Wolken, ik heb het al vaker over deze ijle gasten gehad, en doe het nu weer. Vandaag was ik op pad voor Verborgen Paden. Natuurlijk oefen ik dan ook af en toe mijn hobby uit en kijk omhoog. Toen zag ik deze fraaie veegwolken (Cirrus) die boven een bosje hingen. Nou ja, boven het bos, hoog erboven want deze wolken drijven op minimaal zes kilometer hoog. Hoe lieflijk deze blonde haarlokken er ook uit mogen zien, het zijn vaak voorbodes van minder weer. De wolken hebben wederom niet gelogen, want op het moment dat ik dit bericht maak, betrekt de hemel.

Veegwolken zijn voor wandelaars een veeg teken.

Om de snelheid van een dier in beeld te brengen kun je de camera ‘meetrekken’ met een rennende leeuw of vliegende ekster. Ik beheers die kunst niet, want ik heb het nog nooit gedaan. Tot ik in de tuin een slak voorbij zag kruipen. Ik dacht: een mooi oefenobject, die gaat niet zo snel.

Toch is het best lastig om slakkensnelheid in beeld te brengen, helmaal met een macro-objectief. Er was nog een complicerende factor. Ik lag op de grond en het begon steeds harder te regenen. Daardoor moest ik stoppen, maar dit is het voorlopige resultaat: jazeker, dat kan en moet beter hoewel ik het best een aardige foto vind geworden. Maar ik ga het zeker overdoen en als het lukt heb ik een foto die ik nog nooit elders heb gezien. Of kennen jullie Natuurgekkers wel een foto van een slak op topsnelheid?

Journalisten zijn niet meer dan doorgeefluiken, daarom houd ik dit niet langer voor me: ik heb een site gevonden die voor fietsers en wandelaars beter werkt dan Google Maps. Jazeker, dat kan. De site is van kaartenmaker Falk (www.falk.nl) en werkt snel. De kaarten zijn ook beter. Ook staan de fietsknooppunten erin vermeld. Goochel daarom niet langer met Google, maar ga lekker Falken als je een route wilt plannen.

Zondag zat ik in de auto met mijn nichtje H. van 8 jaar. Op de A50, tussen Hattem en Heerde, wordt een ecoduct aangelegd. In een stichtelijke opwelling legde ik uit dat een ecoduct er is om planten en dieren naar de overkant van de snelweg te helpen. Nichtje H. laat de woorden even bezinken en zegt: ‘Dat is toch wel aardig van ons, dat we dieren helpen de snelweg over te steken.’

Zo had ik het nog niet bekeken. Mensen zijn soms best aardig voor de natuur. 

Als wolkenfan (zie het wolkenverhaal in het aprilnummer van Grasduinen) beleef ik gouden tijden: iedereen praat namelijk over De Wolk. En de stap van fascinatie voor De Wolk naar de gewone wolk is klein. Als de ene wolk je grijpt, dan duurt het niet lang meer voordat de andere wolk je bedwelmt.

Collega Ellen Gabel kwam onlangs ook al enthousiast de redactie op met een usb-stick vol wolkenfoto’s. Zo zie ik het graag. Weer een volgeling erbij. Wolkenliefhebbers aller landen verenigt u via www.cloudappreciationsociety.org!

Ik woon tijdelijk aan de rand van de Veluwe, maar vreemd genoeg had ik in al die weken (hopeloos tijdgebrek door een aanstaande verhuizing) het bos nog nooit met de camera bezocht. Zaterdagavond was het heel even zover: ik verruilde het slagveld (ik bespaar u de details) van een flink ziek dochtertje  en vriendin (ze sliepen allebei eindelijk even) voor het slagveld van bomen in de Kroondomeinen.

Ik struinde rond bij Gortel. Dat bos daar heeft wel wat weg van het Speulderbos, alleen komt hier niemand. De zon daalde en ik vermoedde her en der zwijnen. Snel een foto maken, want ik moest natuurlijk weer naar huis voordat de dames wakker zouden worden. Klik, klik, klik … tringgggg. ‘Ben je al onderweg?’, vroeg een hese stem. Op de achtergrond klonk het gehuil van een wolf. Later bleek dat mijn dochtertje te zijn, die alweer enorm had gepoept.

De nacht die volgde was lang. Gelukkig scheen er een heldere, sikkelvormige maan.

Een van de drie gemaakte foto’s.

Vandaag heb ik een luchtig interview met Harry Geurts van het KNMI. Het gesprek is luchtig, want het gaat over wolken. Laat dat nou net een van mijn favoriete onderwerpen zijn. Ik vond dat de Grasduinen-lezer maar eens iets moest lezen over wolken. Want wolken heb je in alle soorten en maten en iedere wolk heeft zijn eigen verhaal. Kortom: wolken spreken de taal van de hemel. En in april heb je fraaie wolken boven het land, dus er is een actuele aanleiding.

Ik had als wolkenfan natuurlijk al eens wat gelezen over wolken en de mooiste vind ik de hoge wolken, de cirrus, ook wel veegwolken genoemd. In de voorbereiding ontdekte ik dat mensen die wolken kijken een naam hebben: nefologen, een nog nauwelijks gebruikte term. Maar om nu te zeggen dat ik nefoloog ben. Iedereen is toch nefoloog?  Wel moet ik bekennen dat ik een mooie wolk niet alleen bekijk maar ook fotografeer, voor in mijn wolkenarchief. Een soort wolkenverzameling dus. Het leuke (of rare) is: een wolkenverzameling is nooit compleet, want iedere wolk is anders. Mijn vriendin meent overigens dat dit het begin van wolkengekte is. Een luchtige gekte, dat dan weer wel.

Het boek Animal Life (ISBN: 9789052107745, € 59.95) bevat een uitgebreid hoofdstuk over het grootbrengen van jongen. Aangezien ik daar vandaag ook mee bezig ben (het mensje slaapt nu even), kijk ik eens even hoe andere dieren dat aanpakken. Tijgermannen doen in ieder geval niets, dat klinkt soms best aantrekkelijk. Bij keizerpinquins zijn het juist de mannetjes die het ‘huiswerk’ doen en jagen de dames. En zo bevat dit boek nog tientallen voorbeelden. Feit is dat het grootbrengen van jongen voor alle dieren hard werken is, daarin verschillen mensen dus niets van dieren. Gelukkig maar.

Oh, het mensje wordt wakker. Tijd voor voederen en een wasbeurt.

Voor Grasduinen maak ik maandelijks de boekenrubriek Lezen! Ik ben dol op die rubriek want daarin komen twee interesses samen: natuur en boeken. Vanaf deze maand heb ik er een pagina bij (nu dus 3), al was niet iedereen op de redactie 100 procent overtuigd van het nut daarvan.

Ik weet zeker dat ze dat vandaag wel snappen: want buiten is het nu een sneeuwjungle en wie op pad is, staat in de file of zit vast in de trein (wel een mooi leesmoment). Alleen de wandelaars genieten volop van dit spectaculaire sneeuwlandschap. Voor wie niet wil wandelen, blijf binnen en ga lezen. Bijvoorbeeld in dit boek: Onze spectaculaire planeet (ISBN 978 90 5956 316 2, € 29,95). Lees in ieder geval het hoofdstuk ‘De grote dooi’, met het verrassende weetje dat de Noordpool jaarlijks evenveel zonlicht krijgt als de tropen, alleen is het niet zo mooi verdeeld over het jaar.

Ik geef het onmiddellijk toe, het is puberhumor, maar wel geweldige puberhumor. Deze T-shirts zijn te koop via www.zazzle.co.uk. Voor de heren is er een T-shirt met de tekst I love great tits, maar die voor de dames Stop staring at my tits  is ook briljant. Leuke premie voor Grasduinen-lezers, want koolmezen zijn geinige diertjes.