Zo begint het persbericht: ‘Nog nooit was het herkennen van mossen zo eenvoudig. Uit ervaring weten de auteurs dat de meeste mossoorten goed zijn te herkennen met behulp van foto’s. Hierin voorziet de Fotogids Mossen dan ook ruimschoots. Met prachtige full color foto’s zijn maar liefst 601 soorten en variëteiten te onderscheiden. In totaal worden 721 soorten behandeld. De niet afgebeelde soorten worden kort beschreven.’

Inderdaad bijzonder boek, zeker voor fotograferende mossenfans een must.

Details voor in de boekhandel: ISBN: 9789050113120. Prijs € 49,95.

Vandaag had ik het voorrecht om aanwezig te zijn op een netwerkdag voor natuurbeheerders om kennis uit te wisselen over de kievietsbloem. Kort gezegd: dit was een kievietsbloementop waar veel kennis over dit plantje was samengebald. Interessante dag, vooral door de mooie verhalen van kievietsbloemenkenner Albert Corporaal.

Het beheren van dit bolgewasje heeft nogal wat voeten in aarde: het houdt van overstromingen, het is afhankelijk van hommels voor de voortplanting en het houdt weer niet van mest. Weidevogels houden weer wel van bemeste graslanden, dus dat botst af en toe. Daar ging het onder meer over. Het verhaal lees je in Grasduinen.

Talloze zeldzame kievietsbloemen in natuurgebied De Brommert bij Hasselt.

Op de cover van de nieuwste Grasduinen staat de kreet ‘Lentekriebels’. Nou, dat vind ik wat zachtjes en voorzichtig uitgedrukt. Een kriebel is niet zo hinderlijk, daar kun je prima mee leven. Een kriebel mist noodzaak. Daarbij, die lentekriebels ontstaan volgens mij pas als het al min of meer lente is. Maar hoe dat precies zit, staat netjes uitgelegd in Grasduinen.

Maar ik wil niet meer wachten op het voorjaar. Daarom lanceer ik de kreet: ”Wij willen lente!’ Want volgens mij smacht Nederland naar krokussen, sneeuwklokjes, een waterig zonnetje en het eerste terrasje.

Collega Paul blogt af en toe ook. Hierbij zijn bijdrage

Soms krijg je een nieuwe soort zomaar op een presenteerblaadje. Grasduinen-redacteur Paul Böhre kreeg afgelopen vrijdag een telefoontje van een abonnee uit Capelle aan de IJssel, Willy Heilker. Samen met haar man en andere enthousiaste vrijwilligers beheren zij een kleine heemtuin, schuin tegenover de plaatselijke kinderboerderij. Zij meldt enthousiast dat er in ‘hun’ tuin iets heel bijzonders aan de hand is: een explosie van inktviszwammen, normaliter een zeldzame paddenstoelensoort. ‘Het zijn er tientallen, we hebben al veel mensen op bezoek gehad!’

 

Samen met paddenstoelenkenner en –fotograaf Jan Meijvogel ging ik maandagmiddag op bezoek. En inderdaad, al direct langs het eerste pad zien we enkele duivelseieren met daarin verpakt inktviszwammen liggen. En verderop in de tuin staan inmiddels uitgegroeide exemplaren, zo’n 10 tot 15 stuks. Ongelooflijk. En dat is nog niets alles. Trots laten de Heilkers ons hun andere, soms zeldzame paddenstoelenaanwinsten zien: onder andere roze inktzwammen (‘net hondenpikkies’!’), de zalmzwam (nieuw voor Jan Meijvogel, en dat is ook bijzonder!), melksteelmycena, reuzenchampignon, stijfselzwam, grote stinkzwam en de oranjerode stropharia.

 

 

Dit is nog maar het topje van de ijsberg. We vinden nog veel meer soorten. Hoe dit zo is gekomen is een klein raadsel, maar het komt wellicht door de vele verschillende soorten hout en strooisel die zijn verwerkt in de heemtuin, in combinatie met een perfecte vochtigheidsgraad. Meijvogel: ‘Ik zag het al meteen, als paddenstoel zou ik graag op dit stukje grond willen wonen!’. Heilker: ‘En dan te bedenken dat het op de planning stond als parkeerplaats voor de kinderboerderij. Dat hebben we mooi voorkomen. Het is nu een paddenstoelenreservaat.’

Bezoekadres: ’s Gravenweg, schuin tegenover nummer 327.

Op de redactie komt bijna dagelijks wel een natuurvraag binnen. Helaas weten wij ook niet alles en soms spelen we de vraag door, bijvoorbeeld deze van Marja de Rode uit Groningen:

Vanochtend vond ik in het bos(je) waar ik vaak de hond uitlaat zulke rare eikels. Alle bomen hadden ze en andere jaren zitten er altijd hele gewone aan. Kunt u mij vertellen wat er mee aan de hand is?

Dit antwoord kregen we van Johan Loermans van de Bomenstichting:

Het is een knoppergal (agame generatie) op de eikel van de zomereik (Quercus robur) veroorzaakt door de agame generatie van de galwesp Andricus quercuscalicis (Burgsdorff, 1783). Er zijn wel 80 soorten gallen die op de zomereik kunnen voorkomen, vaak veroorzaakt door (gal)wespen.

Voor Grasduinen werk ik aan een vergelijkingstest over veldgidsen voor paddenstoelen. In een van de gidsen (Welke paddenstoel is dat?) staat bij de groene perenvezelkop: ‘Geur speelt een belangrijke rol bij het op naam brengen van vezelkoppen. De meeste soorten ruiken naar sperma, maar diverse andere soorten ruiken naar bloemen, vis, wijn of peren. Het is duidelijk: paddenstoelen determineren vereist levenservaring.

“Ja lieve mensen, ook dieren hebben liefde nodig…” een bekende uitspraak van de oude Willem Duys. In zijn nadagen verdiende hij (of zijn voice over?) er nog een centje mee door dat in een commercial voor dierenvoer te roepen.
De uitspraak schiet mij regelmatig door het hoofd als er weer eens wat gedoe is rond jacht, of zeehonden, of nertsen of welke dieren dan ook. (Gek dat het me nooit te binnen schiet als ik een mug mep.) MAAR - en nu ben ik waar ik wezen wil - LIEVE MENSEN, OOK BOMEN HEBBEN LIEFDE NODIG. En gelukkig krijgen ze die van o.a. VARA’s Vroege Vogels! Lees onderstaand persbericht vol goed nieuws.

(deze fraaie foto - zie www.grasduinen.nl is van Niels Zandvliet. Titel: boom)

Lees meer »

Waarom precies weet ik niet, maar ik ben dol op boeken. Strips, gedichten, romans, atlassen, naslagwerken, nou eigenlijk alles wel waar letters in staan en waar een kaft omheen zit. De letterliefde is ooit begonnen en nooit meer weggegaan.
Voor Grasduinen maak ik maandelijks de rubriek Lezen! Voor die rubriek volg ik wat er verschijnt bij uitgeverijen over wandelen, natuur enzovoort. Lekker betaald door catalogi bladeren op zoek naar boeken. En zijdeling zie ik allerlei andere titels die fraai zijn maar niets met natuur hebben te maken.
Vandaag zit ik thuis, na al heel wat leesuren in de trein, te snuffelen in dit boek over vegetatiegeografie. Klinkt misschien wat suf, totdat je gaat lezen.

Lees meer »

Ik dacht dus dat ik het dit jaar had gemist: bloeiende heide. Nou niet dus. Vandaag sprak ik tijdens een wandeltocht van Anloo naar Rolde een beheerder van een schaapskudde. Volgens hem kwam de heide nu pas, hoewel matig, in bloei.

En waarom bloeit de heide zo zwakjes paars?

Lees meer »

Al een tijdje loop ik op Natuurgek wat te zeuren over het op naam brengen van planten. Dat het nogal lastig is enzo. Het doet me goed dat de ‘boys van Floron’ (zoals ze intern bij Grasduinen worden genoemd) het ook niet altijd eenvoudig vinden. Voor de duidelijkheid: Floron verzamelt informatie over alle wilde planten in Nederland. Aangezien Grasduinen samenwerkt met Floron stuurde ik ze gisteren een foto van een plant (zie foto) waarvan ik de naam niet wist.

Deze mailwisseling ontstond onder de Floronboys:

Lees meer »