Maura Klumper laat weten wie haar favorieten zijn van de Wild Wonders of Europe tentoonstelling in Den Haag.

Ook ik ben op de valreep naar Den Haag geweest en ik ben blij dat ik alles nog heb kunnen bewonderen.
Zoveel mooie foto’s en dan moet je voor jezelf bedenken welke er voor jou uitspringen.
Ik heb ook het boek gekocht om alles nog eens op mijn gemak te kunnen bekijken en er staan nog veel meer prachtige foto’s in.

Nummer 1….. Muskusossen van Vincent Munier, zo ongelofelijk hoe hij in staat is om onder zware omstandigheden zulke beelden kan maken. Daar heb ik diep respect voor.
Nummer 2….. Ruben Smit met zijn heidelibel. Heel mooi hoe je nog de waterdruppels in de vleugels kan zien. Het gebrek aan kleur versterkt de foto.
Nummer 3…..De paardenhaartaailing van Bence Mate. De eenvoud en de rust die deze foto uitstraalt vind ik heerlijk.

Mooie keuze Maura!

De tentoonstelling is overigens verlengd tot 12 september…

Soms ben ik gewoon ergens ongenuanceerd tegen (of voor). ‘Principes’ heet dat geloof ik.

Een mooi voorbeeld is de bontindustrie. Een achterhaald instituut sinds de tijd waarin we  ons eigen kostje bij elkaar moesten jagen en in een berenvel rondliepen…

Notabene Israel -een land waar zachtzinnigheid nou niet altijd hoog in het vaandel staat- heeft binnenkort de kans om bontproductievrij te worden. En daar kun jij bij helpen! Teken hier. Ik heb het al gedaan.

Ik weet niet precies waar het is misgegaan (of juist alles toch nog goed is gekomen), maar zaterdagavond zat ik niet in het cafe, maar wandelde  ik door de Wieden voor Verborgen Paden. Ik liep het Kiersche Wijdepad, na een tip van fotograaf Roel Hoeve. Roel zei dat het mooi was daar en als Roel iets zegt, klopt het eigenlijk altijd. Dus ik naar de Wieden. Het was inderdaad mooi. Erg mooi. Waarom? Dat lees je wel in Grasduinen.

Iets minder was de hoeveelheid muggen. Sinds ik via collega Gemma (die in de augustuseditie een lezenswaardig verhaal over de mug schreef) weet dat muggen niet steken, maar zich een weg door de huid heen zagen met zaagtanden, bekijk ik de diertjes met andere ogen. Overigens verandert de hoeveelheid jeuk die ik nu heb niet door deze kennis. Afijn, laat je niet weerhouden door wat muggenmamma’s, die worden gedreven door nesteldrang. Doneer wat bloed en je helpt een hoop muggenkindjes ter wereld komen, want je bloed wordt gebruikt om eitjes te leggen. In feite was ik in de Wieden ongevraagd een donor. Ik had al twee bloedjes van kinderen, nu heb ik er straks ook nog een heleboel bloedjes van muggen bij.

Ruim zesenzestig jaar geleden, op 13 mei 1944, schreef Anne Frank in haar later wereldberoemd geworden dagboek over de witte paardenkastanje naast Het Achterhuis. ‘Onze kastanjeboom staat van onder tot boven in volle bloei, hij is vol met bladeren en veel mooier dan verleden jaar.’
Vandaag is de boom, die jaren geleden al was aangetast door de dikrandtonderzwam, bezweken door de harde wind. De kastanje kwam in 2007 in het nieuws, toen de gemeente Amsterdam de zieke boom wilde kappen.Een speciale actiegroep werd in het leven geroepen. Met succes: voor de boom werd een ingenieuze stalen stellage gebouwd, waardoor hij naar verwachting nog zo’n vijf tot vijftien jaar zou kunnen blijven staan. Daarbij was blijkbaar geen rekening gehouden met een flinke storm…
Gelukkig is de boom, die halverwege de negentiende eeuw werd geplant,, niet in de richting van het Anne Frankhuis gevallen. Wat er met de gevelde boom gaat gebeuren, is nog onduidelijk. Voorbijgangers schijnen al stukjes boom als souvenirtje mee te nemen…

De paardenkastanje in april 2008, toen de stalen stellage werd gebouwd
Foto: ANP/Cynthia Boll

De natuurfotofestivals komen er weer aan. Met name rondom de Duitse  GDT en de Britse WPY festivals hangt dit jaar een extra grote spanning. Want ‘de kluit belazeren’ is onder natuurfotografen gemeengoed aan het worden, zo lijkt het. Daarom werd de WPY winnaar van 2009 zelfs gediskwalificeerd maar ook de GDT winnaar (deze dus:) was onderwerp van discussie. Was de dode geit waarin de fotograaf zijn camera heeft geplaatst hier op een natuurlijke wijze terechtgekomen?, en meer van dat soort vragen. De GDT heeft aanvullend onderzoek gedaan en heeft besloten deze winnaar wél te handhaven.

Je zult maar jury zijn bij 1 van deze 2 festivals. Dan is de druk wel heel zwaar om met een ‘onberispelijke’ winnaar voor de dag te komen. Maar ja, saaie ‘altijd goed foto’s’ moeten ook niet gaan winnen. Ben benieuwd……

Grauwe kiekendieven hadden ze al, bruine ook, maar nu heeft ook de zeldzame blauwe kiekendief Oost-Groningen ontdekt. Op deze grauwe dag een mooi lichtpuntje voor roofvogelliefhebbers. Er zijn twee nesten: een met 2 jongen en een nest met 4 jongen. Over boeren en natuurbeheer wordt nog wel eens negatief gedaan, maar in dit geval is dat niet terecht: dankzij het akkerrandenbeheer van de boeren kan de blauwe kiek zich wellicht staande houden in Nederland.

Blauwe kiekendief

Baltsende blauwe kiekendieven

De foto’s zijn van Hans Hut.

Tot eind augustus kun je nog naar de geweldige natuurfototentoonstelling van het project Wild Wonders of Europe in Den Haag. En wij van Grasduinen willen graag weten wat jij de beste foto vindt.

Wouter van de Weerd bezocht de tentoonstelling en maakt deze overwegingen en eindconclusie:

Al kijkende had ik de oproep van Grasduinen en Natuurgek in gedachte: wat is de beste foto?

Ineens voel ik me dus net een jurylid van een fotowedstrijd en bedenk: is de beste foto nu gewoon degene die ik het mooist vind? Of is de beste de foto die –volgens mij- ook veel moeite heeft gekost om ‘m te maken? Of is de beste foto juist die foto die technisch het beste is?

De foto van Peter Cairns -met visarend, vis en waterdruppels- roept meteen mijn bewondering op. En daarnaast de vraag hoe hij ooit exact op het juiste moment en vanaf de juiste locatie zo’n technisch goede foto heeft kunnen maken.

En de foto van Sven Zacek van de wilde zwijnen met de witte ‘sneeuwtoeten’ roept meteen een glimlach op.

Maar uiteindelijk kies ik toch voor de foto van Sandra Bartocha, van de orchideeën in Italië

Deze is wat mij betreft het meest origineel qua compositie: het lijken bijna twee aparte, losstaande foto’s, maar toch vormen ze door de achtergrond en de licht-cirkels één geheel. Je ziet dat deze foto niet zo maar even genomen is, en ook niet puur afhankelijk was van -toevallig- het juiste moment.

En daarom wat mij betreft ‘de beste’ van de 100 foto’s!

Zo begint het persbericht: ‘Nog nooit was het herkennen van mossen zo eenvoudig. Uit ervaring weten de auteurs dat de meeste mossoorten goed zijn te herkennen met behulp van foto’s. Hierin voorziet de Fotogids Mossen dan ook ruimschoots. Met prachtige full color foto’s zijn maar liefst 601 soorten en variëteiten te onderscheiden. In totaal worden 721 soorten behandeld. De niet afgebeelde soorten worden kort beschreven.’

Inderdaad bijzonder boek, zeker voor fotograferende mossenfans een must.

Details voor in de boekhandel: ISBN: 9789050113120. Prijs € 49,95.

Leuk initiatief van de Steenuilenwerkgroep Oisterwijk: schrijf een gedicht over de steenuil en stuur deze op. Op hun site schijnt (ik kon het niet zo snel vinden) meer informatie te staan. Dit mailen ze in ieder geval:

Stuur tot 30 augustus je beste, mooiste, leukste of droevigste gedicht in over de steenuil, en win een mooie poster! Laat je inspireren door een prachtig broedgeval, jonge steenuilen die verdrinken of anderzijds verongelukken, zijn prachtige oogopslag, zijn opgewonden gedrag, enz enz.

De foto komt van hun website en is van Jan Wolfs.