Dat is toch ook wel ironisch: in Nederland wemelt het van de stukjes postzegelnatuur, maar een van de grootste natuurgebieden van Nederland krijgt een eigen postzegel. Terecht hoor, de schoonheid van het wad moet op welke manier dan ook worden verspreid: desnoods door postbodes.

Het thema van de zegel is ‘Waddenzee Werelderfgoed’. De zegel wordt uitgebracht ter gelegenheid van de Unesco werelderfgoed- benoeming van de Waddenzee en ter viering van het 45-jarig bestaan van de Waddenvereniging in 2010. Op de postzegel van 44 eurocent zijn de silhouetten te zien van vijf waddenzeebewoners: de zeehond, zeebaars, strandkrab, mossel en eidereend. De 56 silhouetten hebben afwisselend de kleuren donkerblauw en rood: de frisse kleuren van het logo van de Waddenvereniging.
De postzegel is ontworpen in opdracht van de Waddenvereniging door BBK Door Vriendschap Sterker uit Amsterdam. Het frisse gestyleerde ontwerp past goed in de Nederlandse ontwerptraditie. De postzegels zijn, zolang de voorraad strekt, verkrijgbaar bij de Collect Club in Groningen, via de Online winkel op www.tntpost.nl/collectclub en bij de reguliere verkooppunten.

Het kindeke Jezus werd heel lang geleden geboren in een tochtige stal, en dat was zo hartverscheurend dat wij tegenwoordig nog altijd Kerstmis vieren. En of je het geboorteverhaal nu gelooft of niet, het kerstfeest dwingt je ieder jaar toch weer tot bezinning. Bezinning leidt bij mij vaak tot schuldgevoel en daarom koop ik dat eenvoudig af.

Dat kan heel verantwoord en groen en zonder schaamte en netjes en zonder dat het kindeke zich omdraait in zijn kribbe: bijvoorbeeld door een stukje wad te adopteren. Via www.wadoptie.nl adopteer je al voor 5 euro per jaar een heerlijk stuk wad van vijf hectare. Wel doen hoor, want het wad is de kraamkamer van heel veel diertjes. Het is eigenlijk net zoiets als een kribbe, maar dan veel grootser en veel tochtiger en het is hartverscheurend mooi.

Het Westerstrand van Schiermonnikoog, dat om onbegrijpelijke redenen nog nauwelijks is geadopteerd.

Ik kampeerde dus op Schiermonnikoog (zie onderstaand bericht) en omdat dochter Mara de laatste drie ochtenden al rond 05.30 uur vrolijk aan de dag wilde beginnen, moest ik met haar op pad om te voorkomen dat ze mijn buurkampeerders wakker zou maken. Daar reed ik dan, in het vroege ochtendlicht door de duinen. Het was voor het eerst dat ik zag hoe magisch licht kan zijn. Zelden zo’n zacht licht gezien. Mara heeft er overigens niets van meegekregen, zij sliep dan alweer in in de wandelwagen.

Uitzicht over de duinen bij iets later ochtendlicht.

Vorige week op Schiermonnikoog geweest. Zeven dagen lang beetje zwerven over het eiland. Een bezoek aan het eiland levert vaak veel op: een frisse geest, een frisse blik, veel energie, mooie uitzichten en wat al niet meer.

In de gratis krant Over ‘t WAD las ik dat een bezoek aan de waddeneilanden nog iets oplevert: het verhoogt de zin in seks.

Lees meer »

Via de mail kreeg ik wat info over een hotel op Texel. Leuk verhaal, over 100 jaar glorie en ellende rond zo’n hotel Wie Texel een beetje kent: het ligt bijna aan het strand, in De Koog. Mooie plek, mooi uitzicht. Lees verder voor een stukkie Tesselse geschiedenis. Oh ja: Hotel Juliana is een mooie uitvalsbasis voor wie een paar dagen Slufter, Muy e.d. wil doen.

Lees meer »

Even twee dagen op mijn favoriete waddeneiland Schiermonnikoog geweest. Zaterdag met de avondboot heen en vandaag met de middagboot weer naar huis. Het strand aan de Noordzeezijde verandert per bezoek dat ik aan het eiland breng. Ook nu weer was het ‘groene strand’ qua sfeer totaal anders dan de vorige keer.

Lees meer »

Het reistijdschrift Traveler heeft in het jongste nummer een eilandentest staan. Maar liefst 522 experts hebben een lijst met 111 eilanden opgesteld, die de alsmaar groeiende toeristenstroom in goede banen weet te leiden. Op de lijst staan ook eilanden die zicht juist verslikken in de stroom toeristen.
Leuk voor Nederland (of juist niet?, nu komen er misschien nog meer mensen) is dat Texel op een gedeelde zevende plek staat, samen met de Araneilanden. Twee citaten uit het juryrapport:’Texel is een schoolvoorbeeld van duurzaam massatoerisme’.

Het strand bij de Cocksdorp bij de vuurtoren op Texel. Foto: Jaap Schaaf / ANP.

Lees meer »

In opdracht van de Stichting Waddenfederatie - het samenwerkingsverband van de vijf Wadden-VVV’s - is een online-onderzoek gedaan naar de kennis, perceptie en wensen van consumenten over de Waddeneilanden. ‘1038 mensen zijn ondervraagd’, aldus het persbericht.

De uitkomst is een nogal open deur en volgens mij al minimaal tien keer eerder geconcludeerd na onderzoek. De 1038 beoordeelden het wad positief vanwege de rust, de natuur en de zee. Verder wijst het onderzoek uit dat ‘83% van alle Nederlanders - of ze nu de wadden bezocht hebben of niet - de Waddeneilanden als (heel erg) positief beoordelen als bestemming voor een korte of lange vakantie. Slechts 4% heeft een negatief oordeel, de overigen hebben een neutrale houding.’

Rust, natuur en zee zijn de kracht van het wad.

Wel opmerkelijk vond ik dat van alle 5 de eilanden Vlieland als minst bekende parel wordt gezien. Grasduinen schrijft trouwens in mei over alle 5 de waddeneilanden (plus wandel- en fietsroutes!) en ik heb Vlieland daarvoor bezocht. Met de volgende zin uit het onderzoekrapport ben ik het wel eens: ‘Wellicht is Vlieland het best bewaarde geheim van Nederland.’ Dat ‘wellicht’ mag van mij geschrapt worden.

Een e-mail van een lezer:

Beste Grasduinen,
Met veel plezier lees ik weer oude nummers van Grasduinen door. In een van deze edities was ergens te lezen dat zwarte reeën heel weinig voorkomen. Gister las ik in het decembernummer van vorig jaar dat, behalve op Ameland geen reeën voorkomen op de waddeneilanden.
Dat klopt niet. Bijgevoegde foto heb ik vorig jaar op Terschelling gemaakt. Dat de foto onscherp is heeft verschillende redenen. Een daarvan is dat de foto om tien over zes in de ochtend is gemaakt in een nog erg schemerig licht. De andere reden is dat ik van pure opwinding bij het zien van een bruine en zwarte ree mijn camera niet meer stil kon houden. Het zwarte dier is trouwens nog schuwer dan de bruine. Op het moment dat ik ze beide zag lagen ze samen op de grond, tussen de takken. Het zwarte reebokje was meteen in de benen toen ze mij in de gaten hadden. Keek een keer om en liep toen weg, maar van de bruine kreeg ik nog een kans om een tweede foto te maken. Kunt u zich voorstellen dat ik op mijn benen stond te trillen?
Van deze ontmoeting op Terschelling ben ik de hele verdere dag onder de indruk gebleven en nu ik er weer over schrijf kan ik weer blij worden.

Vriendelijke groet, Laura Hiemstra.



Ps. Ik weet het, uit de foto is op geen enkele manier af te leiden dat hij op Terschelling gemaakt is, maar dat moet u dan maar van mij aannemen.

Naschrift redactie Grasduinen: we geloven u tot het tegendeel is bewezen.

naar Leeuwarden om met de vormgevers van MAS Communicatie en met Hans Revier (hoofdredacteur WADDENmagazine) en Roy Vrouwenvelder (fotograaf WADDENmagazine) het nieuwe nummer van het WADDENmagazine door te spreken. Welke foto’s gaan we gebruiken, hoe zien de nieuwe rubrieken eruit, wat willen we op de cover - dat soort zaken bespreken we. Het resultaat ligt half maart bij alle leden van de Waddenvereniging op de mat.
Is dat leuk? Ja, ik vind het echt leuk om mijn bladenmakerskennis en -kunde door te geven aan organisaties zoals de Waddenvereniging! En een groot voordeel van dit werk voor de Waddenvereniging is voor mij: ik hoor nog eens wat (of wad, om een flauwe letterspeling te gebruiken).
Het thema van het komende WADDENmagazine is WERELDERFGOED. (Zoals je misschien weet: het kabinet heeft besloten het waddengebied aan te melden als werelderfgoed. Daar is wel een nummer over te vullen: de voor- en nadelen; het standpunt van de Waddenvereniging; wat vinden de boeren; is het een enorme kans voor de waddeneconomie; wordt het gebied straks een internationale toeristische trekpleister; hoe profiteert de natuur hiervan et cetera).

een mooie waddenfoto, ingestuurd door Hilda Boritius, zie www.grasduinen.nl