Wij willen lente!

4 February 2010 door Daniël

Op de cover van de nieuwste Grasduinen staat de kreet ‘Lentekriebels’. Nou, dat vind ik wat zachtjes en voorzichtig uitgedrukt. Een kriebel is niet zo hinderlijk, daar kun je prima mee leven. Een kriebel mist noodzaak. Daarbij, die lentekriebels ontstaan volgens mij pas als het al min of meer lente is. Maar hoe dat precies zit, staat netjes uitgelegd in Grasduinen.

Maar ik wil niet meer wachten op het voorjaar. Daarom lanceer ik de kreet: ”Wij willen lente!’ Want volgens mij smacht Nederland naar krokussen, sneeuwklokjes, een waterig zonnetje en het eerste terrasje.

krokussen


Een dierenleven

4 February 2010 door Daniël

Het boek Animal Life (ISBN: 9789052107745, € 59.95) bevat een uitgebreid hoofdstuk over het grootbrengen van jongen. Aangezien ik daar vandaag ook mee bezig ben (het mensje slaapt nu even), kijk ik eens even hoe andere dieren dat aanpakken. Tijgermannen doen in ieder geval niets, dat klinkt soms best aantrekkelijk. Bij keizerpinquins zijn het juist de mannetjes die het ‘huiswerk’ doen en jagen de dames. En zo bevat dit boek nog tientallen voorbeelden. Feit is dat het grootbrengen van jongen voor alle dieren hard werken is, daarin verschillen mensen dus niets van dieren. Gelukkig maar.

al

Oh, het mensje wordt wakker. Tijd voor voederen en een wasbeurt.


Over groothoekfotografie

3 February 2010 door René

In een vorig bericht plaatste ik de reactie van Wouter van de Weerd op het diskwalificeren van de winnaar van de Wildlife Photographer wedstrijd. En passant wed in dat stukje ook nog even de macrofotografie van Stefano Unterthiner en Marco de Paauw bekritiseerd. De groothoekfotografen zouden een te grote verstoring veroorzaken. Van de Paauw hierbij een (ingekorte) reactie:

“Groothoekfotografie is een aparte, tijdrovende tak binnen de natuurfotografie. Om een goede foto te maken ben ik soms maanden bezig om het juiste moment te vangen. In deze tijd ben ik dus niet bezig met fotograferen, maar met het creëren van een situatie waarin het dier dat ik fotografeer mij volledig vertrouwt en aan mijn aanwezigheid gewend is. Op dat moment is er dan ook geen sprake meer van enige verstoring van de natuur. Een voorbeeld; de afgelopen maanden ben ik bezig geweest met een groothoek opname van een kwak. Nog geen week geleden is het mij gelukt om deze vogel mooi te fotograferen. De kwak is zo op zijn gemak in de buurt van mijn camera dat hij boven op mijn fotokastje slaapt. Ik weet dus 100% zeker dat hier geen sprake is van verstoring. Ik vind het dan ook zeer spijtig dat sommige personen, die totaal niet weten op welke manier ik te werk ga, hun mond de vrije loop laten, omdat zij denken te weten dat deze manier van fotografie verstorend is.  Dit is alleen in het geval als je niet weet waar je mee bezig bent!

Natuurlijk is het van belang dat een ieder die natuurfotografie beoefent, of dit nu beroepsmatig is of op hobby niveau, zichzelf moet afvragen of hij/zij wel op de juiste en verantwoordelijke manier te werk gaat. Ik persoonlijk heb er totaal geen problemen mee om een vogel te voeren met een vetbolletje om hem vervolgens te kunnen fotograferen.

Wat betreft de wolvengroothoekfoto’s:  Deze groep wolven leeft in gevangenschap. Ik heb de wolven dus helemaal geen maanden hoeven te voeren om ze zo dichtbij mogelijk te krijgen. Maar ook al zijn ze dan gewend aan mensen, het zijn en blijven wolven. Dus ook deze opname is niet zomaar tot stand gekomen. De eerste keren dat wij bij deze wolven kwamen werden we met ontblote tanden begroet. Dan moet je als natuurfotograaf op een zeer zorgvuldig manier te werk gaan. Stapje voor stapje probeer je het vertouwen van deze dieren te winnen. Nadat de dieren je niet meer zien als indringer van hun territorium ontstaat er een bepaalde band tussen jou en de wolven. Om een groothoek opname van een wolf te maken dien je het dier met uiterste respect te behandelen. Je kunt het je niet veroorloven om dit respect niet te hebben, want dan gebeuren er ongelukken. Maar of het nu om een wolf of om een roodborstje gaat, iedere natuurfotograaf wordt geacht op een respectvolle en verantwoordelijke manier met de natuur om te gaan. Iets wat ik van mijzelf zeker kan zeggen. “

De wolvenfoto van Marco de Paauw:63


Reacties op jokkebrok

29 January 2010 door René

De winnende foto van de Wildlife Photographer of the Year die uiteindelijk is gediskwalificeerd houdt de gemoederen bezig.

Martijn de Jonge vraagt zich bijvoorbeeld af wat de reactie van Vincent Munier zou zijn. De Franse fotograaf jureerde de middensectie van de Wildlife Photographer wedstrijd, dat wil zeggen dat hij samen met een 6-tal andere juryleden  uit zo’n 15000 beelden selecteerde om er vervolgens 800 door te zenden naar de finale jury.

Vincent vindt het net als alle andere fotografen natuurlijk een goede zaak dat de wedstrijdorganisatie zo kritisch is. En dat er goed gehandeld is in deze zaak.

Wouter van de Weerd vraagt zich al een tijdje af of het wel de goede kant opgaat met de natuurfotografie. “Enerzijds verbaas ik me erover hoeveel (bijna) winnende foto’s gemaakt zijn door lokvoer te gebruiken. Alle commotie om de “bitterballen-vossen” heeft dus nog niet bijgedragen om dit soort fotografie uit te bannen. Hoewel het moeilijk of niet te controleren is, zou ik het een goede zaak vinden als bij foto-wedstrijden de voorwaarde wordt opgenomen dat er geen gebruik mag zijn gemaakt van lokvoer voor het maken van de foto.”

Maar ook het artikel in de Grasduinen over groothoek-fotografie vindt hij een slecht voorbeeld. “Zonder kanttekeningen wordt beschreven hoe je in een aantal weken het vertrouwen van een groep wilde wolven kan winnen, zodat je ze van zeer dichtbij (liggend!) kan fotograferen met een groothoeklens. Of hoe een vos gewend raakt aan de aanwezigheid van een fotograaf. Of hoe een roodborst verstoord wordt door een kastje met foto-apparatuur in een boom op te hangen en daarin vervolgens constant de gemaakte foto’s te bekijken. Stel dat slechts 1 procent van de Grasduinen-lezers dit voorbeeld allemaal gaan volgen, dan zou dit toch een enorme ongewenste verstoring met zich mee gaan brengen!”

Kijk, dat zijn nou de kritische lezers die Grasduinen nodig heeft! Overigens heeft Wouter blijkbaar niet gezien dat er in het artikel wel degelijk een kanttekening is geplaatst bij groothoekfotografie. Omdat het zeker verstorend kan werken.

Het is aan iedere respectabele fotograaf om voor zichzelf de grenzen te bepalen. Voor de één is dat absoluut geen lokvoer, voor de ander is dat een bescheiden, niet frequente hoeveelheid. Grasduinen respecteert beide opvattingen.

We blijven alert op mensen die over de schreef gaan en we blijven handreikingen geven hoe je wel verantwoord te werk kunt gaan.

Foto: deze keer maar niet, anders moet ik weer die jokkebrok tevoorschijn halen!


WILD WONDERS OF EUROPE: Linda Pitkin duikt bij zuid Corsica

27 January 2010 door René

De Britse onderwaterfotografe Linda Pitkin neemt voor Wild Wonders een duik in de Middellande zee op zoek naar de bruine tandbaars.

“We zijn in in de buurt van Bonifacio op zuid Corsica, en het waait. Ik word bijna van mijn sokken geblazen. Duiken zit er op deze eerste dag van mijn Wild Wonders missie niet in. Samen met mijn man en duikgenoot Brian ben ik op deze plek om de oversteek te maken naar de Lavezzi eilanden.

Hopelijk zal dat morgen wel lukken. Ik ben als onderwater fotograaf gebonden aan het aantal duiktochten dat ik tijdens mijn verblijf vanaf de boot kan maken.

De volgende ochtend ligt onze boot de Galiote in de haven te wachten, tot de woelige zee wat rustiger zal worden. ’s Middags kunnen we inderdaad vertrekken naar de Lavezzi eilanden en de eerste duik maken. Günther, de kapitein, gaat voor anker in een rustige baai. Volgens hem moet ik hier het dier van mijn missie, de bruine tandbaars, kunnen vinden. Ik heb al over de hele wereld gedoken maar nog nooit in de Middelllandse zee, het is een groot avontuur voor mij.

Als ik voor het eerst onderwater ben gegaan ben ik teleurgesteld. Niets te zien! Maar plotseling zie ik een bijna verstopte tandbaars en even later nog één! Ze zijn een beetje bang voor mij, maar dat verandert snel in nieuwsgierigheid. Het zijn flinke exemplaren, zo’n 60 centimeter groot. Ik gebruik mijn 10-17 zoomlens om ze vast te leggen. De eerste bruikbare platen zijn gemaakt, hoewel het water wel wat troebel is. Dat komt door de stevige wind die het bodemzand in beweging heeft gebracht.lpi_02thumbnail

Als de Galiote verhuist naar een volgende baai zwemmen de andere (toeristen) duikers mee. Fotograferende duikers zoals Brian en ik gedragen zich doorgaans anders dan gewone duikers. Wij blijven liever langer op één plek. Zeker als we ‘beet’ hebben. Het gevolg is dat wanneer wij eindelijk boven water komen de boot nergens te zien is. Uiteindelijk vindt kapitein Günther ons en haalt ons op. We overnachten aan boord van de Galiote.

De dag erna gaan we duiken bij Perduto, in de hoop barracuda’s te zien. We vinden ze op de verwachte plek! Een beschutte plek met veel minder stroming dan in het omringende water. Om er te komen moeten we ploeteren door een sterke stroming waarbij je jezelf moet vast houden aan de rotsen om niet meegesleurd te worden. Mijn handen zijn flink gehavend door de scherpe rotsen. Een andere fotograferende duiker heeft zijn toestel thuisgelaten vanwege de sterke stroming. Maar ik zet door!inc-get-large-1aspx

De barracuda-school blijkt uit zo’n 50 tot 100 exemplaren te bestaan. Indrukwekkend! Ik probeer de schaarse tijd hier onder water zo goed mogelijk te benutten en blijf foto’s maken.

Als ik boven kom is de stroming zo sterk dat ik aanvankelijk niet op de boot kan komen. Uiteidelijk worden we met een kleine zodiac gered. Die middag lukt het vanwege de stroming helaas niet om de meest beroemde bruine tandbaarsplek, Merouville (wat letterlijk tandbaars-stad betekent) te bereiken. We bezoeken daarom dezelfde baai als gisteren en ik zie wederom twee buine tandbaarzen.

De dag erna kunnen we gaan duiken bij Merouville, maar er blijkt net een boot met 40 duikers te liggen. Daarom kiezen we een andere plek, waar je niet constant mensenbenen in je vizier hebt.

Als we ’s middags alsnog naar Merouville willen blijkt er weer te veel wind te zijn, helaas1. We kiezen dus maar voor een baai in de luwte waar je prachtige sponzen en zoantharia anemonen kunt vinden.inc-get-largeaspx

Een nieuwe dag. Aanvankelijk staat er zo’n sterke stroming dat duiken bij Merouville onmogelijk is. Wat een teleurstelling! Maar later proberen we het nog een keer. Er blijkt nog maar weinig stroming te zijn. Dus het lukt! De bruine tandbaarzen zijn geweldig! Ze begroeten kapitein Günther als een oude bekende en blijven de hele tijd bij ons. We duiken naar zo’n 30 meter diepte. Na een half uur moeten we helaas terug. Met nog twee dagen te gaan hoop ik op nog zo’n buitenkans.”


Warm, koud, warm, koud

26 January 2010 door Daniël

Net op de dag dat Nasa meldt dat 2009 het op een na warmste jaar ooit was (althans, sinds ze dat keurig bijhouden in boekjes), stond ik buiten in de knisperende kou. Ik liep het Paddenpad bij Wapenveld voor de rubriek Verborgen Paden en onderweg had ik het steeds warm, koud, warm en weer koud. Geen griep hoor, maar ik moest foto’s maken en dan koel je razendsnel af.

petrea

Stoeiend met stramme vingers vroeg ik mij af: hoe doen die koene sneeuwridders Vermeer en Munier dat toch? Ik bedoel, in de gebieden waar zij zijn is geen horeca en het is er nog veel kouder dan hier. Waarschijnlijk hebben zij het ook gewoon koud, alleen zijn ze dat thuis weer vergeten bij het zien van al die fraaie beelden. Want dat is het raadselachtige aan kou: eenmaal binnen vergeet je snel hoe koud kou buiten kan zijn.


Merkwaardige tip

26 January 2010 door René

Het tijdschrift Landleven heeft ‘iets’ met natuur. Maar wat dat precies is vraag ik me af, gezien de merkwaardige tip die in hun laatste editie staat:

Heeft u alles al geprobeerd om mollen te verjagen? Probeer dan eens carbid. Misschien heeft u nog wat over van oud en nieuw. (hmm, tuurlijk).

Graaf een paar gaten ter hoogte van de hoofdgang van de mollen en plaats er brokjes carbid in. Giet een scheutje water bij het carbid. Hierdoor komt acetyleengas vrij, dat de mollen verjaagt. (OK, dat kan). De mollen kunnen er ook door stikken. (Pardon?)

Ik zal de redactie van Landleven eens vragen wat ik tegen al die vossen in mijn tuin moet doen. vos

foto Vincent Munier


Na heel lang wachten is die er dan eindelijk …

22 January 2010 door Daniël

vg-europese-zoogdieren… de veldgids Europese zoogdieren. Vijf jaar later dan gepland. Of de gids goed is, daarover hakt mijn collega Paul Bohre een knoop door in de boekenrubriek ‘Lezen!’ van Grasduinen.

Wat biedt de Veldgids Europese Zoogdieren: veel informatie over herkenning, lichaamsbouw en schedels, leefwijze en tips voor waarnemingen. Daarmee is de gids tevens een prima blader- en naslagwerk voor iedere natuurliefhebber, aldus de makers.

Even wat getallen: 368 p., 12,5 x 21 cm, genaaid gebonden, full colour met talloze tekeningen, kaartjes en foto’s. ISBN: 978 90 5011 260 4. Prijs: € 32,95.

Eerste indruk: gedegen gids, maar hier en daar zijn de illustraties wel heel klein. Van het weekeinde maar eens wat dieper in dit langverwachte boek duiken.


Een jokkebrok

20 January 2010 door René

imageEerder schreef ik al over de twijfel die ontstaan was bij de winnende foto van de Wildlife Photographer of the Year wedstrijd. De organisatie van de wedstrijd stelde een onderzoek in en heeft vandaag zijn conclusies bekend gemaakt. En die zijn niet mals!!!!

Op de foto blijkt een soort circusdier te staan dat een kunstje uitvoert en dus geen wilde wolf. Een doodzonde in deze prestigieuze wedstrijd!

De maker, José Luis Rodríguez, ontkent.

Hier kun je er alles over lezen.

Ik hoop dat we dit bij de Grasduinen Natuurfotowedstrijd nooit gaan meemaken.


De Morvan

20 January 2010 door René

Vorig jaar september bezocht ik samen met fotograaf Vincent Munier de Morvan in midden Frankrijk. ‘Idyllisch’ is denk ik de beste beschrijving voor dit gebied. Een prachtige reis en ik schreef ter plekke kladblokken vol.

Nu gaat het artikel verschijnen in het maartnummer van Grasduinen en werd het dus tijd om in de aantekeningen en de door Vincent gemaakte foto’s te duiken. Dat is altijd weer een leuke ervaring. Aanvankelijk denk ik ‘help ik weet er niets meer van’ ,  maar al lezend en kijkend komt alles weer terug en beleef je de reis voor een tweede keer. Met iets meer afstand, dat wel, maar dat komt het verhaal wel ten goede, lijkt me.

Enfin hier alvast een klein voorproefje van de maestro: _vm10010


« Vorige pagina