De camping op Schiermonnikoog heet Seedune. Alleen dat al is voor mij een reden om er jaarlijks te kamperen. Seedune, wie noemt zijn camping nou nog zo? Nog mooier klinkt camping Zeeduin, maar ja, je kunt niet alles hebben. Op 1 april gaat de camping weer open en nu al check ik de langetermijn-weerberichten: zou het volgend weekeinde kunnen? Twee jaar terug wel, toen stond ik er nagenoeg alleen. Ik deelde het duinlandschap met een broedende scholekster die midden op het terrein haar nest had gemaakt.

Mocht het weer nu slecht worden, dan kan ik altijd nog uitwijken naar Frankrijk, dat in populariteit als vakantieland door Duitsland (en het WK-voetbal) is verslagen. In France hebben ze ook mooie natuurcampings van Huttopia. Dit schrijven ze over kamperen:

Kamperen is vooral een direct en eenvoudig contact met de natuur zoeken. Het is ook een zoektocht naar een bepaald avontuur, volledige vrijheid begrenst door natuurlijke beperkingen en een wens om een bepaalde echtheid te vinden door het alledaagse leven even achter je te laten.

Aha, daarom vind ik kamperen dus leuk.

Na War of the Ants is Go, Butterflies, Go!, de nieuwste productie van Josephine Hamming. De natuurfilm gaat morgen in première om 14.30 in Het Veem (Van Diemenstraat 410-412, Amsterdam).
Even een stukje persbericht citeren:

Go, Butterflies, Go! vertelt het reisverhaal van een kwetsbaar, maar vastberaden insect dat duizenden kilometers aflegt dwars door Europa. De hoofdrolspelers in de film zijn de ‘Vanessa Atlanta’ en het ‘Gamma Uiltje’, een dag- en een nachtvlinder. Op de vlucht voor de koude winter wagen de vlinders zich aan een soort estafettetocht, waarbij verschillende generaties Atlanta’s elkaar opvolgen en de tocht verderzetten. De ene generatie weet dat die naar het noorden moet vliegen, de volgende dat die kan blijven of naar het zuiden moet vliegen. Zo deint de film mee op hun golvend, natuurlijk ritme van geboorte en sterfte. In Hammings films is de link met de mens nooit ver weg, zij grijpt de vlinder aan als een metafoor voor het menselijke zoeken.

Fladderend door het leven gaan en af en toe een bloem bezoeken, dat is zeker een mooie metafoor. Ga voor meer levensinspiratie naar deze film. Doen. Go.

Check www.gobutterfliesgo.nl voor meer info.

Vrijdag 30 maart en zaterdag 31 maart gaan op diverse biologische bedrijven voor het het eerst dit jaar weer de staldeuren open zodat de koeien naar buiten kunnen. De koeien zijn dan
altijd zo blij dat dit introverte dier letterlijk maar ook figuurlijk uit haar dak gaat met leuke bokkesprongen en huppelpasjes.

Wil je graag de traditionele koeiendans meemaken, er zijn diverse ‘voorstellingen’: vrijdag 10.30 uur in Driehuizen (NH) en op zaterdag in Abcoude (Ut), Helvoirt (Br) en Enter (Ov) om 13.30 uur. Kijk op www.koeindewei.nl voor de exacte plaats.

Gisteravond zat ik op een strekdam langs de IJssel, beetje kijken naar het water dat voorbij stroomt. Op een gegeven moment daalde de zon en steeg de schemering aan de randen van de horizon op. Dat zag ik zo gebeuren en toen dacht ik: ‘dat is een mooi beeld.’ Maar ja, iets zien en iets vastleggen met een camera zijn twee verschillende werelden. Na veel geklooi met sluitertijden enzovoort bleek eenmaal thuis dat dit het minst slechte beeld was. Ik maak een kniebuiging voor mensen die wel een zonsondergang op originele wijze kunnen vastleggen.

Kijk ze eens enthousiast staan te hakken en te graven!
Dit soort initiatieven (en bijbehorende foto’s) gaan we de komende tijd meer en meer zien. Lees hieronder het volledige (en jubelende) persbericht.

Lees meer »

Wandelend door de Amsterdamse Waterleidingduinen kom ik gisteren - tussen alle nog kale bomen - ineens een groene esdoorn tegen. En ook aardig: langs de Vogelenzangseweg staan de eerste koeien buiten.

Dit mailde ik zojuist aan mijn mede-Grasduiners.

Dag allen,

Eens in de zoveel tijd ontdek je een site waarvan je denkt: deze moet iedereen kennen en direct toevoegen aan de ‘favorieten’. Dit is zo’n website: www.nlbif.nl.

Groet / Daniël

Bovenstaand bericht geldt ook voor jullie beste Natuurgek-lezers.

Dit weekeinde een beetje door Drenthe gekuierd. Eerst van Glimmen naar Anloo (Drenthepad), de dag erop door naar Rolde (eigen route).

Het traject Anloo - Rolde (ik liep het al twee keer eerder) is misschien wel het mooiste traject van Nederland. Vanuit Anloo duikel je direct een oeroud wallenlandschap binnen met fabuleuze doorkijkjes.

Ook is het een beekdallandschap waar het Anloeërdiepje de baas is. Soms kun je het beekje oversteken en je verbazen over de uitzichten.

Overigens is dit traject niet alleen geschikt voor verkijkers, ook voor liefhebbers van details is onderweg genoeg te zien. Bijvoorbeeld waterplanten die wiebelend dansen onder het wateroppervlak.

Alles wat ik nu heb opgenoemd, speelde zich de eerste paar kilometer van de route af. Het werd daarna niet minder. Tot slot meld ik nog even dat de zon de hele dag scheen. Dat is geen noodzaak, maar het maakt het wandelleven wel stukken prettiger.