Toen ik verhuisde van de Veluwe naar de Vogezen nam ik -om een soort van sentimentele reden- een paar kleine boompjes van de Veluwe mee. De meeste stekjes legden al snel het loodje hier, behalve één larix die stug door bleef gaan in zijn veel te kleine bloempot. Vorig jaar voorjaar heb ik hem gepland op ons terrein, en hij sloeg aan! Dit voorjaar zag hij er weer veelbelovend uit, totdat de reeën die dagelijks ons bos bezoeken hem onder handen namen. Zie hier het resultaat: je moet er gewoon niet aan beginnen dus, dat emigreren van bomen…

Heb je plannen om binnenkort naar Parijs te gaan? Denk dan ook eens aan de Jardin des Plantes. Een fantastische botanische tuin gesticht in 1650 door Lodewijk de 13e om zijn medicinale planten te kweken. Je kunt je alvast oriënteren  op hun site. Helaas is de Engelse versie nog niet klaar….
Alle aanwezige planten staan gerubriceerd op de site, met hun latijnse naam. Zoals de Fagus sylvatica var. tortuosa op de foto (Photo Wikimedia commons, jardin des plantes)

Soms staat het geluk gewoon in je voortuin. Terwijl ik mijn vorige Natuurgek stukje zat te tikken kijk ik naar buiten en zie dit tafereel. Daar word ik nou gelukkig van.

Ditmaal waren de rollen omgedraaid. Meestal ligt er met kerst bij mij in de Vogezen wel sneeuw en is Nederland in grijs en groen gehuld. Maar (zo heb ik vernomen) dit jaar was Nederland in wit gehuld.
Omdat ik voor het echte kerstgevoel wel behoefte had aan sneeuw ben ik naar de Ballon d’Alsace geweest. Met z’n 1247 meter gegarandeerd een flink wit pak in de winter.
Dat klopte ook. Het was schitterend, met zicht op de Alpen en knisperverse sneeuw. Irritant was wel het sneeuwkanon dat op volle toeren stond te spuiten. Waarom? Er lag volgens mij toch sneeuw genoeg. Sommige mensen kunnen blijkbaar niet tegen stilte….

Net als Daniël kan ik ook niet uitgepraat raken over de schoonheid van een sneeuwlandschap. Een cadeautje voor natuurfotografen.
De ongemakken zijn er natuurlijk ook, maar neem ik graag voor lief. De kleine landweggetjes hier in de Vogezen zijn met dit weer niet allemaal even goed toegankelijk. Daar waar niet geschoven wordt waag ik mij (als Nederlander van het platte vlak) niet graag. Maar zo’n weggetje levert wel de mooiste plaatjes.! Hoewel een geschoven weg (dit is mijn ’straat’) er ook nog wel fotogeniek uitziet.

Hier nog zes plaatjes van mijn dagelijkse ’straatje om’.

Dit zou een begin kunnen zijn van een nieuwe serie op Natuurgek of misschien wel in Grasduinen. Heb jij een leuk wandelrondje dat je fotografisch hebt vastgelegd? Stuur 1 of 2 (MAXIMAAL) representatieve beelden naar r.alblas@smm.nl. Als we er iets mee gaan doen vragen we natuurlijk de hele serie op.

Af en toe krijg ik wel eens de vraag ‘waarom woon jij eigenlijk in de Vogezen terwijl je bij Grasduinen werkt?’ Daar kan ik dan hele verhalen over gaan vertellen. Over rust, ruimt, natuur, dat soort dingen. Of ik kan het hebben over ‘zaken in perspectief zien’, in Amerika is het heel gewoon als je 600 kilometer van je werk af woont, maar omdat Nederland nou eenmaal zo klein is woon je hier met zo’n afstand dus gelijk in het buitenland. En met (2 x 6=) 12 uur reistijd per week ben ik net zoveel tijd kwijt als collega natuurgek Daniël die vanuit Zwolle (3×4=) 12 uur reist…
Maar goed, een beeld zegt veel meer dan 1000 woorden. Dus vandaar een -pretentieloos- reeksje beelden van mijn dagelijkse wandelrondje. Beginnend bij mijn huis. Vandaag deel 1, morgen deel 2.

Al jaren loop ik  met de gedachte om een keer naar de Morvan te gaan. Dit gebied in de Franse Bourgognestreek leek mij een echte Grasduinen-plek. Vorige week was het dan zover. Samen met fotograaf Vincent Munier (wie anders voor dit Franse natuurschoon) verbleef ik een aantal dagen in de zuid Morvan en mijn idee bleek te kloppen. Een lieflijke natuur,  nergens verpest door lelijke steden, veel stilte, fraaie uitzichten, duizenden kilometers aan idyllische wandelpaden en heel af en toe een terras waar je heerlijk kunt eten.

De Fransen hebben het gebied een beetje links laten liggen, veel Nederlanders hebben het echter ontdekt als een prettig bereikbare plek voor een tweede huis (dat is overigens minder leuk, want daar zitten dus een groot deel van het jaar de luiken dicht) of om een chambre d’hote te beginnen.

De mooiste plekken zijn door Munier vastgelegd. Je zult het in 2010 gaan zien in Grasduinen. Hier alvast een plaatje van mij. We zullen maar zeggen ‘gemaakt in de schaduw van de meester’.

Afgelopen week was ik met vakantie. In eigen land! Vier dagen Avignon, een fantastische stad als je -zoals ik- van kunst houdt. Inderdaad mijn tweede passie, natuur blijft nummer één. En om die reden kon ik het niet laten om op de terugweg aan mijn vrouw voor te stellen nog even door de Vercors te rijden. Nou ja, een heel klein reepje van dit grootste natuurpark van Frankrijk.

En wat was het weer geweldig. Na de Vogezen heb ik nu nog een wereldplek gevonden! Dit seizoen is helemaal top, omdat de beginnende herfstkleuren zo mooi passen bij de steile rotswanden. Mag ik alweer terug?

Mijn oma vond aronskelken iets voor op een begrafenis. Bloemen (de gecultiveerde versie) )die iets triests hebben en die dus niet mooi zouden zijn.

Rondom mijn huis stikt het van de wilde gevlekte aronskelken, en ik denk daarbij vaak aan mijn oma. Ze had een beetje gelijk. Als in het vroege voorjaar het stevige blad naar boven komt vind ik het erg mooi. Een beetje exotisch en toch past het hier wel in de Vogezen. Als dan de bloemen eenmaal gaan zetten valt het altijd een beetje tegen. Een beetje slapjes en al gauw verwelkt. (Overigens blijken er zich spannende dingen in die bloem af te spelen: de bloemen hebben geen nectar, maar lokken insecten met een sterke geur en vervolgens sluiten ze de insecten voor 24 uur op. Een dergelijke strategie van gijzeling wordt aangeduid met de term sapromyofilie.  De oppervlakte van de bloembladen is bedekt met een laagje olie waardoor het insect zo in de val glijdt.)

Enfin daar zie je dus weinig van. Maar de aronskelk is pas echt mooi als hij vrucht gaat dragen. Knetterend oranje-rode bessen in een stevige tros. Altijd weer een verrassing in het groen. Zover heeft mijn oma ze vast nooit zien komen….