ben…
Interessante info over de jamon Iberico (veel lekkerder dan welke rauwe ham dan ook) vind je hier (even klikken).

de eerste week heeft het veel geregend, maar week twee werden we daardoor beloond met een oceaaaaaan aan bloeiende planten, o.a. de doodgewone klaproos

het wiite stadje Ronda

uitzicht vanuit Ronda richting ons wandelgebied

Ik ben weer terug in Nederland en weer aan het werk. De afgelopen twee weken was ik met mijn vrouw aan de wandel door Andalusië, langs de PUEBLOS BLANCOS - schitterende, witte bergdorpjes met namen als Montejaque, Benaojan, Grazalema. Ken je die hit van Jaques Herb ‘Manuela’ nog? Vervang Manuela door Grazalema en het klinkt prachtig in de Spaanse bergen. Er is toch geen hond die je hoort. Nou nee, dat klopt niet. Juist honden ben ik veel tegengekomen, levend en ook dood (maar dat is weer prima voer voor de vele vale gieren daar). Het was twee weken genieten. Wie het me na wil doen: we hebben de Andalusië Wandeltocht van Eigen-Wijze Reizen geboekt. Eerst een week van hotel naar hotel (bagage wordt vervoerd) en vervolgens een week in Ronda.
Ook voor die tweede week kregen we vele wandelsuggesties en -routes van Eigen-Wijze Reizen. En toch hadden we ook nog tijd om het witte stadje Ronda helemaal door te nemen.
Ik zal jullie de komende dagen wat meer over onze trip vertellen en wat foto’s laten zien.
Voor wie meteen wil boeken: klik op de afbeelding van Eigen-Wijze Reizen.

Onze stagiair Gemma Venhuizen (ze studeert Aardwetenschappen) doet precies wat ze moet doen: ze opent nieuwe werelden voor de overige redactieleden van Grasduinen. Ineens rollen er suggesties voor verhalen over ijstijden en fossielen over de redactietafel. Eerst reageren we nog wat schuchter: ‘past dat wel in Grasduinen?’ Maar door haar enthousiasme worden ook wij enthousiast.
En zo kwam het dat ik vrijdag met haar - en een gids - in hartje Amsterdam fossielen in stoepranden stond te bekijken. Gemma deed het interview, ik hobbelde er achteraan voor een paar foto’s van fossielen.

Gemma interviewt gids Annemieke van Roekel.

Een fossiel in de stoeprand. Het wemelt van deze ‘lijkjes’ in Amsterdam.

Gemma’s fossielenpassie kende nauwelijks grenzen: ze bestudeerde tafeltjes van graniet waaraan toeristen zaten te eten en op de Dam zat ze gehurkt met een plantenspuit (door water zie je de fossielen beter) bij het zebrapad. ‘Ik ken geen schaamte,’ zei ze, terwijl talloze toeristen verbaasd toekeken. Schaamteloosheid, dat kenmerkt een ware liefhebber.

Gemma in actie met haar plantenspuit.

In opdracht van de Stichting Waddenfederatie - het samenwerkingsverband van de vijf Wadden-VVV’s - is een online-onderzoek gedaan naar de kennis, perceptie en wensen van consumenten over de Waddeneilanden. ‘1038 mensen zijn ondervraagd’, aldus het persbericht.

De uitkomst is een nogal open deur en volgens mij al minimaal tien keer eerder geconcludeerd na onderzoek. De 1038 beoordeelden het wad positief vanwege de rust, de natuur en de zee. Verder wijst het onderzoek uit dat ‘83% van alle Nederlanders - of ze nu de wadden bezocht hebben of niet - de Waddeneilanden als (heel erg) positief beoordelen als bestemming voor een korte of lange vakantie. Slechts 4% heeft een negatief oordeel, de overigen hebben een neutrale houding.’

Rust, natuur en zee zijn de kracht van het wad.

Wel opmerkelijk vond ik dat van alle 5 de eilanden Vlieland als minst bekende parel wordt gezien. Grasduinen schrijft trouwens in mei over alle 5 de waddeneilanden (plus wandel- en fietsroutes!) en ik heb Vlieland daarvoor bezocht. Met de volgende zin uit het onderzoekrapport ben ik het wel eens: ‘Wellicht is Vlieland het best bewaarde geheim van Nederland.’ Dat ‘wellicht’ mag van mij geschrapt worden.

Een mooi initiatief van Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten: zij organiseren deze zomer een ‘oneindige kanotocht’ door het nationaal park Weerribben - Wieden. In juni en augustus kun je respectievelijk vier of twee dagen door het moerasgebied zwerven onder leiding van twee natuurgidsen. Onderweg slaap je in tentjes. Voor eten en drinken en vervoer van spullen wordt gezorgd.

Foto: Robin Utrecht / ANP.
Aan het einde van de kanotocht weet je alles over de flora en fauna in dit bijzondere nationale park. Meer info: (0527) 24 66 440.

Precies een jaar geleden was ik samen met fotograaf Niels Kooyman op reportage in Nieuw-Zeeland. Toevallig was ik vandaag weer met hem op pad. Ditmaal in Nederland, het Ketelmeer om precies te zijn. We hebben met zijn boot, een Alumacraft, door het eilandenrijk van het Ketelmeer gevaren.

Niels inspecteert zijn boot.

Het Ketelmeer is een prachtig moerasgebied in de monding van de IJssel waar het wemelt van de vogels. We zagen onder meer geoorde futen en dwergmeeuwen. We waren daar omdat ik wat sfeer wilde proeven voor een verhaal dat ik aan het schrijven ben over dit gebied, Niels maakt er het beeld bij. Hij kon weinig doen vandaag (licht was niet optimaal), maar hierbij toch een foto van mijn hand ter voorproefje.

Niels heeft wel een paar foto’s geschoten, onder meer van een dode ree. Op zijn website zie je het resultaat.

Dat is de naam van een leuk boekje dat hier om mijn bureau ligt. De auteur Jos van den Broek struint vaak langs het strand. Hij ontdekte dat als je goed kijkt naar de golven, schelpen, vogels, sporen en wieren, je kunt snappen hoe het het leven op aarde zich heeft ontwikkeld.
Grappig weetje uit het boek: in het Engels heet een tong ‘common sole’. Bekijk deze twee foto’s en je snapt waarom.

Het boek Strandevolutie (ISBN 978 90 857 11 391, € 14,95) ligt nu in de boekhandel.

De Zoogdiervereniging VZZ heeft vandaag ‘unieke bewegende beelden’ vrijgegeven van jonge boommarters die verscholen zitten in hun nest ergens op de Veluwezoom. VZZ: ‘Het filmpje biedt een bijzondere kennismaking met deze steeds zeldzamer wordende soort. Veel Nederlanders weten niet eens dat deze prachtige beestjes in onze bossen voorkomen.’

Foto: Bram Achterberg
Boommarter, the movie is vanaf vandaag te zien op de site van de Zoogdiervereniging VZZ: www.vzz.nl.

De Van Brienenoordbrug kende ik tot gisteren alleen van de filemelding. Ik wist niet dat de brug zijn naam dankt aan het eiland dat eronder ligt: Eiland van Brienenoord. Dat eilandje is een soort fata morgana in Rotterdam. Je gelooft je ogen niet als je het ineens ziet opduiken terwijl je een industrieterrein doorkruist. Het eiland dobbert middenin een zee van stenen, beton, wegen en vaarwegen.
Over het eiland loopt een pad. Dat pad kun je linksom of rechtsom volgen. Onderweg zie je heel veel wilgen. Sommige wilgen staan overeind, andere liggen weg te rotten.

Het geeft je als wandelaar een beetje een wildernisgevoel. Stadswildernis, dat dan weer wel, want de machtige Van Brienenoordbrug boven je hoofd verlies je geen moment uit het oog of het oor.